VI SA/Wa 1316/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2006 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w Niemczech na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniesienia odwołania oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w B., nałożył na F. karę pieniężną w wysokości 1450 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Od tej decyzji odwołała się F. wnosząc o uchylenie ww. decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...] na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. po rozpatrzeniu niniejszego odwołania stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego, ze względu na uchybienie terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 k.p.a. Decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. od której wniesiono odwołanie zawierała pouczenie o prawie wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Strona otrzymała decyzję w dniu 26 stycznia 2006 r. Odwołanie wniesiono przed terminem, w dniu 20 stycznia 2006 r. (data stempla pocztowego). F. zaskarżyła postanowienie Generalnego Inspektora Transportu Drogowego do sądu administracyjnego wnosząc o jego uchylenie i merytoryczne rozpatrzenie odwołania z dnia 20 stycznia 2006 r. Strona skarżąca stwierdzała, iż nie można się zgodzić z twierdzeniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, gdyż pismo zostało wysłane dopiero po doręczeniu przedmiotowej decyzji. Strona podniosła, że przemawia za tym fakt, iż w dniu 26 stycznia 2006 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w B. wezwał pełnomocnika strony skarżącej do przedłożenia dokumentu wskazującego na umocowanie Pani E. R. do działania w imieniu strony. Mając na uwadze powyższe, skarżąca wskazała na istnienie domniemania, że organ omyłkowo zaznaczył, iż strona odebrała przedmiotową decyzję 26 stycznia 2006 r. Ponadto skarżąca podnosiła, że zbieżność tych samych dat nie może być przypadkowa, a zatem wywód prawny Głównego Inspektora Transportu Drogowego należy uznać za chybiony. F. powołała się na art. 110 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, a przedmiotowa decyzja została sporządzona i przedłożona kierującemu pojazdem do podpisu [...] stycznia 2006 r. W tym dniu strona miała sposobność się z nią zapoznać i w konsekwencji złożyć odwołanie. Strona skarżąca podniosła również, iż w kodeksie postępowania administracyjnego nie ma jasno sformułowanego przepisu wskazującego, że bieg terminu rozpoczyna się od dnia doręczenia decyzji stronie. Mając na uwadze powyższe stwierdzenia, strona skarżąca podniosła, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się rażącego naruszenia prawa poprzez błędną wykładnię art. 129 k.p.a., co pozbawiło stronę możliwości obrony jej interesu prawnego. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2006 r. stwierdzającym niedopuszczalność odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r., stwierdzające niedopuszczalność wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przepis art. 134 k.p.a., na którym oparto zaskarżone postanowienie ma zastosowanie w postępowaniu wstępnym przed organem odwoławczym, który podejmuje czynności zmierzające do ustalenia, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w terminie. Podejmowane przez organ czynności następują w określonej kolejności, tj. najpierw organ bada czy odwołanie jest dopuszczalne (z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych), następnie, po stwierdzeniu dopuszczalności wniesionego odwołania organ bada czy zostało ono wniesione we właściwym terminie. Dopiero po dokonaniu ww. czynności, o ile nie zachodzą żadne negatywne przesłanki do rozstrzygnięcia na podstawie art. 134 k.p.a., organ może rozpoznać odwołanie. Strona skarżąca złożyła odwołanie z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia odwołania, tzn. przed terminem. Decyzję organu otrzymała w dniu 26 stycznia 2006 r. Czternastodniowy termin na wniesienie odwołania rozpoczynał swój bieg od dnia doręczenia stronie decyzji i upływał w dniu 9 lutego 2006 r. i w tym terminie należało je wnieść, na co wskazuje treść art. 129 § 2 k.p.a., iż odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Organ odwoławczy miał obowiązek stwierdzenia tego faktu i wydania postanowienia w tym zakresie. Organ prawidłowo oparł się o przepis art. 134 k.p.a. mający zastosowanie w tej kwestii i uzasadnił, dlaczego złożone przez stronę odwołanie zostało wniesione z uchybieniem właściwego terminu. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że "Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie od decyzji administracyjnej organu I instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie od dnia jej ogłoszenia stronie. Odwołanie wniesione przez stronę z uchybieniem powyższego terminu oznacza, że czynność jego wniesienia jest bezskuteczna, zaś organ odwoławczy obowiązany jest - po myśli art. 134 k.p.a. - stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania" (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 14 stycznia 1999 r. SA/Sz 306/98). Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 1998 r. III SA 898/97, z którego treści wynika, iż "warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji". Mając na uwadze stanowisko strony skarżącej, iż w kodeksie postępowania administracyjnego nie ma jasno sformułowanego przepisu wskazującego, że bieg terminu rozpoczyna się od dnia doręczenia decyzji stronie, należy odmówić słuszności powyższemu stwierdzeniu. Treść art. 129 § 2 k.p.a. wyraźnie wskazuje, iż w przypadku doręczenia decyzji, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, co miało miejsce w niniejszym postępowaniu. Należy również zauważyć, iż uchybienie ww. terminu dotyczy zarówno sytuacji wniesienia odwołania po jego upływie, jak również przed rozpoczęciem biegu wskazanego terminu, zanim decyzja weszła do obrotu prawnego. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wyłącza możliwość jego rozpatrzenia. W takim przypadku organ po stwierdzeniu uchybienia terminu zasadnie wydał zaskarżone postanowienie. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.