I OSK 1223/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 3 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Sz 580/06 o odrzuceniu skargi T. M. na upomnienie Prezydenta Miasta Szczecina z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty dodatkowej za nieopłacony postój samochodu w strefie płatnego parkowania postanawia oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 12 czerwca 2006 r. odrzucił skargę T. M. na upomnienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] w przedmiocie opłaty dodatkowej za nieopłacony postój samochodu w strefie płatnego parkowania. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, iż ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 299, poz. 1954, ze zm.) nie przewiduje możliwości wniesienia środka zaskarżenia na upomnienie przesłane przez wierzyciela. Wadliwe wystawienie upomnienia może być natomiast podstawą zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 pkt 1 powołanej ustawy. W związku z powyższym Sąd I instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), odrzucił skargę jako niedopuszczalną. T. M., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie następujących przepisów: 1) art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez błędną wykładnię, "polegającą na nietrafnym przyjęciu przez Sąd, że powołany przepis jest przepisem prawa materialnego wyznaczającym stronie termin wykonania obowiązku", 2) art. 141 § 4 i art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uznanie, że wezwanie do zapłaty nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej, mimo iż jest to czynność materialno-techniczna. Przepis art. 146 § 1 odnosi się do sytuacji, kiedy organ administracji konkretyzuje przepis w sprawie indywidualnej, jednak czyni to w innej formie niż decyzja. Taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 204, poz .2086, ze zm.) nie określa terminu do wniesienia opłaty dodatkowej i nie daje delegacji dla organu stanowiącego samorządu terytorialnego, 3) art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez brak wskazania podstawy prawnej, z której wynikałby termin wykonania obowiązku, co wiązałoby się z prawem organu do wystawienia wezwania do zapłaty, 4) art. 141 § 4 powołanej ustawy, poprzez uznanie, że "skarga może być przedmiotem zarzutów określonych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jednak sąd nie wskazuje, w której kategorii zarzutu przedmiot skargi może być rozpatrywany". Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że art. 33 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczy zarzutu na brak doręczenia upomnienia i w tej kategorii nie będzie się mieścił zarzut będący przedmiotem niniejszej skargi tj. wystawienie wezwania do zapłaty bez spełnienia wymogu art. 15 § 1 tej ustawy, tj. bez terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna zawiera nieprawidłowe oznaczenie zaskarżonego orzeczenia (błąd w dacie i błędne przytoczenie sentencji), jednak Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna wniesiona została od postanowienia z dnia12 czerwca 2006 r. o odrzuceniu skargi T. M.. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naruszenie tego przepisu przez Sąd I instancji może polegać jedynie na wadliwym skonstruowaniu uzasadnienia, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Ponadto, zgodnie z art.184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z powyższego przepisu wynika więc, że wadliwość uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia nie jest wystarczającą podstawą do uchylenia orzeczenia I instancji. Nie można bowiem uznać, iż nieprawidłowe skonstruowanie uzasadnienia stanowi naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie przepisów postępowania może stanowić postawę skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 2 ustawy). Niezasadny jest więc zarzut skarżącego, iż naruszony został art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 146 § 1 powołanej ustawy. W świetle tego przepisu sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis ten nie mógł zostać naruszony w niniejszej sprawie, ponieważ nie był w ogóle stosowany przez Sąd I instancji. Skarga T. M. została bowiem odrzucona, natomiast przytoczony przepis reguluje działanie sądu w przypadku uwzględnienia skargi, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Przytoczone przez pełnomocnika skarżącego uzasadnienie dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przytoczonych przepisów postępowania nie wyjaśnia, w jaki sposób Sąd naruszył powyższe przepisy i jaki mogło to mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia przez Sąd przepisów postępowania nie mógł więc wywrzeć zamierzonego skutku. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż przepisy nie przewidują skargi do sądu administracyjnego na upomnienie, poprzedzające wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Autor skargi kasacyjnej zarzucił, że Sąd nieprawidłowo uznał, iż przepis ten jest przepisem prawa materialnego wyznaczającym stronie termin wykonania obowiązku. Tymczasem Sąd nie oceniał, czy art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest przepisem prawa materialnego, i nie stwierdził, że wyznacza on stronie termin wykonania obowiązku. Kwestie te nie były w ogóle przedmiotem rozważań Sądu. Sąd I instancji wyraził jedynie pogląd, który należy podzielić, że na upomnienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Upomnienie jest bowiem czynnością materialno-techniczną i, jako takie, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zaskarżeniu, poza decyzjami i postanowieniami administracyjnymi, podlegają akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jest to kategoria odrębna od kategorii czynności materialno-technicznych. Należy więc podzielić pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, że skarga T. M. jest niedopuszczalna. Na marginesie należy wskazać, że nie jest rolą sądu administracyjnego wskazywanie stronie podstaw prawnych do zaskarżania czynności organów administracji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.