I OSK 1270/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie NSA Irena Kamińska (spr.) Jerzy Stankowski Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wr 14/07 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego zasiłku oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2007 r. oddalił skargę R. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. W uzasadnieniu wyroku przedstawiono następujący stan faktyczny sprawy. Wojewoda D. decyzją z dnia [...] utrzymał mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] dotyczącą zwrotu przez R. K. nienależnie pobranego świadczenia. Prezydent Miasta W. zaskarżoną decyzją orzekł o obowiązku zwrotu przez skarżącego nienależnie pobranego świadczenia czyli kosztów szkolenia w wysokości 11.823,50 zł brutto oraz obowiązku spłaty powyższego zadłużenia w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wyjaśnił, że nie czuje się winny nie ukończenia szkolenia i w związku z tym nie powinien pokrywać jego kosztów. Wskazał ponadto, że nie proponowano mu powtórzenia szkolenia, a jedynie dokończenie już podjętego wcześniej kursu. Nie wyjaśniono także, jak argumentował skarżący, konfliktu jego z jednostką szkolącą. Podkreślił, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej w związku z utratą zatrudnienia i problemami dotyczącymi spraw bytowych co nie zostało uwzględnione jako usprawiedliwienie jego nieobecności na szkoleniu. R. K. podkreślał, że nie rozumie dlaczego został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej od dnia 3 sierpnia 2006 r. i bezpłatnej opieki lekarskiej, skoro stawiał się na każde wezwanie powiatowego urzędu pracy. Organ odwoławczy na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy ustalił, że R. K. został zarejestrowany jako osoba bezrobotna w dniu 17 lutego 2005 r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od 17 maja 2005 r. do dnia 20 sierpnia 2005 r. W dniu 18 października 2005 r. powiatowy urząd pracy skierował skarżącego do Szkoły [...] ,, [...]" w W. na szkolenia ,,Spawanie stali węglowych metodą MAG (135 W01) i metodą E (111 W01) z umiejętnością czytania rysunków technicznych i znajomością podstaw języka angielskiego lub niemieckiego". Szkolenie w tym przedmiocie odbywało się w terminie od dnia 24 października 2005 r. do dnia 16 stycznia 2006 r. R. K., jak wywodził organ, został poinformowany o obowiązku regularnego uczęszczania na zajęcia kursu, systematycznego realizowania jego programu i przestrzegania regulaminu obowiązującego w instytucji szkoleniowej, a także każdorazowego usprawiedliwienia nieobecności na zajęciach szkoleniowych przez przedkładanie dokumentu usprawiedliwiającego jego nieobecność najpóźniej w terminie 5 dni od daty jego wystawienia, niezwłocznego przedstawienia w powiatowym urzędzie pracy zaświadczenia ukończenia szkolenia oraz o konsekwencjach finansowych nieukończenia z własnej winy szkolenia co potwierdził własnoręcznym podpisem w dniu 20 października 2005 r. na skierowaniu na przedmiotowe szkolenia. Zdaniem organu R. R. nie uczestniczył w zajęciach kursu od dnia 7 listopada 2005 r. do dnia 2 grudnia 2005 r., od dnia 5 grudnia 2005 r. do dnia 9 grudnia 2005 r., od dnia 12 grudnia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., od dnia 2 stycznia 2006r. do dnia 16 stycznia 2006 r. Ponadto nie przystąpił do egzaminów w dniach 7 grudnia 2005 r. oraz 14 stycznia 2006 r. przez co nie ukończył szkolenia. W związku z przerwaniem i nieukończeniem kursu jednostka szkoląca zaproponował stronie możliwość dodatkowych zajęć od dnia 5 czerwca do końca lipca 2006 r. jednak pomimo oświadczenie strony złożonego w dniu 1 czerwca 2006 r. w którym strona zadeklarowała że będzie kontynuowała kurs, R. K. nie zgłosił się na kurs i nie poinformował urzędu pracy o przyczynach nie zgłoszenia się na niego. Od tej decyzji R. K. wniósł skargę do sądu administracyjnego, w której podniósł iż kwestionowana przez niego decyzja została doręczona grubo po terminie. Ponadto, jak wywodził skarżący, szkoła spawania organizująca kurs nie prowadziła na bieżąco listy obecności, a kurs przerywał na wyraźne żądanie dyrektora szkoły. Skarżący podniósł ponadto, że powiaty urząd pracy odmówił mu wglądu do akt sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 kwietnia 2007 r. podkreślił, że zgodnie z art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne jest obowiązana do zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Za nienależnie pobrane świadczenie, w myśl art. 76 ust. 2 pkt 4 przedmiotowej ustawy, uważa się koszty szkolenia w przypadku określonym w art. 41 ust. 6 ustawy. Stosownie do tej regulacji osoba, która z własnej winy nie ukończyła szkolenia jest obowiązana do zwrotu kosztów szkolenia, chyba że powodem nie ukończenia szkolenia było zatrudnienie lub inna praca zarobkowa. Z akt administracyjnych sprawy wynika, jak wywodził Sąd I instancji, że skarżący został zarejestrowany jako osoba bezrobotna w dniu 17 lutego 2005 r. R. K. posiada wykształcenie zawodowe – mechanik silników, ślusarz – montera ostatnio zatrudnionego w zakładzie Produkcyjno Usługowym ,,[...]" w W. jako konserwator instalacji. W dniu 18 października 2005 r. powiatowy urząd pracy skierował R. K. do Szkoły [...] ,,[...]" w W. na szkolenie ,,Spawanie stali węglowych metodą MAG (135 W01) i metodą E (111 W01) z umiejętnością czytania rysunków technicznych i znajomością podstaw języka angielskiego lub niemieckiego. Szkolenie odbyło się w terminie od dnia 24 października 2005 r. do dnia 16 stycznia 2006 r. Zainteresowany został poinformowany o obowiązku regularnego uczęszczania na zajęcia, jak też o konsekwencjach finansowych nieukończenia szkolenia z własnej winy, co potwierdził podpisem w dniu 20 października 2005 r. na skierowaniu na wyżej wymienione szkolenie. Jak wynika z uzasadnienia decyzji obu organów R. K. nie uczestniczył w zajęciach kursu od dnia 7 listopada 2005 r. do dnia 2 grudnia 2005 r., od dnia 5 grudnia 2005 r. do dnia 9 grudnia 2005 r., od dnia 12 grudnia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., od dnia 2 stycznia 2006r. do dnia 16 stycznia 2006 r. Ponadto nie przystąpił do egzaminów w dniach 7 grudnia 2005 r. oraz w dniu 14 stycznia 2006 r. przez co nie ukończył szkolenia. Na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2007 r. skarżący nie zakwestionował terminów swojej nieobecności na kursie. Wprawdzie jak wynika ze skargi oraz z przebiegu rozprawy skarżący zakwestionował istnienie listy obecności to jednak w świetle jego oświadczenie złożonego na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym należało przyjąć, że organ w prawidłowy sposób ustalił nieobecności skarżącego na zajęciach szkoleniowych, które to nieobecności oraz nie złożenie egzaminu były postawą nie zaliczenia kursu. Podniesione przez pełnomocnika skarżącego w trakcie rozprawy dowolne wyliczenie kosztów kursu przez organy administracji, a także wliczenie do kosztów kursu kosztów egzaminu do którego skarżący nie przystąpił, nie ma pokrycia w aktach administracyjnych sprawy, gdyż jak wynika z pisma Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] sierpnia 2006 r. (znak. [...]) dotyczącego zwrotu kosztów szkolenia, skierowanego do R. K., opłata której zwrotu domaga się organ obejmowała opłatę kursową (w wysokości 11.750,00 zł), a także koszt badań lekarskich (w wysokości 73,50 zł) poniesionych przez Urząd Pracy. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że skarżący nie ukończył kursu z własnej winy, co stosownie do treści art. 76 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uzasadniało zobowiązanie skarżącego do zwrotu przez niego nienależnie pobranego świadczenia w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł skarżący. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Naruszenia prawa materialnego upatrywał w naruszeniu przepisu art. 41 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. nr 99, poz. 1001 ze zm.), poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie w niniejszej sprawie, na skutek przyjęcia, że w sprawie skarżącego zachodzi przesłanka warunkująca zwrot kosztów szkolenia. Naruszenia zaś prawa procesowego upatrywał w naruszeniu przepisów prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy, a to art. 106 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 233 § 1 k.p.c, polegającym na wadliwej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wyrażającego się w przyjęciu, że skarżący ponosi winę za nieukończenie szkolenia. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że w pierwszej kolejności należy zbadać przesłankę warunkującą obowiązek zwrotu kosztów szkolenia, którą jest wina zainteresowanego podmiotu skierowanego na szkolenia. Odnosząc się do wykładni słowa wina, wskazać należy, iż wina jest oceniona z punktu widzenia kryteriów społeczno - etycznych wadliwość procesu decyzyjnego w warunkach możliwości podjęcia decyzji zgodnej z wymaganiami prawa. W niniejszej sprawie, bezsporne jest, że skarżący nie ukończył kursu spawania, jednakże nie z własnej winy, albowiem otrzymał odgórne polecenie dyrektora szkoły (wyraźne żądanie, jak wskazał skarżący w skardze z dnia 7 grudnia 2006 roku), która była organizatorem kursu, opuszczenia miejsca kursu. O fakcie tym skarżący poinformował niezwłocznie kierownictwo Powiatowego Urzędu Pracy, które jednak nie wyjaśniło kwestii konfliktu, co spowodowało, że skarżący nie miał fizycznej możliwości ukończenia przedmiotowego kursu. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zbyt dowolnie w tym zakresie ocenił zebrany materiał dowodowy, wbrew obowiązkowi wszechstronnego rozważenia go zgodnie z zasadami logiki. Pomimo, że art. 233 § 1 k.p.c. daje wyraz obowiązywaniu zasady swobodnej oceny dowodów, to jednak swobodna ocena dowodów nie jest całkowicie dowolna. Granice swobodnej oceny dowodów wyznaczają trzy czynniki: logiczny, ustawowy oraz ideologiczny. Obok znajomości przepisów, doktryny i orzecznictwa, na postępowanie sędziego i sposób oceny przez niego różnych środków dowodowych, wpływają także informacje dotyczące różnych faktów życia społecznego, jego ogólna kultura prawna, jak również system pozaprawnych reguł i ocen społecznych, co do których odsyłają przepisy obowiązującego prawa. Skarżący nie kwestionuje, jak podkreślił jego pełnomocnik, że został poinformowany o obowiązku regularnego uczęszczania na zajęcia kursu, systematycznego realizowania jego programu i przestrzegania regulaminu obowiązującego na zajęciach szkoleniowych przez przedkładanie dokumentu usprawiedliwiającego nieobecność najpóźniej w terminie 5 dni od daty jego wystawienia, niezwłocznego przedstawienia w powiatowym urzędzie pracy zaświadczenia ukończenia szkolenia, co potwierdził podpisem w dniu 20 października 2005 roku na skierowaniu na wyżej wymienione szkolenie. Jednakże to dyrektor nakazał kursantowi opuścić miejsce szkolenia, zupełnie ignorując jego usprawiedliwienie. Zatem nie może tu mieć miejsce zawinione zachowanie skarżącego w nieukończeniu kursu, które stanowi przesłankę zwrotu kosztów szkolenia. Skarżący chcąc usprawiedliwić swoją nieobecność, został wyproszony przez kierownika szkolenia z prowadzonego kursu, o czym natychmiast poinformował Powiatowy Urząd Pracy w W.. Na marginesie pełnomocnik skarżącego wskazała, że Prokuratura Rejonowa dla W. [...] prowadzi postępowanie w związku ze sfałszowaniem listy obecności, albowiem lista obecności z przedmiotowego szkolenia w ogóle nie była prowadzona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę tylko enumeratywnie wymienione przesłanki nieważności postępowania wymienione w § 2 tego przepisu, które w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie występują. Skargę kasacyjną kierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego można, zgodnie z art. 174 P.p.s.a., oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego polegającego na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik skarżącego w ramach naruszenia przepisów prawa materialnego podniósł zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 41 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie w rozpoznawanej sprawie i przyjęcie, że w sprawie skarżącego zachodzi przesłanka warunkująca zwrot kosztów szkolenia. Na wstępie podkreślić trzeba, że istotą zadań państwa jakie kształtują się po jego stronie na gruncie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest przede wszystkim promowanie zatrudnienia, łagodzenie skutków bezrobocia oraz aktywizacja zawodowa. Jedną z podejmowanych form aktywizacji zawodowej i promowania zatrudnienia przez właściwe organy jest organizowanie szkoleń, w których uczestniczą bezrobotni. Ta forma realizacji zadań wynikających