II SA/Po 404/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant Sekretarz sądowy Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 06 października 2006r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej sprawy ze skargi Spółki "A" z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych o d d a l a s k a r g ę /-/E. Brychcy /-/A. Łaskarzewska /-/E. Podrazik Decyzją z dnia [...].06.2006 r. Starosta P. na podstawie art. 30 ust. 5 i ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na posadowieniu nośnika reklamowego – przestawnej tablicy reklamowej przy ul. [...] w K. , na działce nr [...], dokonanego przez inwestora Spółkę "A" z o.o. w W.. W uzasadnieniu podano, że zgłoszenie dotyczyło tablicy reklamowej o wymiarach 5,04 m x 2,38 m, nie związanej z gruntem, na obciążnikach betonowych, nie oświetlonej, przestawnej. Jest to konstrukcja przestrzenna o znacznych wymiarach, wolnostojąca i musi stawiać czoło parciu wiatrów oraz innych warunków atmosferycznych, tym samym musi być w odpowiedni sposób technicznie powiązana trwale z gruntem. Jest to obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b) i pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Obiekt taki wymaga uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ustawy. Wyjątek przewidziany w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy odnosi się wyłącznie do tablic i urządzeń reklamowych wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych. Decyzją z dnia [...].04.2006r. Wojewoda , po rozpatrzeniu odwołania inwestora, utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Starosty P. . W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wolnostojące urządzenie reklamowe jest tymczasowym obiektem budowlanym, którego budowa, przy braku spełnienia przesłanek z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane, wymaga pozwolenia na budowę. Aby zastosować zwolnienie z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy w zgłoszeniu robót budowlanych należy zadeklarować termin przewidzianej rozbiórki lub przeniesienia tymczasowego obiektu budowlanego w inne miejsce w czasie krótszym niż 120 dni. W zgłoszeniu brak takiej deklaracji. W sprawie nie ma także zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy. Instalowanie tablic może nastąpić na istniejącym budynku, budowli, parkanie, maszcie – ogólnie nośniku. Nie można odnosić terminu "instalacja" do budowania obiektu budowlanego. Operacja posadowienia urządzenia na terenie jest budową, a nie instalacją. Wprawdzie nośnik reklam nietrwale związany z gruntem montuje się na prefabrykowanym fundamencie, ale ten fundament trzeba wykonać na mokro, przywieźć i wykonać prace niwelacyjne w celu jego osadzenia, układa się podsypki. Nie jest to więc montaż, a budowanie. Od powyższej decyzji skargę złożył inwestor Spółka "A" z o.o. w W., domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 kpa oraz art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 30 ust. 1 pkt 2 i ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., że konstrukcja nośna tablicy opiera się na gotowych elementach betonowych, które spoczywają na gruncie i nie są z nim związane, posadowienie konstrukcji nie wymaga prac niwelacyjnych ani ułożenia podsypki. Przeciwne twierdzenia organu odwoławczego są niezgodne ze stanem faktycznym, nie wskazano w uzasadnieniu w oparciu o jakie dowody dokonano takich ustaleń. Zdaniem skarżącego wykonanie projektowanej tablicy reklamowej to roboty budowlane wymienione w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, nie wymagające pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia. Wojewoda w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Organy architektoniczno-budowlane prawidłowo ustaliły, że zgłoszony w niniejszej sprawie przez skarżącego zamiar wykonania nośnika reklamowego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, i właściwie zastosowały przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane. Zgłoszony przez skarżącego obiekt budowlany nazwany tablicą reklamową jest w istocie wolnostojącym nośnikiem reklamowym – stanowiskiem reklamowym przeznaczonym do ekspozycji plansz reklamowych. Nośnik ten składa się z tablicy reklamowej (którą stanowią blaszane panele usztywnione żebrami stalowymi) o wymiarach 5,04 m x 2,38 m, nośnej konstrukcji stalowej składającej się ze słupów nośnych, belek wsporczych i uchwytów jarzmowych, a także dwóch stalowych stelaży podporowych obciążonych betonowymi krawężnikami - pełniących funkcje fundamentu - o wymiarach 2,64 m x 1,06 m x 0,41 m każdy. Cały obiekt ma mieć wysokość 4,5 m i rozpiętość 