II SAB/Wa 206/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. O. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie nierozpoznania odwołania od rozkazu nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Komendanta [...] Policji w L. o usunięciu W. O. ze szkolenia postanawia odrzucić skargę Pan W. O. w dniu 3 listopada 2006 r. złożył skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie nierozpoznania odwołania od rozkazu nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Komendanta [...] Policji w L. o usunięciu W. O. ze szkolenia. Skarżący wskazał, że ww. rozkazem usunięty został ze szkolenia, co uniemożliwi mu ukończenie szkolenia podstawowego, które odbywał podczas służby przygotowawczej, a zatem uniemożliwi mu w rezultacie nawiązanie stosunku służbowego. Ma o tyle znaczenie, iż zgodnie z § 56 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych w Policji ( Dz. U. Nr 97 poz. 823) policjanta usuniętego ze szkolenia nie kieruje się na nie ponownie. Zdaniem skarżącego Komendant [...] Policji w L. wydając rozkaz o usunięciu go ze szkolenia naruszył w sposób rażący § 53 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2005 r., bowiem dla jego zastosowania koniecznym jest popełnienie przez słuchacza przewinienia dyscyplinarnego, jednak wobec skarżącego postępowanie dyscyplinarne się nie toczyło, a nawet nie zostało wszczęte. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazują, iż rozkaz nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Komendanta [...] Policji w L. o usunięciu W. O. ze szkolenia nie miał charakteru decyzji administracyjnej, a zatem nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Odwołanie zaś skarżącego z dnia 28 czerwca 2006 r. zostało załatwione w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270ze zm. – zwana dalej ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2.postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, 7. podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 9. sprawy, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przepis ten oznacza, że sprawy na bezczynność organów administracji mogą być rozpatrywane przez sądy administracyjne tylko wtedy, gdy podjęty akt mieści się w katalogu określonym przez art. 3 § 2 pkt 1-4 ppsa. Nadto należy dodać, iż zgodnie z art. 5 pkt 2 ppsa sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi, a zgodnie z art. 5 pkt 3 ppsa sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach związanych z odmową mianowania na określone stanowisko lub powołaniem do pełnienia określonej funkcji, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie istotne znaczenie ma odpowiedź na pytanie jaki charakter prawny ma rozkaz nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Komendanta [...] Policji w L. o usunięciu W. O. ze szkolenia? Przede wszystkim należy rozstrzygnąć czy ma on cechy decyzji administracyjnej. Decyzją administracyjną jest jednostronne, władcze, oparte na przepisach prawa rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej skierowane do indywidualnie oznaczonego podmiotu. Komendant [...] Policji ww. rozkazem usunął policjanta ze szkolenia - podstawą prawną wydania rozkazu był §53 ust. 3 i § 54 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych w Policji (Dz. U. Nr 97 poz. 823), który stanowi, iż policjanta można usunąć ze szkolenia jeżeli popełnił przewinienie dyscyplinarne. Usunięcie następuje w formie rozkazu. Organ miał, zatem podstawę prawną do wydania rozkazu. Rozkaz dotyczył indywidualnie oznaczonej osoby, ale sprawa nie ma on charakteru sprawy administracyjnej. Rozkaz o usunięciu ze szkolenia jest, bowiem poleceniem służbowym nakazującym słuchaczowi opuszczenie szkolenia wydanym w ściśle określonych wypadkach. Rozkaz taki dotyczy jedynie uczestnictwa w szkoleniu i nie kształtuje w sposób władczy sytuacji prawnej funkcjonariusza policji, a przede wszystkim nie decyduje o jego pozostawaniu w służbie. Nadto należy dodać, ze zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( t.j. Dz. U. z roku 2002 nr 7 poz. 58 ze zm.) mianowanie lub powołanie na stanowisko służbowe jest uzależnione od posiadanego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych, a także stażu służby w Policji. Kwestia, zatem szkoleń w Policji jest związana z mianowaniem na stanowiska służbowe, co zgodnie z art. 5 pkt 3 ppsa nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa. orzekł jak w sentencji