I SAB/Wa 127/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie WSA Maria Tarnowska asesor WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant Małgorzata Kulińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2006 r. sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta W. do rozpatrzenia wniosku W. P. z dnia 26 lipca 1948 roku (data wpływu) o ustanowienie prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego) do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] w terminie 2 (dwóch) miesięcy od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, 2. zasądza od Prezydenta Miasta W. na rzecz J. C. kwotę 350 (trzysta pięćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dnia 3 lipca 2006 r. J.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W., który został zobowiązany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. do rozpoznania wniosku W.P. z dnia 26 lipca 1946 r. o ustanowienie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] (dawna ulica [...]) w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania tego orzeczenia, czyli do dnia 7 czerwca 2005 r. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] września 2003 r. uchyliło decyzję Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2003 r. orzekającą o odmowie ustanowienia prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu nieruchomości [...]. Pozostał zatem do rozpoznania wniosek dawnej właścicielki nieruchomości z 1946 r., której następcą prawnym jest skarżący. Jednak pomimo licznych wniosków skierowanych do Prezydenta W. oraz upływu terminu wyznaczonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. do dnia wniesienia skargi wniosek ten nie został przez organ I instancji rozpoznany. W tej sytuacji skarżący wniósł o nakazanie Prezydentowi Miasta W. wydania decyzji ustanawiającej użytkowanie wieczyste gruntu na rzecz J. C. w terminie 30 dni od dnia wydania przez Sąd orzeczenia. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie, podnosząc w uzasadnieniu, że nie pozostaje w bezczynności, ponieważ Wojewódzki Konserwator Zabytków w W. prowadzi obecnie postępowanie w sprawie określenia granic terenu Ogrodu [...] wpisanego do rejestru zabytków decyzją z dnia [...] lipca 1965 r. pod numerem [...]. W związku z tym do czasu określenia, czy przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie wpisanym do rejestru zabytków, bądź w strefie ochronnej zabytku, nie jest, zdaniem organu, możliwe rozpatrzenie wniosku byłej właścicielki przedmiotowej nieruchomości o ustanowienie prawa własności czasowej do tego gruntu. O tej przyczynie opóźnienia postępowania administracyjnego organ I instancji informował pełnomocnika skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim przypomnieć należy, że po wyczerpaniu środków przewidzianych w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego strona mogła, zgodnie z art. 3 §2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na niewydanie decyzji w ustalonym przepisami prawa terminie. Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy w rozumieniu art. 104 kpa oznacza wydanie przez organ decyzji, chyba że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej. Zgodnie z art. 35 §3 kpa, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O bezczynności organu administracji publicznej można mówić zarówno, gdy w ustawowo określonym terminie nie podejmuje on żadnych czynności, do których był zobowiązany, jak i wówczas, gdy prowadził postępowanie w sprawie i nie zakończył go w terminie określonym w kodeksie postępowania administracyjnego wydaniem stosownej decyzji czy też postanowienia. W rozpatrywanej sprawie postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu zażalenia J. C. na bezczynność Prezydenta W. zobowiązało ten organ do rozpatrzenia wniosku byłej właścicielki W.P. z dnia 26 lipca 1946 r. w terminie do dnia 7 czerwca 2005 r. Z akt sprawy wynika, że termin ten nie został przez organ I instancji dotrzymany. Podkreślić również należy, że Prezydent W. od dnia wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przywołanego postanowienia nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie, nie poinformował stron o nowym terminie jej załatwienia, ani o przyczynach zwłoki. Wyjaśnić należy, że znajdujące się w aktach administracyjnych pismo Urzędu Miasta W. Biura Gospodarki Nieruchomościami z dnia 17 sierpnia 2005 r. nr [...] skierowane do pełnomocnika skarżącego, na które powołał się organ I instancji w odpowiedzi na skargę, jest jedynie odpowiedzią na skargę J. C. z dnia 4 sierpnia 2005 r. i nie może być uznane za speł-niające przesłanki z art. 36 kpa. Dodatkowo zwrócić trzeba uwagę, że w świetle treści art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. War- szawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279, ze zm.) oraz art. 35 §5 kpa fakt, że Wojewódzki Konserwator Zabytków w W. prowadzi obecnie postępowanie w sprawie określenia granic terenu Ogrodu [...] wpisanego do rejestru zabytków decyzją z dnia [...] lipca 1965 r. nie może być, zdaniem Sądu, uznane za uzasadnioną przeszkodę w załatwieniu sprawy w terminie ustawowym. Skoro w niniejszej sprawie właściwy organ I instancji nie rozpatrzył wniosku byłej właścicielki nieruchomości W.P. ani w terminie określonym w art. 35 kpa, ani w terminie dodatkowo wyznaczonym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., a skarżący uczynili zadość wezwaniu określonemu w art. 37 §1 kpa, to skargę na bezczynność organu I instancji należało uznać za uzasadnioną Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 149 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.