VI SA/Wa 1262/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2006 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej do celów ochrony osobistej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...]-utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Komendanta Policji [...] z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] , którą cofnięto M. G. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej dla celów ochrony osobistej. Organ I instancji uzasadniając swoje stanowisko, wskazał, iż M. G. został skazany prawomocnym wyrokiem, za popełnienie przestępstwa gospodarczego, na karę dwóch lat pozbawienia wolności, warunkowo zawieszonej na okres pięciu lat próby oraz na karę grzywny. Wobec powyższego w ocenie Wojewódzkiego Komendanta Policji – M. G., jako posiadacz szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń, utracił wiarygodność, co do zgodnego z prawem posiadania i używania tej broni, a tym samym zostały wyczerpane przesłanki zawarte w art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. (Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cytowanej dalej jako ustawa o broni, uzasadniające cofnięcie pozwolenia na broń palną gazową. Od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] M. G. złożył odwołanie, w którym zarzucił rozstrzygnięciu organu I instancji naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, 77 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98, poz. 1071), cytowana dalej jako k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w toku postępowania administracyjnego oraz niewskazanie w uzasadnieniu decyzji przesłanek, które wskazywałyby na istnienie zasadnych obaw, że M. G. użyje broni gazowej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Strona podniosła, że fakt skazania jej prawomocnym wyrokiem za przestępstwo o charakterze gospodarczym – choć bezsporny, nie uzasadnia obawy organu, że mogłaby ona użyć broni gazowej w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto w uzasadnieniu odwołania wskazano, że organ I instancji nie zbadał sytuacji osobistej skazanego, który wraz z rodziną – w tym trojgiem małoletnich dzieci, zamieszkuje w domu znacznie oddalonym od innych zabudowań, a jego status majątkowy może budzić w stronie uzasadnioną obawę o bezpieczeństwo i zdrowie najbliższych. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu powyższego odwołania w dniu [...] maja 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, tym samym nie podzielając argumentacji strony, zawartej ww. odwołaniu. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji wskazał, iż M. G. został zaliczony do kategorii osób określonej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W rozpatrywanej sprawie obawa ta wynika z faktu skazania odwołującego się prawomocnym orzeczeniem Sądu, skazującym go za przestępstwo przeciwko obrotowi gospodarczemu. W ocenie organu odwoławczego fakt ten w istotnej mierze podważa wiarygodność strony pod względem możliwości posiadania przez nią broni. Strona przez fakt jej skazania wzbudza bowiem obawę, o której mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni. W tej sytuacji, zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni organ obowiązany był cofnąć pozwolenie na broń. Strona złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r., w której zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni wniosła o jego uchylenie. Uzasadniając swoje żądanie skarżący wskazał na brak podstaw do stwierdzenia, iż fakt skazania go za przestępstwo określonego typu bezwzględnie wyklucza go z kręgu osób, które mogą uzyskać pozwolenia na broń, bowiem tego rodzaju wykluczenie z niezrozumiałych powodów pomijałoby sprawców, np. gwałtów popełnionych przy użyciu broni, a jednocześnie obejmowałoby osoby, którym nigdy nie postawiono jakichkolwiek zarzutów o charakterze kryminalnym, w szczególności zarzutów popełnienia przestępstwa godzącego w bezpieczeństwo bądź porządek publiczny. Wobec powyższego skarżący wskazał, że koniecznym jest badanie w każdej sprawie zarówno charakteru czynu, za który posiadacz broni został skazany, jak i okoliczności osobistych dotyczących tegoż posiadacza, bowiem niesposób stawiać na jednej płaszczyźnie osoby skazanej prawomocnym wyrokiem za rozbój ze sprawcą przestępstwa o charakterze podatkowym, popełnionym bez jakiejkolwiek formy przymusu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał dotychczas prezentowaną argumentację. Podkreślił, iż fakt naruszenia przez skarżącego porządku prawnego, skutkujący skazaniem prawomocnym orzeczeniem sądu, uzasadnia ocenę organu, iż strona nie powinna posiadać pozwolenia na broń, które jest szczególnym uprawnieniem. Organ wskazał, że wobec obligatoryjności przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, w świetle skazującego prawomocnego wyroku sądowego, nie można było podjąć innej decyzji, niż cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), cytowanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. G., w powyższym stanie faktycznym nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r. nie narusza prawa. Podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 cytowanej ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie na jego