II SA/Wa 934/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Asesor WSA Jarosław Trelka, Asesor WSA Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant Małgorzata Płodzicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2006 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy opróżnienia lokalu mieszkalnego - oddala skargę - W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 października 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: |Przewodniczący | |Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski | | |Asesor WSA Jarosław Trelka | | |Asesor WSA Jacek Fronczyk (spr.) | |Protokolant |Małgorzata Płodzicka | po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2006 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy opróżnienia lokalu mieszkalnego - oddala skargę - Sygn. akt II SA/Wa 934/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w G., działając na podstawie art. 88 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214 z późn. zm.) i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżnienia i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku K. M., odmówił opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w G. przez K. M. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że mocą decyzji z dnia [...] nr [...] Dowódca ZOMO w G. przydzielił K. M. przedmiotowy lokal, a w przedstawionym przez K. M., byłą żonę funkcjonariusza, stanie faktycznym, potwierdzonym w postępowaniu administracyjnym, brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu przez zainteresowanego. Od powyższej decyzji K. M. wniosła odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Zarzuciła, że organ nie podjął niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, że pominął ustalenia sądów orzekających w sprawie o rozwód, które stwierdziły, że K. M., wyprowadzając się z lokalu, zrzekł się prawa do niego, że go zadłuża, i że traci wszelkie prawa związane z posiadaniem lokalu. Komendant nie wziął również pod uwagę faktu wymeldowania K. M. z lokalu, a także tego, że to ona utrzymywała lokal i ponosiła wszelkie wydatki z nim związane. Postępowanie byłego męża było także sprzeczne z umową najmu lokalu. Wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego nr [...] przy [...] w G. przez K. M. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 95 i art. 97 ust. 5 ustawy o Policji i § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] nr [...], nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję K. M. wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji. Podniosła zarzut naruszenia § 13 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w związku z art. 95 ust. 2 pkt 2-4 ustawy o Policji, polegający na pominięciu przez organ II instancji szeregu ważnych dowodów niezbędnych do ustalenia, czy zachodzą przesłanki do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu przez K. M. i nie ustosunkowaniu się do nich, a także zarzut rażącego naruszenia art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim na wstępie należy wyjaśnić skarżącej, że organy orzekające w sprawie nie mogły dopuścić się naruszenia art. 189 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.), gdyż nie mógł być on przez nie stosowany. Przepis ten daje prawną możliwość wystąpienia z powództwem o ustalenie i ma zastosowanie wyłącznie w procedurze cywilnej przed sądami powszechnymi, a nie organami administracji publicznej, które przy załatwianiu spraw stosują przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Sąd nie stwierdził jednak, by w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w takim stopniu, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z brzmieniem art. 95 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1, wydaje się, jeżeli policjant (emeryt policyjny): 1) podnajmuje albo oddaje do bezpłatnego używania przydzielony lokal lub jego część, 2) używa lokal mieszkalny w sposób sprzeczny z umową najmu lub niezgodnie z przeznaczeniem, zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód, albo niszczy urządzenia przeznaczone do wspólnego korzystania przez mieszkańców, 3) wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali, 4) jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo uprzedzania na piśmie o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu zapłaty zaległych i bieżących należności, 5) otrzymał pomoc finansową, o której mowa w art. 94 ust. 1, 6) został przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości i przydzielono mu w tej lub pobliskiej miejscowości następny lokal mieszkalny, 7) nie zwolnił, w terminie określonym odrębnymi przepisami, wcześniej przydzielonego lokalu mieszkalnego, 8) zrzekł się uprawnień do zajmowanego lokalu mieszkalnego. W świetle art. 95 