I SA/Wa 999/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz (spr.) asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Joanna Grzyb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2006 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami kraju oddala skargę. I SA/Wa 999/06 Uzasadnienie Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania L. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan sprawy: Wojewoda [...] działając na podstawie art. 1, art. 2 pkt 1, art. 3 ust. 2, art. 5 ust. 3 pkt 2 oraz art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418), decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] orzekł o odmowie potwierdzenia posiadania przez L. S. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w miejscowości T., powiat Z., województwo [...]. Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Skarbu Państwa wniosła L. S., kwestionując rozstrzygnięcie organu wojewódzkiego i podnosząc, iż rozstrzygnięcie Wojewody [...] jest dla niej krzywdzące. Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy stwierdził, że Wojewoda [...] działając na podstawie art. 1, art., 2 pkt. 1, art. 3 ust. 2, art. 5 ust. 3 pkt 2 oraz art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] odmówił potwierdzenia posiadania przez L. S. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w miejscowości T., powiat Z., województwo [...], stwierdzając, iż w dniu 1 września 1939 r. wyżej wymieniona nieruchomość nie znajdowała się w granicach Rzeczypospolitej Polskiej, lecz położona była na terytorium Związku Socjalistycznego Republik Radzieckich. W postępowaniu ustalono, iż L. S. nabyła w całości spadek po matce L. B. postanowieniem Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] października 1999 r., sygn. akt [...] Ns [...], która pozostawiła nieruchomość w osiedlu miejskim T., obwód [...]. Nieruchomość położona w miejscowości T., powiat Z., województwo [...] nie leżała w przedwojennych granicach Rzeczypospolitej Polskiej, to jest granicach przed 1 września 1939 r. W związku z powyższym organ odwoławczy podzielił pogląd wyrażony w uzasadnieniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. odmawiającym przyznania L. S. rekompensaty za ziemię pozostawioną poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położoną w miejscowości T., powiat Z., województwo [...], powołując się na wymóg pozostawienia nieruchomości na obszarze należącym przed dniem 1 września 1939 r. do Rzeczypospolitej Polskiej. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła L. S. Nie kwestionując ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym skarżąca podniosła, że powrót jej matki wraz z dziećmi był niemożliwy z uwagi na represje stosowane wobec ludności powracającej na swoje posiadłości. Stwierdziła, że w tej sytuacji jedynym wyjściem było pozostanie w Polsce. Z tych względów wniosła o uwzględnienie prawa do rekompensaty. Minister Skarbu Państwa w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie. Podkreślając, że skarga nie zawiera żadnych dodatkowych okoliczności ani dokumentów, które przemawiałyby za wydaniem decyzji potwierdzającej prawo skarżącej do rekompensaty Minister podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu. Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania administracyjnego. Skarga może być uwzględniona jedynie w przypadku, gdy sąd stwierdzi w danej sprawie naruszenie przepisów prawa w sposób określony w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. W świetle dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania administracyjnego, na podstawie którego to materiału sąd zgodnie z art. 133 § 1 powołanej ustawy wydaje wyrok nie budzą wątpliwości dokonane przez organy ustalenia faktyczne, których zresztą skarżąca nie kwestionuje. Organy właściwie zastosowały przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418) właściwie wyjaśniona została podstawa prawna rozstrzygnięcia. Pozostawiona nieruchomość, której dotyczył wniosek L. S. znajdowała się w miejscowości T., powiat Z., województwo [...], to jest na obszarze, który w dniu 1 września 1939 r. nie znajdował się w granicach Rzeczypospolitej Polskiej, ale położony był na terytorium Związku Socjalistycznego Republik Radzieckich. Prawidłowo organy wskazały, że zgodnie z art. 1 powołanej ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. koniecznym warunkiem potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości jest okoliczność, by nieruchomość ta na dzień 1 września 1939 r. położona była w granicach Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do art. 2 ust. 1 omawianej ustawy prawo do rekompensaty przysługuje właścicielowi nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli spełnia on łącznie następujące wymogi: 1) był w dniu 1 września 1939 r. obywatelem polskim, zamieszkiwał w tym dniu na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz opuścił ją z przyczyn, o których mowa w art. 1; 2) posiada obywatelstwo polskie. Wobec miejsca położenia przedmiotowej nieruchomości stanowisko organów, iż z tego względu przesądzone jest negatywne rozstrzygnięcie wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty nie budzi wątpliwości co do jego zgodności z obowiązującymi przepisami. W związku z treścią skargi podkreślić należy, że organy prowadzące postępowanie z wniosku L. S. z dnia 17 maja 2005 r. - w świetle rozwiązań ustawowych przyjętych w ustawie z dnia 8 lipca 2005 r. - mogły pozytywnie rozpatrzeć wniosek wyłącznie w razie spełnienia wszystkich przesłanek wskazanych w ustawie. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalono skargę.