z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy objawia się w łagodzeniu skutków bezrobocia poprzez realizowanie aktywnej polityki państwa na rzecz zwiększania liczby osób pracujących. Na ten cel gospodarują one również określone środki finansowe. Stosownie do tych form aktywności, w myśl przedmiotowej ustawy, bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany, przysługuje odpowiednie od spełnianych przez niego warunków wsparcie finansowe. Uczestniczenie w takim kursie szkoleniowym przez bezrobotnego pociąga za sobą dla niego określone obowiązki, jak też rodzi ewentualne konsekwencje finansowe w przypadku jego nieukończenia. Jednym z podstawowych obowiązków szkolącej się osoby bezrobotnej w ramach takiego kursu jest ukończenie go i przedstawienie właściwemu urzędowi pracy zaświadczenia potwierdzającego ten fakt. Osoba legitymująca się statusem bezrobotnego, która z własnej winy nie ukończyła szkolenia, jest obowiązana stosownie do treści art. 41 ust. 6 ustawy do zwrotu kosztów szkolenia, chyba że powodem nieukończenia szkolenia było podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 76 ust. 1 powołanej powyżej ustawy osoba, która pobrała nienależne świadczenie, jest obowiązana do zwrotu kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Za nienależenie pobrane świadczenie pieniężne, w myśl art. 76 ust. 2 pkt 4 ustawy, uważa się między innymi koszty szkolenia w przypadku określonym w art. 41 ust. 6. W ramach powołanych powyżej przepisów, zarzut autora skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia przez Sąd art. 41 ust. 6 ustawy należało uznać za chybiony. Skarżący, jak wynika z akt sprawy, został zarejestrowany jako osoba bezrobotna w dniu 17 lutego 2005 r. z prawem do zasiłku od dnia 17 sierpnia 2005 r. W dniu 18 października 2005 r. powiatowy urząd pracy skierował R. R. na szkolenie, które odbywało się w terminie od dnia 24 października 2005 r. do dnia 16 stycznia 2006 r. Skarżący R. K. został więc, przed podjęciem szkolenia, poinformowany o obowiązku regularnego uczęszczania na zajęcia kursu, systematycznego realizowania jego programu, przestrzegania regulaminu obowiązującego w instytucji szkoleniowej, każdorazowego usprawiedliwiania swej nieobecności na zajęciach szkoleniowych poprzez przedkładanie dokumentu usprawiedliwiającego nieobecność najpóźniej w terminie 5 dni od daty jego wystawienia, niezwłocznego przedstawienia w powiatowym urzędzie pracy zaświadczenia ukończenia szkolenia oraz o konsekwencjach finansowych nieukończenia szkolenia z własnej winy. Pouczenie w tym przedmiocie skarżący podpisał własnoręcznie w dniu 20 października 2005 r. Nie można zatem przyjąć, iż Sąd I instancji naruszył przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy przepis art. 41 ust. 6 ustawy. Jak wynika z analizy materiałów zgromadzonych w sprawie, jak też ze stanowiska skarżącego, pomimo akceptacji przez R. R. warunków szkolenia i właściwego pouczenia ze strony organów o dotyczących go obowiązkach i ewentualnych konsekwencjach nieukończenia szkolenia z własnej winy, nie uczęszczał on na zajęcia organizowane w ramach kursu, co skutkowało jego nieukończeniem i niewystawieniem wobec niego właściwego zaświadczenia potwierdzającego ten fakt. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, skarżący potwierdził, że o obowiązkach związanych z uczestnictwem w przedmiotowym kursie, jak też o ewentualnych skutkach finansowych związanych z jego nieukończeniem z własnej winy został przez właściwe organy poinformowany. Oświadczenie w tym przedmiocie zostało przez niego przyjęte, a następnie podpisane więc należy to również odbierać jako wyraz akceptacji przez niego warunków przedmiotowego szkolenia. Nieuczęszczanie przez skarżącego na zajęcia organizowane w ramach kursu, na który został skierowany przez urząd pracy, jak też nie usprawiedliwienie nieobecności zgodnie z zaakceptowanymi i podpisanymi warunkami szkolenia wiązało się z uznaniem winy skarżącego w nieukończeniu kursu. Podkreślić trzeba, że okoliczność przyjęcia warunków szkolenia przez skarżącego i nie wywiązania się z nich pomimo prawidłowego pouczenia, nie była również kwestionowana przez pełnomocnika skarżącego w złożonej skardze kasacyjnej. Nie stanowi bowiem