III SA/Lu 427/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. G. na decyzję Prorektora Uniwersytetu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie : odmowy uchylenia decyzji ostatecznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] M. G. złożył do Prorektora do spraw Dydaktyki i Wychowania Uniwersytetu wniosek o uchylenie w trybie art. 154 § 1 k.p.a. wydanej przez niego decyzji ostatecznej z dnia [...] nr [...] o odmowie wyznaczenia terminu ustnego zaliczenia komisyjnego z Prawa prywatnego międzynarodowego. W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia [...] 2006 r., zatytułowanym "zawiadomienie", prorektor odpowiedział mu, iż nie znajduje podstaw do uchylenia w trybie art. 154 § 1 k.p.a. wcześniej powołanej decyzji ostatecznej, wydanej w postępowaniu z wniosku strony o wyznaczenie terminu ustnego zaliczenia komisyjnego z Prawa prywatnego międzynarodowego, ponieważ Regulamin studiów, obowiązujący w Uniwersytecie, nie przewiduje takiej możliwości. Na powyższe pismo Prorektora Uniwersytetu, M. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której zarzucił, iż postępowanie w sprawie wszczętej jego wnioskiem z dnia [...] 2006 r. toczyło się wbrew przepisom kodeksu postępowania administracyjnego i nie zostało zakończone w sposób prawem przewidziany, a mianowicie poprzez wydanie decyzji o treści określonej przepisami tego kodeksu. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Uniwersytetu wniósł o oddalenie skargi, podając, iż wniosek skarżącego o uchylenie decyzji ostatecznej został potraktowany jako wezwanie do usunięcia do naruszenia prawa, o którym mowa w art. 53 § 2 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym, jako, że takiego naruszenia prawa w decyzji powyższej, zadaniem organu, dopatrzeć się nie sposób, załatwiony został odmownym pismem z dnia [...] 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Brak wyczerpania środków zaskarżenia powoduje, że skarga jest niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 cyt. ustawy). Zgodnie z art. 207 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2005 r., Nr 164, poz. 1365 ze zm.) do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 7 i 8, decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego, stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Decyzje wydawane przez rektora w pierwszej instancji są ostateczne. W takim przypadku stosuje się odpowiednio art. 127 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na uwadze treść cytowanego przepisu art. 207 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz przepisy art. 127 § 3 oraz art. 154 § 1 i 2 k.p.a., stwierdzić należy, że od decyzji wydanej w trybie art. 154 k.p.a. przysługuje stronie szczególny środek odwoławczy w postaci żądania ponownego rozpatrzenia sprawy. Odnosząc się do zaskarżonego przez M. G. pisma Prorektora Uniwersytetu z dnia [...] 2006 r. zauważyć należy, że pismo to, pomimo, iż zatytułowane zostało jako "zawiadomienie" i nie pouczono w nim skarżącego o możliwości zaskarżenia, w istocie jest decyzją administracyjną. Jak bowiem podkreślano to wielokrotnie w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych, o istocie aktu prawnego przesądza jego treść, a nie forma lub nazwa. Decyzją administracyjną jest zatem pismo zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w formie decyzji, również nie mające wszystkich elementów decyzji określonych w art. 107 k.p.a., jeżeli pochodzi od organu administracji, skierowane jest na zewnątrz systemu administracji publicznej i w sposób władczy rozstrzyga o prawach lub obowiązkach prawnych osób w sprawie indywidualnej, choćby dla rozstrzygnięcia takiego brak było podstawy prawnej. Skoro zatem zaskarżone pismo z dnia [...] 2008 r. jest decyzją wydaną w trybie art. 154 k.p.a., to stronie przysługuje od niej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez właściwy organ, przy czym brak w decyzji pouczenia o terminie i sposobie zaskarżenia nie może spowodować ujemnych konsekwencji dla strony. W rozpoznawanej sprawie, skarżący zaskarżył decyzję wydaną przez Prorektora Uniwersytetu bez wyczerpania przysługującego mu środka zaskarżenia i dlatego skargę jako przedwczesną należało odrzucić. Z tych też względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.