II GSK 1/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grabowski Sędziowie Stanisław Biernat (spr.) NSA Janusz Drachal Protokolant Anna Fyda po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Komendanta Miejskiego Policji w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 lutego 2006 r. sygn. akt III SA/Gl 1038/05 w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia 12 lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie wydania opinii w sprawie udzielenia licencji pracownika ochrony oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 17 lutego 2006 r., sygn. akt IV SA/Gl 1038/05, wydanym w trybie uproszczonym, po rozpoznaniu skargi J. S., zwanego dalej: skarżącym, na postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w C. z 12 lipca 2005 r., nr [...] w przedmiocie wydania opinii w sprawie udzielenia licencji pracownika ochrony uchylił zaskarżone postanowienie oraz określił, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane do czasu uprawomocnienia się wyroku. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu 11 kwietnia 2005 r. J. S. złożył wniosek do Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o wydane licencji pracownika ochrony fizycznej II stopnia. Pismem z 15 kwietnia 2005 r. Śląski Wojewódzki Komendant Policji w K. polecił Komendantowi Komisariatu Policji I w C. wydanie opinii o J. S. Postanowieniem z 10 czerwca 2005 r. nr [...] Komendant Komisariatu Policji I w C. stwierdził, że J. S. nie posiada nienagannej opinii. Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 106 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej: k.p.a., art. 26 ust. 3 pkt. 1 ustawy z 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. Nr 114, poz. 740 ze zm.) dalej: ustawa o ochronie, oraz § 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 4 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony (Dz. U. Nr 78, poz. 511) dalej: rozporządzenie MSWiA. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w toku postępowania wyjaśniającego stwierdzono przeciwwskazania do wydania nienagannej opinii. W zażaleniu na to postanowienie J. S. wyjaśnił, że nie figuruje już w kartotece Krajowego Rejestru Karnego oraz że jest człowiekiem ustatkowanym i rozsądnym. Zwrócił również uwagę na to, że praca w agencji ochrony jest dla niego jedyną szansą zapewnienia utrzymania rodzinie. Na końcu podkreślił, że błędy młodości nie mogą bez końca rzutować na jego życiowe szanse. Komendant Miejski Policji w C. postanowieniem z 12 lipca 2005 r., nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Podstawę prawną stanowił art. 138 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu wyjaśnił, że przekazany mu materiał dowodowy w sprawie nie budzi zastrzeżeń. Organ odwoławczy wskazał, że bez znaczenia dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy jest okoliczność, iż strona poniosła znaczne nakłady finansowe i czasowe na uzyskanie licencji. Jedynym miernikiem wydania pozytywnej opinii jest bowiem "nienaganność" stwierdzona przez komendanta komisariatu właściwego ze względu na zameldowanie strony. Komendant Miejski Policji w C. podkreślił, że według ustawy przedmiotową licencję może uzyskać jedynie osoba, która posiada nienaganną opinię. Kimś takim jest osoba, która nie miała w przeszłości kontaktów z elementem przestępczym i nie dopuściła się przestępstw lub wykroczeń przeciwko zdrowiu, czy mieniu innych osób. W ocenie organu, skoro opiniowany dopuścił się przestępstw, i to poważnych, tym samym nie można stwierdzić, że posiada nienaganną opinię. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zarzucił mu naruszenie art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie, a także art. 47 i art. 51 ust. 2 Konstytucji RP. Podniósł, że zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie, wymaganą opinię dotyczącą osoby ubiegającej się o licencję wydaje komendant komisariatu właściwego ze względu na miejsce zamieszkania strony. Taka opinia ma informować o sposobie zachowania opiniowanego w miejscu zamieszkania i może dotyczyć tylko tych zdarzeń, które są znane wyłącznie Policji. W ocenie skarżącego nie chodzi tutaj o informacje, które zgodnie z art. 106 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 533 ze zm.) dalej: k.k., ustawodawca uważa za niebyłe. W zaskarżonym postanowieniu podstawą negatywnej opinii uczyniono zatarte już skazanie, co jest sprzeczne z art. 51 ust. 2 Konstytucji RP. Skarżący zwrócił ponadto uwagę na to, że w § 10 ust. 2 rozporządzenia MSWiA ustawodawca przewidział możliwość zmiany sytuacji życiowej pracownika ochrony stanowiąc, że opiniowanie powinno następować raz na trzy lata. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w C. wniósł o jej oddalenie, dodatkowo podnosząc, że J. S. w 2000 r. został przewieziony do izby wytrzeźwień, jako sprawca awantury domowej przy ul. M. w C. Ponadto nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku meldunkowego przebywając podczas toczącego się postępowania administracyjnego w C. przy ul. S., a nie w miejscu zameldowania - przy ul. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że skarga J. S. zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania licencji - Komendant Wojewódzki Policji - w pierwszej kolejności ma obowiązek ustalenia, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie licencji spełnia wymóg określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie tj. ustalenia, że taka osoba nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. W niniejszej sprawie dokonano takich ustaleń i uzyskano z Krajowego Rejestru Karnego zaświadczenia z 18 października 2004 r. oraz z 18 maja 2005 r. o tym, że J. S. nie figuruje w kartotece karnej tego rejestru. Dla spełnienia przesłanki z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie bez znaczenia jest, czy osoba ubiegająca się o licencję faktycznie nigdy nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne, czy też, że wpis o skazaniu usunięto z rejestru skazanych na mocy art. 106 k.k. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że postanowienie, o którym mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie jest indywidualnym aktem administracyjnym wydanym przez współdziałającego z tym organem podległego służbowo komendanta komisariatu Policji. Przepis ten reguluje czynność współdziałania, która ma miejsce w indywidualnej sprawie administracyjnej zawisłej już przed organem właściwym do wydania decyzji. Organ współdziałający nie jest właściwy do prowadzenia odrębnej sprawy, lecz wyłącznie do podjęcia ściśle określonych czynności procesowych związanych z zajęciem stanowiska w sprawie będącej przedmiotem postępowania toczącego się przed innym organem. Sąd wskazał, że postanowienie komendanta komisariatu Policji, jako indywidualny akt administracyjny podlegający kontroli sądowoadministracyjnej, powinno spełniać wszelkie wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Sąd stwierdził, że wyrażenie spornej opinii zostało poprzedzone przeprowadzeniem fakultatywnego postępowania wyjaśniającego z naruszeniem prawa, a ponadto postanowienie organu I instancji w ogóle nie zawiera uzasadnienia, natomiast uzasadnienie organu odwoławczego nie spełnia wymogów art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Sąd wskazał, że organ współdziałający dokonując ustaleń faktycznych w sprawie z naruszeniem art. 106 § 4 k.p.a. oraz z naruszeniem art. 26 ust. 2 pkt. 5 ustawy o ochronie, wkroczył w materię przesłanki niekaralności, którą organ prowadzący postępowanie administracyjne, czyli komendant wojewódzki Policji ustala na podstawie treści zaświadczenia o niekaralności. Zgodnie z treścią zaświadczeń z 18 października 2004 r. jak i 18 maja 2005 r. J. S. nie figurował w kartotece krajowego rejestru karnego. W tym wypadku, organ współdziałający decydujący o zakresie postępowania wyjaśniającego przekroczył swoje uprawnienia, bowiem zweryfikował zatarte już skazania, zwracając się do Komendanta Powiatowego Policji w W. o nadesłanie ustaleń dokonanych w sprawach zarejestrowanych w repertoriach o sygnaturach [...] i [...]. Z kserokopii odpisów wyroków wynika, że 22 października 1998 r. skarżący został skazany za przestępstwo umyślne na karę grzywny, zaś wyrokiem z 17 września 1998 r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności za inne przestępstwo umyślne. Sąd wskazał, że w toku postępowania wyjaśniającego pominięto również fakt, iż decydujące znaczenie dla wydania opinii o ubiegającym się o licencję ma ustalenie miejsca zamieszkania takiej osoby, ponieważ nie ma tutaj znaczenia miejsce zameldowania opiniowanego. Z materiałów zgromadzonych w sprawie wynika, że faktycznym miejscem zamieszkania opiniowanego jest ul. S. w C., a nie miejsce zameldowania - ul. B. To ustalenie zaś oznacza, że właściwym organem opiniującym powinien być w tym wypadku Komendant Komisariatu Policji II w C. Ponadto opinia, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie, ze swojej istoty ma dotyczyć osoby zamieszkującej na terenie właściwości miejscowej komisariatu. Ta jednostka Policji ma najpełniejsze możliwości uzyskania pełnych danych o sposobie życia i zachowania się w lokalnej społeczności danej osoby. Wyznacznikiem "nienaganności" są w tym wypadku dane dotyczące wszelkich wydarzeń z udziałem osoby opiniowanej mających miejsce w ramach współżycia sąsiedzkiego, rodzinnego, zawodowego w dacie sporządzania opinii i okresach bezpośrednio poprzedzających jej sporządzenie. W ocenie Sądu organ opiniujący nie posiada uprawnień do wkraczania w sferę przesłanki z art. 26 ust. 2 pkt. 5 ustawy o ochronie, ponieważ jest to domena organu prowadzącego postępowanie administracyjne w sprawie wydania licencji. Ten organ, w razie uzyskania zaświadczenia o karalności osoby ubiegającej się o licencję, jest władny wydać odmowną decyzję administracyjną w trybie art. 30 ust. 1 ustawy, bez konieczności wydawania polecenia właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania opiniowanego komendantowi komisariatu Policji sporządzenia opinii. Sąd wskazał, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy ustalił faktyczne miejsce zamieszkania opiniowanego. Ponadto właściwy komendant komisariatu policji wydając opinię powinien uwzględnić fakt, że przesłanka niekaralności w tej sprawie została już przesądzona na dzień wydania ostatecznego rozstrzygnięcia (10 czerwca 2005 r.). W razie ustalenia, że opiniowany nie posiada nienagannej opinii organ ma obowiązek przedstawić uzasadnienie w tym zakresie, wskazać fakty na których organ się oparł (dowody), jak również wyjaśnić podstawę prawną postanowienia z przytoczeniem przepisów prawa. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Komendant Miejski Policji w C. zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnosząc o jego uchylenie orzeczenia i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie. Sądowi pierwszej instancji organ zarzucił dokonanie następujących ustaleń: 1) zatarte skazanie za popełnienie przestępstw umyślnych nie może stanowić podstawy negatywnej opinii o osobie ubiegającej się o licencję pracownika ochrony, 2) organ opiniujący taką osobę nie posiada uprawnień do zbierania dowodów dotyczących jej karalności, bądź niekaralności, bowiem jest to domena organu prowadzącego postępowanie w sprawie wydania licencji, czyli komendanta wojewódzkiego Policji, 3) o właściwości miejscowej organu powołanego ustawowo do wydawania opinii o osobie ubiegającej się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej, tj. komendanta komisariatu Policji decyduje miejsce faktycznego przebywania opiniowanego, a nie jego miejsce zameldowania na pobyt stały, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U . Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a. Ponadto zaskarżonemu wyrokowi, w części niezwiązanej z przedmiotowym postępowaniem opiniodawczym, a odnoszącej się do postępowania, dla potrzeb którego opinia jest wydawana, zarzucono obrazę: 1) przepisu prawa materialnego, art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie poprzez stwierdzenie, że postanowienie komendanta komisariatu Policji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania strony nie przesądza o sposobie rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej przez komendanta wojewódzkiego Policji, co do istoty; 2) przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 i 77 § 1 i 106 § 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że komendant wojewódzki Policji, w razie uzyskania zaświadczenia o karalności osoby ubiegającej się o wydanie licencji pracownika ochrony jest władny wydać odmowną decyzję administracyjną w trybie art. 30 ust. 1 ustawy o ochronie, bez konieczności wydawania polecenia sporządzenia opinii właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania opiniowanego komendantowi komisariatu Policji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Komendant Miejski policji w C. stwierdził, że zgodnie z ustawą o ochronie do zadań Policji należy m.in. reglamentacja szczególnych uprawnień związanych z ochroną osób i mienia, która łączy się również z dostępem do broni, środków przymusu bezpośredniego, danych dotyczących systemu ochrony obiektów ważnych dla obronności, interesu gospodarczego państwa, bezpieczeństwa publicznego i innych ważnych interesów państwa, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie. Organ stwierdził, że charakter popełnionych czynów w przeszłości przez J. S. poddaje w wątpliwość poszanowanie przez niego prawa, która jest cechą niezbędną u licencjonowanych pracowników ochrony i rodzi obawę, że powierzone mu zadania z zakresu ochrony osób i mienia nie będą realizowane zgodnie z prawem. Organ wskazał stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, zawarte w wyroku z 17 grudnia 2003 r., sygn. akt SK 15/02. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego specyfika funkcji pracownika ochrony, wiążącej się z dużym ryzykiem oraz konieczność zagwarantowania zaufania publicznego powoduje, iż zawód ten powinien odznaczać się szczególną przejrzystością, a osoby go wykonujące powinny być uczciwe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie zawiera zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie, a ponadto formułuje zarzuty naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania "w części niezwiązanej z przedmiotowym postępowaniem opiniodawczym, a odnoszącej się do postępowania, dla potrzeb którego opinia jest wydawana". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że trafny jest pogląd Sądu pierwszej instancji o tym, iż niekaralność jest odrębną przesłanką, którą organ właściwy w sprawie wydania licencji bierze pod uwagę na podstawie art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie. Przesłanka ta nie może być wyłączną przyczyną negatywnej opinii wydanej na podstawie art. 26 ust. 3 ustawy. Jednakże okoliczność, że osoba ubiegająca się o licencję pracownika ochrony była skazana za przestępstwa, nawet jeśli skazanie zostało zatarte, może stanowić dla organu opiniującego impuls do przeprowadzenia w razie potrzeby postępowania wyjaśniającego, na zasadzie art. 106 § 4 k.p.a., w celu ustalenia, czy kandydat cieszy się nienaganna opinią. Biorąc pod uwagę uprawnienia licencjonowanego pracownika ochrony, wymaganie nienagannej reputacji ma szczególne znaczenia i powinny się na nie składać zbadanie rozmaitych czynników, a nie tylko zachowanie kandydata w stosunkach rodzinnych i sąsiedzkich w okresie bezpośrednio przed ubieganiem się o licencję. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego stanowiska Sądu pierwszej instancji dotyczącego właściwości organu opiniującego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że stosownie do art. 25 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) dalej: k.c. miejscem zamieszkania jest miejscowość, w której osoba fizyczna przebywa z zamiarem stałego pobytu. Z tego punktu widzenia zarówno komisariat, na terenie działania którego skarżący był zameldowany na stałe, jak i komisariat, na terenie działania którego mieszkała żona skarżącego, były komisariatami właściwymi. Wykładnia celowościowa wskazuje na to, że opinię na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie powinien wydawać komisariat, który może potencjalnie mieć najwięcej informacji o zainteresowanym. W tym kontekście należy zauważyć, że to sam skarżący w zażaleniu na postanowienie komendanta komisariatu Policji I w C., a także w piśmie procesowym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podał jako swój adres: C., ul. B. Tak więc, komisariat właściwy dla osób mieszkających pod tym adresem miał kompetencje do wydania postanowienia zawierającego opinię o kandydacie. Odmienny pogląd Sądu pierwszej instancji nie miał wpływu na wynik sprawy, wobec wad zaskarżonego postanowienia. Kolejny zarzut zawarty w skardze kasacyjnej dotyczył naruszenia art. 26 ust. 3 ustawy o ochronie w związku z poglądem Sądu pierwszej instancji, że postanowienie wydawane na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy nie przesadza o sposobie rozstrzygnięcia sprawy co do istoty przez komendanta wojewódzkiego Policji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest nietrafny. Akt wydawany na podstawie powołanego przepisu jest aktem współdziałania w rozumieniu art. 106 k.p.a. Charakter aktu współdziałania może być różny. W rozpoznawanym tu przypadku stanowisko wyrażane przez komendanta posterunku jest jego opinią, która musi być rozważona przez organ wydający licencję, ale nie jest dla niego wiążące co do meritum. Odmienny wniosek mógłby wynikać z § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 4 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony (Dz. U. z 1998 r., Nr 78, poz. 511). Stosownie do tego przepisu: "Negatywna opinia o osobie ubiegającej się o licencję pracownika ochrony bądź o pracowniku ochrony jest podstawą do odmowy wydania licencji pracownika ochrony lub wszczęcia postępowania administracyjnego o cofnięcie licencji." Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższy przepis, w części dotyczącej odmowy wydania licencji w wyniku negatywnej opinii, wykracza poza zakres ustawowego upoważnienia. Rozporządzenie zostało bowiem wydane na podstawie art. 30 ust. 5 ustawy o ochronie: "Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji określi, w drodze rozporządzenia: 1) wzór i tryb wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego, 2) tryb i częstotliwość wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony." Przepis § 10 ust. 3 rozporządzenia jest przy tym niezgodny z art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie, skoro nadaje opinii charakter wiążącego aktu współdziałania. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny odmawia zastosowania powołanego przepisu rozporządzenia. Kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 7 i 77 § 1 i 106 § 1 k.p.a. wskutek przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że komendant wojewódzki Policji, w razie uzyskania zaświadczenia o karalności osoby ubiegającej się o wydanie licencji pracownika ochrony jest władny wydać odmowną decyzję administracyjną w trybie art. 30 ust. 1 ustawy o ochronie, bez konieczności wydawania polecenia sporządzenia opinii właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania opiniowanego komendantowi komisariatu Policji. W tym kontekście wnoszący skargę kasacyjną powołał się na § 5 ust. 2 powołanego rozporządzenia: "Organ prowadzący postępowanie administracyjne w sprawie wydania licencji dołącza do akt opinię komendanta komisariatu Policji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się o licencję pracownika ochrony oraz zaświadczenie o niekaralności za przestępstwo umyślne." Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższy przepis należy interpretować tak, aby był zgodny z art. 26 ust. 3 ustawy o ochronie, który wyraźnie stanowi, że wymagania z tego przepisu, w tym również przedstawienie postanowienia stwierdzającego nienaganną opinię kandydata, dotyczą osób, które spełniają warunki z art. 26 ust. 2 ustawy o ochronie. Jeśli więc dana osoba nie spełnia warunku niekaralności za przestępstwo umyślne (art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie), nie ma potrzeby przedstawiania dowodów na spełnianie wymagań z art. 26 ust. 3 ustawy o ochronie. Przyznanie licencji nie będzie mogło bowiem mieć miejsca. Tak więc zarzut ten jest nietrafny. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.