5 m. Każdy z fundamentów (stelaży podporowych obciążonych betonowymi krawężnikami) ma według projektu dołączonego do zgłoszenia powierzchnię 2,7 m2. Według treści zgłoszenia nośnik jest "przestawny". Opis projektowanego nośnika reklamowego jednoznacznie wskazuje, że jest to budowla i jednocześnie tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 3 i pkt 5 ustawy Prawo budowlane. W przedmiotowej sprawie fundament nośnika ma znajdować się na powierzchni gruntu. Tak więc klasyczne fundamentowanie zastąpione zostało fundamentowaniem powierzchniowym przy pomocy docisku do gruntu jego stelaży podporowych obciążonych betonowymi krawężnikami będących podstawą obiektu. Oceniając charakter tego typu nośników reklamowych Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11.01.1999 r. sygn. II SA 1617/98 uznał je za obiekty związane trwale z gruntem. Z uwagi na wymiary podstaw fundamentowych nośnika i ich ciężar prawidłowe posadowienie ich w terenie wymaga odpowiedniego przygotowania gruntu (wyrównania terenu, ewentualnego zagęszczenia podłoża). Konieczność taka wynika z zasad sztuki budowlanej. Zaznaczyć trzeba, iż dołączony do zgłoszenia projekt techniczny tablicy jest projektem typowym i zawiera jedynie "wytyczne montażu" elementów konstrukcji. Przedmiotowy nośnik reklamowy jest konstrukcją wolnostojącą, w pełni samodzielną, nie powiązaną technicznie z innym obiektem budowlanym. Realizacja przedmiotowego nośnika w określonym miejscu posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Przypomnieć należy, iż według definicji ustawowej budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Dodatkowo można wskazać, iż wymieniona ustawa także w przepisie art. 29 uznaje wykonywanie tymczasowego obiektu budowlanego za budowę, umieszczając regulację odnoszącą się do tego typu obiektów w ustępie 1 tego przepisu (art. 29 ust. 1 pkt 12). Robót tych nie można uznać za instalowanie tablic lub urządzeń reklamowych z przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy. Ustawa z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane nie zawiera definicji instalowania, co więcej pojęcia tego nie wymieniono także definiując "roboty budowlane" w art. 3 pkt 7 ustawy. Biorąc pod uwagę treść ustępu 1 i ustępu 2 przepisu art. 29 ustawy – pierwszy z nich odnosi się do budowy różnego typu obiektów budowlanych, drugi zaś dotyczy robót budowlanych innych niż budowa – stwierdzić należy, że pojęcia "budowy" i "instalowania" znajdują się względem siebie w opozycji, ich zakresy są rozłączne. Także w potocznym znaczeniu pojęcie "instalowania czegoś" zakłada związek z istniejącym (funkcjonującym) wcześniej obiektem (rzeczą). Budowa wolnostojącego, samodzielnego nośnika reklamowego (wykonywanie w określonym miejscu obiektu budowlanego) nie może być więc jednocześnie jego "instalowaniem" i nie korzysta ze zwolnienia przewidzianego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy. Jednocześnie projektowany nośnik reklamowy ze swej istoty przeznaczony jest do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki. Jest on więc tymczasowym obiektem budowlanym z art. 3 pkt 5 ustawy. Tymczasowe obiekty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę, jeżeli nie są połączone trwale z gruntem i są przeznaczone do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki w terminie podanym w zgłoszeniu, nie dłuższym niż 120 dni od daty rozpoczęcia budowy (art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy). Zwolnienie to jednak nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem jak wskazano wyżej projektowany nośnik uznać należy za związany trwale z gruntem. Nadto w zgłoszeniu skarżący nie określił terminu przeniesienia lub rozbiórki nośnika. Podkreślić należy, iż skarżący ani w toku postępowania administracyjnego, ani w odwołaniu, ani w skardze do Sądu nie twierdził, że obiekt miałby pozostać w miejscu wskazanej lokalizacji krócej niż 120 dni. Z tych względów, wobec braku przesłanek do zastosowania przepisu art. 29 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy, wykonanie nośnika reklamowego objętego zgłoszeniem Spółkę "A" z o.o. w W. poprzedzone powinno być uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Dokonanie zgłoszenia w tej sytuacji było podstawą do zgłoszenia sprzeciwu z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy. Zarzuty skarżącego uznać więc należy za nietrafne. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że organy architektoniczno-budowlane wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) należało oddalić skargę. /-/ E. Podrazik /-/ A. Łaskarzewska /-/ E. Brychcy