podstawie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ww. ustawy,. Zatem w rozpoznawanym przypadku organy Policji nie mogły orzec inaczej niż to nastąpiło. W niniejszej sprawie skarżącego zaliczono do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Są to w szczególności osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni). Takim prawomocnym wyrokiem skazany został skarżący, za stworzenie i prowadzenie procederu wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, polegającego na utworzeniu pozorów zaistnienia przesłanek do zwrotu podatku VAT naliczonego od fikcyjnych operacji gospodarczych, poprzez posługiwanie się dokumentami poświadczającymi nieprawdę, co do zaistnienia tych operacji gospodarczych, a następnie wystąpienie do właściwych urzędów skarbowych o zwrot podatku VAT naliczonego przy przeprowadzeniu tych operacji gospodarczych – tj. o przestępstwo przeciwko mieniu z art. 286 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U., Nr 88, poz.553), cytowanej dalej jako k.k., oraz za branie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnienie ww. przestępstw – o przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu z art. 258 § 1 k.k.. Wobec powyższego skazania M. G. za popełnione przestępstwa przeciwko mieniu i porządkowi publicznemu Komendant Wojewódzki Policji [...] cofnął mu pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej. W tym miejscu należy podnieść, że obecne brzmienie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni wprowadzone zostało art. 1 pkt 16 lit. a tiret drugie ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. (Dz. U. 2003, Nr 52, poz. 451) o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu. Przed tą zmianą art. 15 ust. 1 pkt 6 brzmiał: "co do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Nie ulega więc wątpliwości, że katalog przestępstw wymienionych w tym przepisie uległ poszerzeniu, albowiem ustawodawca wymienia obecnie m.in. wszystkie przestępstwa przeciwko mieniu, podczas, gdy przed 1 stycznia 2004 r. chodziło, w przypadku przestępstw przeciwko mieniu, przede wszystkim o te przestępstwa, które zostały popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Takie rozszerzenie dokonane przez ustawodawcę wskazuje, iż jego celem było zaostrzenie wymogów stawianych osobom starającym się i posiadającym już pozwolenie na broń, jako że pozwolenie takie jest uprawnieniem reglamentowanym, szczególnego rodzaju i od osób je posiadających wymagane jest przestrzeganie przepisów prawa. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący – M. G. został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu i przeciwko porządkowi publicznemu. Tak więc w sytuacji, gdy organ Policji otrzymał ww. wyrok, wydany przez Sąd Okręgowy w K., ze stwierdzeniem jego prawomocności z dniem [...] lipca 2005 r., nie tylko miał prawo, ale wręcz obowiązek cofnięcia skarżącemu pozwoleń na broń palną gazową wydanego dla celów ochrony osobistej. Na kanwie niniejszej sprawy podkreślenia wymaga to, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, ale decyzją o charakter związanym, tj. organ administracji publicznej przy zaistnieniu sytuacji przewidzianej przepisami prawa zobligowany jest wydać decyzję określonej treści, nie kierując się przy tym zasadami współżycia społecznego. Nie może być bowiem realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni użyje tej broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01). Na tą ocenę nie ma wypływu również okoliczność, iż skarżący zamieszkuje w znacznym oddaleniu od innych zabudowań, a jego status majątkowy budzi uzasadnioną obawę o bezpieczeństwo i zdrowie najbliższych. Tak więc w ocenie Sądu, Komendant Główny Policji nie naruszył prawa materialnego, zarzucanego w rozpoznawanej skardze. Uprawnienie posiadania broni ma szczególny reglamentacyjny charakter i od osób posiadających takie uprawnienie, należy wymagać poszanowania prawa. Kwestia posiadania broni palnej gazowej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne, jakie powoduje jej użycie ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wszelkie zatem działania skutkujące naruszeniem porządku prawnego przez posiadacza broni, w tym wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni przestępstwa przeciwko mieniu, wymagają kategorycznego cofnięcia tego pozwolenia przez organy Policji. Taka ocena w niniejszej sprawie została dokonana. Organ Policji obu instancji zasadnie uznały, że wobec treści wyroku skazującego zachodzi przesłanka do cofnięcia skarżącemu pozwoleń na posiadanie broni. W świetle powyższego chybionymi są zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy o broni, a zaistniały stan rzeczy - ustalony przez organy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, wskazuje jednoznacznie na istnienie przesłanki obligującej do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Zatem powyższej oceny nie może zmienić podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż do tej pory nie użył on broni znajdującej się w jego posiadaniu w celach sprzecznych z prawem, jak również to, że nie użył jej przy popełnieniu przestępstwa gospodarczego, za które został skazany wyrokiem Sądu karnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.