II SA/Wa 1404/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, WSA Stanisław Marek Pietras, Protokolant Michał Sułkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2006 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości oddala skargę Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 648/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2003 r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [...] lipca 2003 r., którą uznano, że wypłacone J. K. uposażenie stanowi świadczenie nienależne i podlega zwrotowi. Jednocześnie orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Stwierdzając nieważność wymienionych decyzji Sąd podkreślił, że sprawy dotyczące uposażenia nie należą do kompetencji wojskowego organu emerytalnego lecz dowódcy jednostki wojskowej, w której skarżący pełnił zawodową służbę wojskową przed zwolnieniem ze służby. Wyrok stał się prawomocny dnia 5 marca 2005 r. Pismem z dnia [...] października 2005 r. skarżący zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o wykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. przekazał wniosek J. K. do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w K. Następnie, postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. Minister Obrony Narodowej uchylił wymienione wyżej postanowienie z dnia [...] grudnia 2006 r. i wniosek J. K. przekazał, na podstawie art.. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. Z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Dowódcy Jednostki Wojskowej [...]. W uzasadnieniu organ wskazał w/w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2004 r., w którym stwierdzono, że Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego nie jest organem właściwym do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach uposażenia przysługującego żołnierzowi przez okres roku po zwolnieniu ze służby, w tym decyzji uznających wskazane świadczenie za nienależne. MON stwierdził, że organem właściwym do rozpoznania wniosku J. K. jest dowódca jednostki wojskowej, w której wymieniony pełnił zawodową służbę wojskową przed zwolnieniem ze służby i wynika to z § 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 marca 1993 r. w sprawie określenia organów wojskowych wyższego stopnia, właściwych w sprawach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 93, poz. 101) oraz z ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 1992 r. Nr 5, poz. 18). Zdaniem organu, organami wojskowymi w rozumieniu kpa, właściwymi w sprawach określonych w wymienionych wyżej ustawach są dowódcy jednostek wojskowych, o których mowa w § 1 w/w rozporządzenia, jeżeli posiadają uprawnienia dyscyplinarne co najmniej dowódcy pułku, a w przypadku, gdy uprawnień tych nie posiadają, ich przełożeni posiadający takie uprawnienia. Wojskowy organ emerytalny jest, zgodnie z art. 96 ust. 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 1769, poz. 1750 ze zm.), tylko płatnikiem świadczenia określonego w art. 95 pkt 1 tej ustawy. J. K. wniósł o uzupełnienie w/w rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej odmówił uzupełnienia tego postanowienia. Postanowienie Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. stało się przedmiotem skargi J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie wymienionego postanowienia i zobowiązanie organu do zgodnego z prawem rozpoznania jego wniosku z dnia [...] października 2005 r. Stwierdził, że przekazanie wniosku do Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] narusza przepisy o właściwości, bowiem organem właściwym w tej sprawie jest Minister Obrony Narodowej. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazania wymaga, że art. 19 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. Z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), nakłada na organy administracji publicznej obowiązek kontroli właściwości do rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Po otrzymaniu podania organ administracji publicznej obowiązany jest zbadać swoją właściwość rzeczową, miejscową oraz instancyjną. Pierwszą czynnością organu administracji publicznej po wniesieniu podania jest zatem ustalenie właściwości. Jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, wówczas, stosownie do art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie skarżący zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o wykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 648/04, którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w K. z dnia [...] lipca 2003 r. w przedmiocie uposażenia. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że organem właściwym do ewentualnego wydania decyzji w sprawie uposażenia nie był Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w K., lecz dowódca jednostki wojskowej, w której skarżący pełnił zawodową służbę wojskową przed zwolnieniem ze służby. Stwierdzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieważności decyzji organów obu instancji powoduje, że sprawa podlega ponownemu rozpoznaniu. Organem zobowiązanym do wykonania wyroku Sądu jest zatem organ I instancji. Mając na uwadze art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, stwierdzić należy, że organ zasadnie uchylił swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] grudnia 2006 r. i wniosek J. K. przekazał, na podstawie art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. Z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Dowódcy Jednostki Wojskowej [...]. Ten bowiem organ, a nie Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w K., czy też Minister Obrony Narodowej – jak twierdzi skarżący –jest właściwy do rozpoznania wniosku w przedmiocie wykonania wymienionego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.