wystarczającego usprawiedliwienia konflikt z dyrektorem szkoły, która organizowała szkolenie. Sporządzenie przez skarżącego pisma informującego o konflikcie z dyrektorem, nie pozwala bez wątpliwości stwierdzić, że do konfliktu tego na pewno doszło, a poza tym nie daje żadnych podstaw do uznania, że okoliczność ta spowodowała nieukończenie zajęć przez skarżącego. R. K. na rozwiązanie ewentualnego konfliktu z dyrektorem placówki miał wiele środków, z których to jednak nie zdecydował się skorzystać. W aktach sprawy, znajdują się natomiast pisma dyrektora, z których jednoznacznie wynika, że skarżący nie tylko nie podjął współpracy z placówką szkoleniową w ramach prowadzonych zajęć, ale także notorycznie nie stawiał się na organizowanych zajęciach. W takich okolicznościach, niezasadna jest argumentacja pełnomocnika skarżącego zaprezentowana w skardze kasacyjnej odnosząca się do wykazania braku winy skarżącego w nieukończeniu przedmiotowego szkolenia. Konkludując powyższe rozważania, należało przyjąć, że Sąd I instancji prawidłowo wskazał, iż nieukończenie kursu szkoleniowego przez skarżącego nastąpiło z jego winy, a co za tym idzie słusznie również przyjął, że był on zobowiązany na mocy art. 76 ust. 2 pkt 4 ustawy do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia czyli zwrotu kosztów szkolenia. Przechodząc w następnej kolejności do podniesionej w skardze kasacyjnej kwestii naruszenia przez Sąd przepisów prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy, w tym art. 106 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 233 § 1 k.p.c. polegającym na wadliwej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wyrażającej się w przyjęciu winy skarżącego w nieukończeniu szkolenia, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać co następuje. Zakres postępowania dowodowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym wyznaczony jest przez podstawową jego funkcję jaką jest sądowa kontrola administracji czyli ocena z punktu widzenia legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Dokonywanie więc przez sąd administracyjny samodzielnych ustaleń faktycznych jest dopuszczalne tylko wtedy gdy jest to niezbędne do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego działania lub bezczynności administracji publicznej. Przepis art. 106 § 5 P.p.s.a., na który to powołuje się pełnomocnik skarżącego, mówi o odpowiednim stosowaniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego do postępowania dowodowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega na tym, że przepis do którego odsyła ustawa, jest stosowany wprost, w zmodyfikowanej postaci albo w ogóle nie ma zastosowania, jeżeli pozostaje w sprzeczności z istotą instytucji prawnej, w której ma być odpowiednio zastosowany. Ten typ regulacji stosowany jest więc przez sądy administracyjne wyjątkowo (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, wydanie 3, Warszawa 2008 r. str. 279 – 280). W rozpoznawanej sprawie, postępowanie dowodowe przeprowadzone przez właściwe organy, jak to słusznie przyjął Sąd I instancji, było wyczerpujące i pozwalające uznać bez wątpliwości, że skarżący nie ukończył szkolenia z własnej winy. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest możliwe tylko w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać dokonywanie tylko takich ustaleń, które stanowią podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej do sądu decyzji. Nie można więc utożsamić tej instytucji ze zwalczaniem ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, prawidłowo ocenił ustalenia faktyczne poczynione przez organy, a będące podstawą wydania kwestionowanej decyzji. Prawidłowo także uznał, że postępowanie dowodowe w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym przeprowadzone zostało zgodnie z obowiązującymi zasadami wynikającymi, w tym zakresie, między innymi z Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego też, w świetle tych okoliczności nie można było zarzucić Sądowi rozpoznającemu skargę skarżącego, że błędnie ocenił, pod kątem analizy legalności zaskarżonego aktu, całokształt przeprowadzonego przez właściwe organy postępowanie dowodowego. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji orzeczenia.