II SA/Wa 933/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Asesor WSA Jarosław Trelka, Asesor WSA Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant Małgorzata Płodzicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2006 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie przekazania sprawy według właściwości oddala skargę. W dniu 8 grudnia 2005r. M. P. wystąpił do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o wypłatę zaległego wynagrodzenia w kwocie [...] zł [...] gr wraz z należnymi odsetkami. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006r. nr [...] Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przekazał wniosek M. P. według właściwości Dyrektorowi Zakładu Karnego nr [...] w S. W uzasadnieniu postanowienia Minister podał, że M. P. jest byłym funkcjonariuszem Służby Więziennej, którą pełnił w Zakładzie Karnym nr [...] w S. Zgodnie z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 207, poz. 1761 z póź. zm.), ustalenie uposażenia i realizacja uprawnień funkcjonariuszy wynikających z treści stosunku służbowego należy do właściwości przełożonych, czyli w tym przypadku do dyrektora zakładu karnego. Dlatego też wniosek M. P. powinien być rozpatrzony przez Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] w S. M. P. skierował do Ministra Sprawiedliwości wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie jego wniosku o wypłatę zaległego wynagrodzenia z należnymi odsetkami. W dniu [...] lutego 2006r. Minister Sprawiedliwości, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego, zdecydował o utrzymaniu w mocy postanowienia z dnia [...] stycznia 2006r. nr [...], nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. P. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 2, art. 12, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 4, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 i art. 156 § 1 pkt 2 i 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 31 ust. 4 ustawy o Służbie Więziennej. Wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra i o wyrażenie stanowiska, iż w stanie faktycznym i prawnym wniosek o wypłatę wynagrodzenia wraz z odsetkami winien zostać uwzględniony wraz z niezwłocznym wskazaniem jego realizacji. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie, twierdząc, że sprawa wypłaty zaległego wynagrodzenia wraz z odsetkami nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Gdyby jednak Sąd uznał skargę za dopuszczalną, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wobec zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku Ministra Sprawiedliwości o jej odrzucenie, koniecznym jest wyjaśnienie kwestii dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Przedmiotem tego postępowania są rozstrzygnięcia Ministra Sprawiedliwości o przekazaniu sprawy według właściwości, podjęte w trybie administracyjnym. Zatem w świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga jest dopuszczalna. Z kolei zupełnie nieuzasadnione jest powoływanie się przez Ministra na art. 5 pkt 2 przedmiotowej ustawy, gdyż kontroli sądowej poddana została kwestia formalna, polegająca na przekazaniu samego wniosku według właściwości, nie zaś jego merytoryczne rozstrzygnięcie podjęte przez organ w przedmiocie wypłaty należnego uposażenia wraz z odsetkami. Nie ma wobec tego potrzeby dokonywania jakiejkolwiek analizy pod kątem art. 5 pkt 2 cyt. ustawy. Przechodząc do merytorycznej części rozważań, należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Przepis art. 65 § 1 kpa nakłada na organ administracji obowiązek kontroli swojej właściwości rzeczowej, miejscowej i instancyjnej, chroniąc w ten sposób stronę przed skutkami nieznajomości prawa w zakresie m.in. formułowania żądań i kierowania ich do właściwych organów. Stosownie do treści art. 20 kpa właściwość rzeczową organu administracji publicznej ustala się według przepisów o zakresie jego działania. Przepisy prawne regulujące tę właściwość są zawarte w ustawach o charakterze materialnoprawnym. Ze sprawy wynika, że M. P. jest byłym funkcjonariuszem Służby Więziennej, którą pełnił w Zakładzie Karnym nr [...] w S., zaś we wniosku do Ministra Sprawiedliwości wniósł o wypłatę zaległego uposażenia w kwocie [...] zł [...] gr wraz z należnymi odsetkami. Bez dokonywania głębszej analizy prawnej można zauważyć, że adresatem przedmiotowego wniosku nie może być Minister Sprawiedliwości, gdyż podmiotem zatrudniającym skarżącego nie był ten organ (nie był bezpośrednim przełożonym), lecz Dyrektor Zakładu Karnego nr [...] w S., a rzecz idzie o zaległe uposażenie wraz z należnymi odsetkami. Zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej (t. j.: Dz. U. z 2002r. Nr 207, poz. 1761 z póź. zm.), ustalenie uposażenia i realizacja uprawnień funkcjonariuszy wynikających z treści stosunku służbowego należy do właściwości ich przełożonych. Przełożonym M. P. był Dyrektor Zakładu Karnego nr [...] w S., zatem to ten organ winien rozpatrzyć wniosek skarżącego o wypłatę zaległego uposażenia wraz z należnymi odsetkami. Nieuzasadniony jest podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 31 ust. 4 ustawy o Służbie Więziennej. Gdyby sprawa podlegała załatwieniu przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, wówczas od rozstrzygnięcia tego organu odwołanie (zażalenie) służyłoby do Ministra Sprawiedliwości. Skoro jednak wniosek skarżącego o wypłatę zaległego uposażenia wraz z należnymi odsetkami winien zostać załatwiony przez Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] w S., to odwołanie (zażalenie) służy do odpowiedniego wyższego przełożonego, którym zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 3 ustawy o Służbie Więziennej jest właściwy dyrektor okręgowy Służby Więziennej. Również ten organ właściwy jest w przypadku zwłoki Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] w S. w rozpoznawaniu wniosku i to do niego należy kierować zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa. Należy podkreślić, że Minister Sprawiedliwości nie staje się właściwym w sprawie tylko dlatego, że skierowano do niego wniosek. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia Ministra Sprawiedliwości o przekazaniu wniosku M. P. Dyrektorowi Zakładu Karnego nr [...] w S. należy uznać za prawidłowe, gdyż nie ma podstaw do ich kwestionowania. Nie ma bowiem powodów, by przyjąć, że przy ich wydaniu doszło do naruszenia powoływanych przez skarżącego przepisów prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej, a tym samym brak podstaw do ich uchylenia czy stwierdzenia ich nieważności. Sąd dostrzega, że Minister Sprawiedliwości, utrzymując w mocy postanowienie z dnia [...] stycznia 2006r. nr [...], błędnie nazwał swoje rozstrzygnięcie "decyzją" zamiast "postanowieniem", nie ma to jednak co do zasady wpływu na jego trafność. Błędna nazwa podjętego przez organ aktu administracyjnego "sama przez się" nie czyni wadliwym rozstrzygnięcia w nim zawartego i nie wpływa na jego legalność. Należy jednocześnie wyjaśnić skarżącemu, że Sąd w niniejszym postępowaniu nie może wypowiadać się w kwestii zasadności czy też bezzasadności jego roszczeń o wypłatę zaległego uposażenia wraz z należnymi odsetkami. Po pierwsze: nie jest to przedmiotem tej sprawy, a po drugie: jakiekolwiek stanowisko Sądu w tej mierze byłoby nieuprawnionym wkraczaniem w kompetencje właściwego organu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.