II OZ 961/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 337/03 oddalające wniosek J. J. o przywrócenie terminu, w sprawie ze skargi J. J., na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia 17 października 2001 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o uprawnieniach kombatanckich postanawia oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Kr 337/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek J. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia 17 października 2001 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o uprawnieniach kombatanckich. W uzasadnieniu w/w postanowienia Sąd Wojewódzki powołał się na przepis art. 87 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), według którego po upływie roku od uchybionego terminu, jak to miało miejsce w sprawie, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w wyjątkowych przypadkach. W ocenie Sądu Wojewódzkiego stan faktyczny sprawy nie uzasadnia ustalenia, że zachodzi przypadek wyjątkowy, który umożliwiałby przywrócenie uchybionego terminu. Wskazano, że pomimo tego, iż skarżący został prawidłowo pouczony o terminie i sposobie wniesienia skargi oraz że ciężar opieki nad jego chorą żoną w znacznym stopniu przejęła w 2001 r. pomoc społeczna – Dom Pomocy Społecznej w Krakowie, co sprawiło, iż J. J. mógł zadbać o swoje interesy, w zakreślonym ustawą terminie skargi nie wniósł. Sąd Wojewódzki podkreślił ponadto, że wprawdzie skarżący jest osobą w podeszłym wieku i inwalidą I grupy, to jednak brak jest danych na to, że z przyczyn zdrowotnych nie był w stanie prowadzić swoich spraw. W zażaleniu na powyższe postanowienie z dnia 13 czerwca 2005 r., J. J. wnosił o uwzględnienie jego wniosku. Podkreślił znaczenia faktu pozbawienia go uprawnień kombatanckich z tytułu służby w AK oraz faktu, iż padł ofiarą represji wojennej przez bezpodstawne uznanie, iż należał on do UB. Podniósł ponadto, iż do wniesienia skargi zmusiła go sytuacja rodzinna, której opis zawiera uzasadnienie zaskarżonego postanowienia oraz że nie jest w stanie przedstawić żadnych dodatkowych dokumentów dowodzących jego sytuacji rodzinnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest uzasadnione. Wszystkie okoliczności faktyczne, przytoczone w zażaleniu zostały rozważone przez Sąd Wojewódzki, łącznie z terminami doręczenia decyzji, wniesieniem skargi po upływie roku od daty jej doręczenia a także wywodami o "nie doczytaniu" treści decyzji w zakresie środków odwoławczych. Ocenie Sądu Wojewódzkiego nie można zarzucić dowolności ani nielogiczności, mimo podnoszonego w zażaleniu inwalidztwa skarżącego i podeszłego wieku. W istocie bowiem zażalenie stanowi jedynie polemikę z ustaleniami zaskarżonego postanowienia. Poza tym uszła uwadze żalącego się treść art. 87 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), według którego po upływie roku od uchybionego terminu jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w wyjątkowych przypadkach. Pojęcie wyjątkowego przypadku jest wprawdzie pojęciem niedookreślonym (nie zdefiniowanym), jednakże należy je wykładać ścieśniająco (w przeciwnym razie oznaczałoby to obowiązek przywrócenia terminu w każdym przypadku), natomiast za wyjątkowy przypadek nie można uznać nie zapoznania się z treścią decyzji, wyłącznie w odniesieniu do prawa wniesienia odwołania.. Bezspornym przy tym jest, że skarżący w decyzji z dnia 17 października 2001 r. został prawidłowo pouczony o terminie i sposobie wniesienia skargi. W konsekwencji podzielić należy stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że nie zaistniały okoliczności wypełniające znamiona sytuacji wyjątkowej, która uzasadniałaby przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W takim stanie rzeczy skoro podniesione w zażaleniu wywody nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.