I OSK 939/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA: Maria Wiśniewska Sędziowie NSA Irena Kamińska Joanna Runge –Lissowska (spr.) Protokolant Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 6 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1065/05 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 13.02.006 r. sygn. akt I SA/Wa 1065/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] nr [...] i poprzedzającą ją decyzję tejże Komisji z dnia [...] nr [...], w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] z dnia 25.09.2002 r., o nadaniu S. M. stopnia naukowego doktora habilitowanego. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, iż podstawę rozstrzygnięcia powinny stanowić przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 585), a nie ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.), że z akt sprawy wynika, iż o toczącym się postępowaniu nie zostali powiadomieni i nie brali w nim udziału recenzenci przewodu habilitacyjnego, że brak w aktach sprawy dowodu doręczenia decyzji pierwszo - instancyjnej Radzie Wydziału co uniemożliwiło ocenę, czy odwołanie zostało złożone w terminie, a także, iż jeden z członków Komisji nieobecny w trakcie głosowania nie podpisał decyzji, a Komisja jest organem kolegialnym, zaś członkowie takiego organu są nie tylko uprawnieni ale i zobowiązani do podpisywania decyzji podejmowanych przez ten organ. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, reprezentowana przez radcę prawnego, domagając się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, opierając skargę kasacyjną na: 1. niewłaściwej interpretacji na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego i przepisów szczególnych dotyczących Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, trybu podejmowania uchwał i wydawania decyzji przez organ kolegialny, 2. ustaleniu, że członek organu kolegialnego, który nie brał udziału w głosowaniu ma obowiązek podpisać decyzję podjętą w toku tego głosowania. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że stosownie do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12.12. 2003 r. sygn. akt III RN 135/03, decyzja organu kolegialnego jest podpisywana przez osoby uczestniczące w jej podpisie i taka praktyka podpisywania decyzji administracyjnych (art. 104 kpa) podejmowanych przez sądy kolegialne jest zgodna z art. 107 § 1 kpa, że w Centralnej Komisji "dla ważności głosowania wymagana jest obecność co najmniej połowy ogólnej liczby członków Prezydium (§ 57 ust. 1 Statutu Komisji)", zaś zaskarżona decyzja jest opatrzona właściwymi podpisami członków Prezydium Komisji i jest ważna w rozumieniu art. 107 §1 kpa. Podkreślono też, że przesłanki wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c kpa nie mają zastosowania, gdyż w sprawie nie nastąpiło takie naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, zaś uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c kpa może mieć miejsce tylko w takiej sytuacji. Wykładnia wskazanych przepisów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowi oczywiste naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, co wyczerpuje podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 ppsa – skonkludowano w uzasadnieniu skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga kasacyjna służąca jako środek odwoławczy od wszystkich wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych jest środkiem zaskarżenia dość sformalizowanym. Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", powinna ona posiadać elementy właściwe dla pisma procesowego oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Jak z przepisu tego wynika, wskazane w nim wymagania podzielić można na dwie grupy: właściwe dla każdego pisma procesowego i właściwe tylko dla skargi kasacyjnej. Mają one różny charakter, a ich niezamieszczenie pociąga za sobą różne skutki. Wymagania określone przed wyrazem "oraz" są "sanowalne", zaś wymienione po tym wyrazie, charakteru takiego nie mają. Brak któregoś z elementów przypisanych każdemu pismu procesowemu (art. 46 ppsa i następne) podlega naprawie w trybie art. 49 § 1 ppsa, zaś niezawarcie któregokolwiek z wymogów właściwych tylko skardze kasacyjnej powoduje jej odrzucenie, bowiem rozdział dotyczący skargi kasacyjnej nie zawiera przepisu odpowiadającego art. 49 § 1. Skarga kasacyjna Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nie zawiera podstaw kasacyjnych. Podstawy skargi kasacyjnej wskazuje art. 174 ppsa stanowiąc, iż są nimi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Zgodnie z tym przepisem, przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej będzie polegało na wskazaniu konkretnych przepisów konkretnego aktu prawnego oraz charakteru naruszenia. Podkreślić należy, iż powinny być to przepisy, które miału zastosowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, a dotyczy to zarówno przepisów materialnych, jak i procesowych. Centralna Komisja zarzuciła wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie niewłaściwą interpretację na gruncie kpa i przepisów szczególnych dotyczących Komisji i ustalenie, że członek organu kolegialnego, który nie brał udziału w głosowaniu ma obowiązek podpisać decyzję. Tak przytoczonych podstaw nie można uznać za odpowiadające art. 174 ppsa, bowiem nie wskazują żadnego przepisu, żadnego aktu, który miał zastosowanie przed Wojewódzkim Sądem, ani charakteru naruszenia. Z kolei w uzasadnieniu skargi zostały wskazane przepisy art. 104, 107 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego i Statutu Centralnej Komisji (§ 7 ust. 1), a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c kpa, jednak podanie tych przepisów, już pomijając fakt, że w kpa nie ma art. 145 § 1 pkt 1 lit. c., nie spełnia wymogu z art. 176 ppsa przytoczenia podstaw kasacyjnych. W końowej części uzasadnienia wskazano art. 174 ppsa, co jest niewystarczające aby uznać, iż przytoczone zostały podstawy skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 176 ppsa. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania, jak wynika z art. 183 §1 ppsa. Oznacza to, że Naczelny Sąd nie może doszukiwać się podstaw skargi kasacyjnej, nie jest do tego bowiem ani upoważniony ani zobligowany. Nieprawidłowe, bowiem nieodpowiadające przepisom, sporządzenie skargi kasacyjnej powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może odnieść się do zaskarżonego wyroku, czego skutkiem może być pozostawienie w obrocie prawnym wyroku wadliwego, czy to w zakresie rozstrzygnięcia, czy tylko uzasadnienia w całości lub części, a co za tym idzie wytycznych postępowania wszystkich lub niektórych. Wobec nieusuwalnego braku skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 193 ppsa.