ust. 3 ustawy decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także: 1) jeżeli policjantowi lub jego małżonkowi przysługuje tytuł prawny do innego lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1; w takim przypadku osobom tym przysługuje prawo wyboru jednego z zajmowanych lokali, 2) gdy policjant zwolniony ze służby lub pozostali po policjancie członkowie rodziny zajmują lokal mieszkalny położony w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, a osobom tym przydzielono lokal mieszkalny w tej samej lub pobliskiej miejscowości, o powierzchni odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia, 3) w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego. Należy również zwrócić uwagę, że art. 95 ust. 4 ustawy o Policji wskazuje, że decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu. Nie ulega wątpliwości, że do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu przez funkcjonariusza Policji lub emeryta policyjnego winno dojść w sytuacji, gdy zostanie spełniona którakolwiek z podstaw wymienionych w cytowanym wyżej przepisie. Oznacza to, że organ wydaje decyzję o opróżnieniu lokalu, gdy na moment jej wydania istnieją okoliczności uzasadniające taki sposób załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie nie zachodziła żadna z wymienionych podstaw. Uzasadnione zatem było wydanie decyzji o odmowie opróżnienia lokalu. Bez względu na relacje istniejące między byłymi małżonkami, przede wszystkim trzeba podkreślić, że samo wyprowadzenie się z lokalu przez K. M. połączone nawet z jego wymeldowaniem nie rodzi podstaw do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu. Sąd podkreśla, że tylko zaistnienie przesłanek zawartych w art. 95 ust. 2 i ust. 3 ustawy o Policji winno prowadzić do wydania takiej decyzji, a jej skutki dotyczą wówczas wszystkich osób zamieszkałych w lokalu. Wyprowadzenie się z przydzielonego lokalu i wymeldowanie z niego ma tylko ten skutek, że osoba faktycznie nie korzysta z lokalu i w nim nie przebywa z zamiarem stałego pobytu, ale z pewnością nie należy utożsamiać tego ze zrzeczeniem się uprawnień wynikających z decyzji o przydziale lokalu. Jedynie złożenie oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do zajmowanego lokalu stanowiłoby przesłankę do jego opróżnienia. Ze sprawy nie wynika natomiast, by zainteresowany takie oświadczenie składał. Z kolei fakt, że K. M. nie korzysta z lokalu nie pozwala na wniosek, że używa go w sposób sprzeczny z umową najmu lub niezgodnie z przeznaczeniem, bądź że zaniedbuje obowiązki, dopuszczając do powstania szkód, albo niszczy urządzenia przeznaczone do wspólnego korzystania przez mieszkańców, gdyż tego rodzaju zaniedbań i szkód w przeprowadzonym postępowaniu nie stwierdzono. K. M. twierdzi, że były małżonek w sposób rażący i uporczywy wykraczał przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc tym samym uciążliwym korzystanie z lokalu. Fakt ten potwierdziły sądy orzekające w sprawie o rozwód, a organy rozpoznające sprawę, jej zdaniem, nie uwzględniły tego. Sąd jednak nie podziela tego zarzutu. Okoliczności, które zostały stwierdzone w postępowaniu rozwodowym, istniały na długo przed orzeczeniem rozwodu. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącą, że K. M., który przed czternastoma laty wyprowadził się z lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w G., obecnie "wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali", kiedy pod wskazanym adresem po prostu nie przebywa. Sąd zwraca również uwagę, że zasadniczo podstawa ta ma zastosowanie, gdy chodzi o uciążliwości w korzystaniu z innych lokali, przy czym okoliczności uzasadniające opróżnienie lokalu muszą zostać stwierdzone w postępowaniu bezpośrednio poprzedzającym wydanie decyzji w tym przedmiocie. Skarżąca, ponosząc wszelkie koszty i opłaty związane z eksploatacją mieszkania, podjęła ciężar jego utrzymania. Dla istoty sprawy nie ma znaczenia to, kto reguluje zobowiązania czynszowe. Jeśli nie ma zaległości w opłatach, nie ma też powodów do zastosowania art. 95 ust. 2 pkt 4 ustawy. Nie ma zatem racji skarżąca, twierdząc, że organy naruszyły art. 95 ust. 2 pkt 2, 3 i 4 ustawy o Policji, tym samym nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia § 13 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżnienia i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884), wedle którego opróżnienie kwatery tymczasowej następuje w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 95 ust. 2 pkt 1-4, pkt 7 i 8 oraz w art. 95 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o Policji. W sprawie, co nie jest kwestionowane, nie mają zastosowania ani art. 95 ust. 2 pkt 1, 7 i 8, ani art. 95 ust. 3 pkt 1 i 3. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.