VII SA/Wa 1545/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2006 r. sprawy ze skargi D.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na wykonanie prac budowlanych I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej D.S. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego, IV. zasądza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K.L. z Kancelarii Radcy Prawnego w W. przy ul. [...], kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) oraz kwotę 55 zł (pięćdziesiąt pięć złotych) stanowiącą 22% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, łącznie kwotę 305 zł (trzysta pięć złotych). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002r. nr [...] Burmistrz Gminy [...], działając na podstawie porozumienia zawartego w dniu 5 marca 2001 r. pomiędzy Starostą Powiatu W. a Burmistrzem Gminy [...] odmówił D.S. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na adaptację suszarni na kuchnię. Organ uznał, iż Skarżąca nie wykazała prawa do dysponowania lokalem na cele budowlane. Decyzja powyższa była wysyłana do strony dwukrotnie. Pierwsza przesyłka była dwukrotnie awizowana, pierwszy raz 13 września 2002r. i następnie 23 września 2002r., po czym 1 października 2002r. nastąpił zwrot do nadawcy. Przesyłkę ponownie wysłano do Skarżącej w dniu 21 października 2002r. i w dniu 5 listopada 2002r. Skarżąca przesyłkę odebrała. Odwołanie od powyższej decyzji, datowane na dzień 18 listopada 2002r, wniosła D.S. w dniu 20 listopada 2002r. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów Prawa budowlanego wynikające z nieuwzględnienia dołączonego przez nią dowodu w sprawie, -uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej, z której to uchwały skarżąca wywodziła prawo do dysponowania lokalem na cele budowlane. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa budowlanego, w tym również wymienionych w odwołaniu od decyzji. Wskazał, iż Skarżąca wbrew art. 22 i 23 ustawy z dnia 24 czerwca o własności lokali nie przedstawiła zgody zarządu wspólnoty na przebudowę, a tym samym nie można było uznać, iż posiadała prawo do przebudowy lokalu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła D. S. Sygn.akt VII SA/Wa 1545/05 Zarzuciła organowi naruszenie Prawa budowlanego oraz ustawy o własności lokali. Wniosła o rozpoznanie skargi, uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sytuacji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnosiła w skardze strona. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Podstawę rozstrzygnięcia stanowią okoliczności, które Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu. Jak wynika z akt sprawy decyzja organu I instancji - Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2002r. została doręczona skarżącej w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 30 września 2002r. Przesyłka kierowana do skarżącej była prawidłowo zaadresowana, listonosz wskazał przyczynę niedoręczenia pisma adresatowi, datę i sposób awizacji. Przesyłka była awizowana dwukrotnie, przy czym druga awizacja nastąpiła w dniu 23 września 2002r. Termin 7 dniowy upłynął zatem w dniu 30 września 2002r. /poniedziałek/, zaś zwrot pisma nastąpił w dniu 1 października 2002r. Od 30 września 2002r. rozpoczął bieg 14 dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza do organu II instancji, czyli do Wojewody Sygn.akt VII SA/Wa 1545/05 [...]. Termin ten upłynął z dniem 14 października 2002r. Ponieważ do tego dnia nie zostało wniesione odwołanie od decyzji uzyskała ona z dniem 15 października 2002r. status decyzji ostatecznej. Sam fakt ponownego przesłania przez organ administracyjny decyzji, która już została uprzednio prawidłowo doręczona stronie postępowania administracyjnego, nie może mieć bezpośredniego wpływu na bieg ustawowego terminu do wniesienia odwołania, a w szczególności nie otwiera na nowo biegu tego terminu dla strony. Doręczenie decyzji stronie w dniu 5 listopada 2002r. miało jedynie charakter informacyjny. Skarżąca została prawidłowo pouczona o trybie i terminie wniesienia odwołania. Stwierdzić zatem należy, że odwołanie wniesione przez D.S. w dniu 19 listopada 2002r. / data stempla pocztowego/ zostało wniesione po terminie i dotyczyło decyzji ostatecznej. Wojewoda [...] dokonał oceny w postępowaniu odwoławczym decyzji Burmistrza Gminy [...], która była już decyzją ostateczną. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa - określone w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, czyli decyzji, która korzysta z ochrony trwałości w myśl art. 16 § 1 kpa. W konsekwencji powyższych uchybień prawnych stwierdzić należy, iż decyzja Wojewody [...] dotknięta jest wadą nieważności Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.