II SA/Bd 442/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Krzysztof Gruszecki (spr.) Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 października 2006 r. sprawy ze skargi Anny F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006 r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] 2005 r., Nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z [...] 2005 r., Nr [...] Wójt Gminy L. na podstawie art. 46a ust. 1 i 7 pkt 4, art. 48 ust. 2 pkt 1 i 3a, art. 53, art. 56 ust. 2 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 ze zm.) oraz art. 106 KPA, działając na wniosek Andrzeja S. pełnomocnika P. Sp. z 0.0., określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] GSM nr [...] na działkach nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w miejscowości Z. Organ pierwszej instancji uzasadniając swoje stanowisko oparł się o następujące ustalenia i rozważania: Budowa stacji telefonii komórkowej jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko - § 2 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573). Realizacja ww. przedsięwzięcia, zgodnie z art. 46 ustawy Prawo ochrony środowiska, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia i dlatego "E." Sp. z 0.0. Przedsiębiorstwo Projektowania, Wdrożeń i Wykonawstwa w B. wystąpiło z wnioskiem do Wójta Gminy o wydanie przedmiotowej decyzji załączając raport oddziaływania na środowisko. W ramach planowanego przedsięwzięcia inwestor i operator stacji tj. P. Sp. z 0.0. w Warszawie zamierza na wygrodzonym terenie w zabudowie mieszkaniowo-usługowej postawić wieżę antenową a u jej podnóża posadowić kontener z urządzeniami zasilającymi, sterującymi i nadawczo-odbiorczymi. System antenowy składać się będzie z 6 anten sektorowych oraz 3 anten parabolicznych radiolinii. Urządzenia stacji bazowej nie stanowią uciążliwości dla środowiska i ludzi za wyjątkiem anten, które emitują pole elektromagnetyczne. Z przeprowadzonych obliczeń zawartych w raporcie oddziaływania na środowisko wynika, że pola elektromagnetyczne o poziomach promieniowania wyższych od dopuszczalnego, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - OZ.U. Nr 62, poz. 628 ze zm.), wystąpią na wysokościach zawieszenia anten tj. ponad 26 m nad poziomem terenu, w maksymalnej odległości do 47,51 m od wieży antenowej. Oznacza to, że obszary pól aktywnych biologicznie przebiegać będą w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi. Odwołując się od powyższego rozstrzygnięcia Anna F. podniosła, że nie wyraziła ostatecznej zgody na zrealizowanie projektowanej inwestycji na działce stanowiącej jej własność, a także zawarła wniosek o wykupienie przedmiotowej działki. Uzasadniając odwołanie Anna F. podniosła, że z uwagi na promieniowanie elektromagnetyczne działka stanowiąca jej własność nie nadaje się do zabudowy mieszkaniowej, a nadto, że zaskarżona decyzja nie wyklucza, iż projektowana inwestycja nie będzie szkodliwa dla środowiska. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T.po rozpoznaniu odwołania, decyzją z [...] 2006 r., Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję· Organ uzasadniając swoje stanowisko podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji. Wskazał także, iż SKO nie jest organem uprawnionym do rozstrzygania o sprawach związanych z wykupem działki stanowiącej własność Anny F. przez inwestora, a także iż inwestor ubiegając się o pozwolenie na budowę musi wykazać Się tytułem prawnym uprawniającym go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w związku z czym koniecznym będzie rozwiązanie spraw własnościowych pomiędzy odwołującą a inwestorem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Anna F. wniosła o uchylenie wskazanej wyżej decyzji, zarzucając, iż zawiera ona błędne podstawy prawne. Skarżąca w szczególności podniosła, iż: 1. inwestycja zaliczana jest do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też niezbędna jest kontrola poziomów pól elektromagnetycznych oddziaływujących na środowisko, 2. brak jest w zaskarżonej decyzji mowy o zabezpieczeniu ludzi, którzy mogą znajdować się na terenie objętym inwestycją, 3. brak odniesienia, co do ewentualnych, mogących wystąpić zakłóceń spowodowanych pracą stacji bazowej na inne urządzenia, 4. decyzja narusza interesy osób trzecich, ponieważ odstąpiono od analizy sposobu nowej zabudowy zasłaniając się art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi powołując się na tożsame argumenty jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uznać za zasadną, choć nie z przyczyn w niej podanych. Z przepisu art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że przy rozpoznawaniu przez Sąd skargi na decyzję lub postanowienie, w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżone orzeczenie podlega uchyleniu. Tymczasem w myśl art. 134 § 1 wskazanej wyżej ustawy, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, należało uznać, że narusza ona przepisy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę na decyzję administracyjną nie jest związany granicami skargi, a jedynie zakresem rozstrzygnięcia objętego decyzją. W tej sytuacji, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, czyli jej zgodności z prawem, władny jest uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnosiła w skardze strona. Taka sytuacja występuje w sprawie niniejszej. Skarga jest zasadna, jednakże podstawę rozstrzygnięcia stanowią okoliczności, które Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu. W przedmiotowej sprawie, co wynika z ustaleń postępowania dowodowego, brak jest przesłanek do twierdzenia, że każde z tzw. uzgodnieniowych postanowień wydanych w ramach tej sprawy w trybie art. 106 § 5 k.p.a. w zakresie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania dla przedmiotowej inwestycji zostało prawidłowo doręczone wszystkim stronom postępowania. Nie jest to, bowiem tzw. inwestycja liniowa, stąd powyższe tzw. postanowienia uzgodnieniowe muszą być przesłane odrębnie każdej ze stron postępowania z pouczeniem, że zgodnie z art. 106 § 5 k.p.a. przysługuje na nie zażalenie, gdyż w przeciwnym przypadku strony pozbawione byłyby możliwości ich kontroli w drodze wniesienia zażalenia. W tym zakresie nie może właściwy organ orzekać na zasadzie domniemania ich doręczenia w trybie art. 40 § 2 i 3 k.p.a. i to w sytuacji faktycznej, gdy nawet nie zbadał czy zostały one doręczone wszystkim stronom postępowania występującym na obszarze oddziaływania danej inwestycji, którego zasięg terytorialny wynika z raportu oddziaływania na środowisko. Dlatego też właściwy organ, ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę, musI zbadać tę kwestię pod katem ustalenia czy przedmiotowe postanowienia dotyczące uzgodnienia zostały przesłane wszystkim stronom postępowania. Wynika to także z dyspozycji art. 57 ust. 1 w związku z art. 46 ust. 4 pkt 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska oraz poglądów doktryny prawa ochrony środowiska (J. Jendrośka, Ustawa - Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Wrocław 2001, s. 271279, 288-290 i 298). W tym zakresie Sąd podziela dotychczasową linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną m.in. w Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 8 maja 2003 r. (sygn. akt II SA/Lu 1881/01). Oznacza to, że skarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji naruszyły przepisy prawa materialnego, jak i prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd orzekł jak w sentencji. Z uwagi na skutki prawne, jakie mogłoby wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji Sąd na podstawie art. 152 cytowanej ustawy stwierdził, że nie może ona być wykonana.