II SA/Bk 297/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2006 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności: Sąd Rejonowy w Ł. II Wydział Karny, w związku z prywatnym aktem oskarżenia wniesionym w trybie art. 55 kpk, rozpatrując sprawę P.K., wyrokiem z dnia [...] września 2005r. uznał go winnym tego, że w dniu [...] grudnia 2003r. w Ł. przekroczył uprawnienia funkcjonariusza Policji w ten sposób, że po zatrzymaniu i dowiezieniu, na terenie posesji Komendy Miejskiej Policji w Ł. i w budynku tejże komendy, naruszył nietykalność cielesną trzech skutych w kajdanki osób poprzez zadawanie im uderzeń pałką służbową po nogach i pośladkach tj. czynu z art. 231 kk w zb. z art. 217§1 kk i skazał na 1 rok pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres próby 3 lat. Sąd Okręgowy w Ł. w II Wydziale Karnym po rozpoznaniu apelacji , wyrokiem z dnia [...] stycznia 2006r. utrzymał w mocy wyrok sądu I instancji. Raportem z dnia [...] stycznia 2006r. P.K. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o pozostawienie go w służbie. Komendant Wojewódzki Policji w B. w dniu [...] stycznia 2006r. – działając w trybie art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji – uwzględniając negatywne stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w K. oraz fakt, że P.K. sprzeniewierzył się rocie ślubowania, zgodnie z którą ślubował strzec ustanowionego porządku prawnego i pilnie przestrzegać prawa, nie wyraził zgody na pozostawienie funkcjonariusza w służbie. Rozkazem personalnym nr [...]/2006 z dnia [...] stycznia 2006r. Komendant Powiatowy Policji w K. zwolnił ze służby w Policji P.K. z dniem [...] lutego 2006r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 2 oraz art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. P.K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji i zarzucił, iż przy jej wydawaniu nie uwzględniono jego dotychczasowego przebiegu służby oraz opinii jego przełożonych. Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2006r. nr [...]/2006, zaskarżony rozkaz personalny uchylił w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił nowy termin rozwiązania stosunku służbowego na dzień [...] marca 2006r. W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Organ II instancji zważył co następuje: Ustawa o Policji w art. 41 określa przypadki zwolnienia ze służby w Policji. W ustępie pierwszym cytowanego artykułu znalazły się przypadki, przy zaistnieniu których rozwiązanie stosunku służbowego jest obligatoryjne. Ustęp drugi tworzy fakultatywny katalog przesłanek umożliwiających przełożonym zwolnienie policjanta ze służby. W przedmiotowej sprawie policjant został zwolniony na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy. Choć podstawa materialno- prawna rozwiązania stosunku służbowego policjanta znalazła się w grupie przesłanek fakultatywnych to jednak ma charakter mieszany. Wynika to z regulacji zawartej w art. 45 ust. 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym pozostawienie w służbie policjanta, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 2 wymaga zgody właściwego komendanta wojewódzkiego Policji. W przypadku braku takiej zgody zwolnienie funkcjonariusza ze służby nabiera charakteru obligatoryjnego. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł, reprezentowany przez pełnomocnika, P.K. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: - art. 7kpa poprzez załatwienie sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela w szczególności nie uwzględnienie wcześniejszego przebiegu służby skarżącego, wzorowego wywiązywania się z powierzonych mu obowiązków służbowych, staranności, ponadprzeciętnego zaangażowania w pracy, które to okoliczności przyczyniły się do poprawy stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie posterunków policji, w których pełnił on służbę, - art. 77 i 80 kpa poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, - art. 107§3 kpa poprzez brak wszechstronnego uzasadnienia decyzji zarówno organu I jak i II instancji. Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie rozkazów personalnych Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. i Komendanta Powiatowego Policji w K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Komendant Wojewódzkiej Policji w B. wniósł o oddalenie skargi, generalnie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego. Bezspornym pozostaje w sprawie fakt, że policjant P.K. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...] września 2005r., w związku z prywatnym aktem oskarżenia, za przestępstwo z art. 231 kk w zb. z art. 217§1 kk. Zgodnie z treścią art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990r., policjanta skazanego prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe inne niż określone w ust. 1 pkt 4 art. 41 ( przestępstwo lub przestępstwo skarbowe umyślne ścigane z oskarżenia publicznego) można zwolnić ze służby. Pozostawienie jednak w służbie takiego policjanta wymaga zgody właściwego komendanta wojewódzkiego Policji – art. 45 ust. 2 ustawy o Policji. Z zestawienia treści powyższych przepisów wynika, że decyzja w przedmiocie zwolnienia policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 2 będzie miała charakter fakultatywny jedynie wówczas, gdy właściwy komendant wojewódzki Policji wyrazi zgodę na pozostawienie go w służbie. Wówczas dysponując taką zgodą można rozważać możliwość pozostawienia policjanta w służbie lub zwolnienia go. W przypadku braku zgody właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, a więc w sytuacji braku przesłanki koniecznej umożliwiającej pozostawienie go w służbie, zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji przybiera charakter obligatoryjny. W przedmiotowej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w B. zgody takiej nie wyraził, tym samym Komendant Powiatowy Policji z K. zobligowany był do zwolnienia ze służby P.K. Zaznaczyć przy tym należy, że decyzja komendanta wojewódzkiego Policji w przedmiocie wyrażenia lub braku wyrażenia zgody ma charakter uznaniowy, brak jest bowiem regulacji dotyczącej kryteriów jakimi powinien się on kierować przy ocenie danego stanu faktycznego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wskazać należy, że nie podważają one legalności zaskarżonej decyzji. Główny zarzut, z którego wynikają dwa pozostałe zarzuty, dotyczy tego, że przy wydawaniu decyzji nie uwzględniono dotychczasowego przebiegu służby oraz opinii przełożonych skarżącego. W konsekwencji zarzucono obrazę art. 77 i 80 kpa poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i art. 107§3 kpa poprzez brak wszechstronnego uzasadnienia decyzji zarówno organu I jak i II instancji. W tym miejscu wskazać należy, że badanie zasadności powyższych zarzutów byłoby celowe jedynie w sytuacji, gdyby w przedmiotowej sprawie organ decydujący o zwolnieniu ze służby działał na podstawie przesłanki materialno – prawnej stricte fakultatywnej. W sytuacji obligatoryjnego zwolnienia policjanta ze służby na skutek braku zgody wojewódzkiego komendanta policji na pozostawienie go w służbie, należy uznać, że badanie dotychczasowego przebiegu służby i opinii przełożonych takiego policjanta było zbędne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako bezzasadną (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153, poz. 1270 z 2002 roku). .