II SA/Wr 608/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Asesor WSA Olga Białek Protokolant: Magdalena Domańska-Byskosz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi B. M. P. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokali oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] znak [...], podjętym na podstawie art. 219 k.p.a. oraz art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. nr 85, poz. 388), Prezydent Miasta L. odmówił B. M. P. wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych o następujących numerach: 2-8 położone na parterze, 101-104 i 106 położone w kondygnacji l-go piętra i 2-8 położone w kondygnacji lll-go piętra oraz nr 1 o innym przeznaczeniu niż mieszkalny położonym w kondygnacji piwnicy w budynku mieszkalno-usługowym położonym w L. przy ul. C. [...] (działka nr [...], obręb fabryczna). W uzasadnieniu tego postanowienia organ wskazał, iż po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego stwierdzono, że wnioskodawczyni dla przedmiotowego budynku uzyskała decyzję pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] dla inwestycji polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku z przystosowaniem go do funkcji mieszkalno-usługowej. Inwestor zgłosił zakończenie i przystąpienie do użytkowania części budynku obejmującą wszystkie lokale mieszkalne położone w kondygnacji Il-go piętra i lokale mieszkalne oznaczone nr [...],[...]-[...] położone na I-szym piętrze, uzyskując na przedmiotowy zakres warunkowe pozwolenie na użytkowanie (decyzja nr [...] z dnia [...]). Pozostały zakres objęty pozwoleniem j.w. (lokale ujęte we wniosku o udzielenie zaświadczenia o samodzielności lokali) nie zostały zgłoszone do użytkowania. Organ wskazał, iż z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali wynika, że samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Zdaniem organu, pojęcie służenia zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, w znaczeniu tego przepisu, może być spełnione w odniesieniu do lokalu mieszkalnego wówczas, gdy udzielone zostało zezwolenie na użytkowanie budynku, w którym lokal ten jest usytuowany. Dlatego wydanie zaświadczenia o spełnieniu wymagań samodzielności lokalu mieszkalnego może w ocenie organu nastąpić dopiero po dopuszczeniu do użytkowania budynku, w którym lokal ten jest usytuowany. W związku z powyższym organ orzekł jak wyżej. Od powyższego postanowienia B. M. P. wniosła zażalenie. Zarzucając naruszenie art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że przedmiotowe lokale nie spełniają warunku służenia zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, ponieważ nie ma zezwolenia na użytkowanie budynku. Zdaniem skarżącej, kryterium podstawowym zgodnie z w art. 2 ust. 2 w/w, jest wydzielenie trwałymi ścianami lokalu, a ten warunek jest w Jej ocenie spełniony. Skarżąca zarzuciła, iż organ bezzasadnie tworzy dodatkowe warunki pozaustawowe, opierając się na orzeczeniu NSA – OZ w Lublinie z dnia 3 lipca 2001 r. (II SA/Lu 393/2000). Zdaniem skarżącej powyższe orzeczenie zapadło na tle innego stanu faktycznego - budynek w stanie surowym, bez gazu, ciepła, energii elektrycznej. Dowodem zaś na liberalne podejście do wydawania zaświadczeń jest w ocenie skarżącej, orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 1982 r. (III CRN 294/81, OSN 1982 s. 8-9 poz. 127) z punktu widzenia wyodrębnienia nieruchomości lokalowej. Nie każde naruszenie warunków technicznych uzasadnia ocenę, że pomieszczenia nie mogą być przeznaczone na stały pobyt ludzi - chodziło o pomieszczenie o wysokości 2,3 m. Budynek przy ul. C. [...] jest budynkiem poniemieckim. Remont budynku polegał na wymianie instalacji, nie zmieniono ścian nośnych w poszczególnych lokalach. Lokale mogą służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, są wyposażone w łazienki, kuchnie, mają wszystkie media - prąd, ciepło, wodę. W dniu [...] Wojewoda D. wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) zaskarżone postanowienie Nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż myśl art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2, stwierdza starosta (prezydent miasta) w formie zaświadczenia (art. 2 ust. 3 ustawy). Zdaniem organu, z treści przytoczonych regulacji wynika, iż właściwy organ nie może wydać zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokali, jeśli lokale te znajdują się w budynku, który nie został dopuszczony przez właściwy organ do użytkowania. W świetle prawa bowiem do czasu uzyskania decyzji pozwolenia na użytkowanie obiektu zarówno budynek pozostaje w fazie budowy, jak i lokale w nim się znajdujące. A skoro tak, to nie mogą one zaspokajać potrzeb mieszkaniowych i nie mogą być wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem. Nadto organ zauważył, iż przystąpienie do użytkowania pomieszczeń lub lokali przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zaliczonego do kategorii XIII – wg klasyfikacji załącznika do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) - musi być poprzedzone stosowną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Zatem wydanie oczekiwanych zaświadczeń o samodzielności poszczególnych lokali w tym budynku będzie możliwe dopiero po uzyskaniu decyzji ostatecznej o pozwoleniu na użytkowanie budynku. Ponieważ organ I instancji ustalił, na podstawie informacji organu nadzoru budowlanego, iż inwestor nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku, to stwierdzenie takiej okoliczności stanowiło, w ocenie organu II instancji, dostateczną przesłankę do odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokali. Skargę na postanowienie Wojewody D. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła B. M. P., wskazując iż budynek przy ul. C. [...] w L. jest własnością Wspólnoty Mieszkaniowej "C. [...]", właścicieli wyodrębnionych 13-tu samodzielnych lokali mieszkalnych oraz skarżącej jako współwłaścicielki nieruchomości. W tym samym budynku jest już 13 lokali mieszkalnych wyodrębnionych i posiadają samodzielność lokali, jak również możliwość użytkowania swoich lokali, korzystając z tych samych części wspólnych co lokale nie posiadające samodzielności lokali (lokale strony skarżącej). Część należącą do skarżącej, tj. pozostałe 19 lokali, spełnia warunki samodzielnych lokali w rozumieniu ustawy albowiem są one wydzielone trwałymi ścianami w obrębie budynku, posiadając wszystkie instalacje wraz z pomiarami (elektryczna, wod./kan., c.o., wentylacyjna) oraz mają możliwość samodzielnego funkcjonowania, zaspokajając potrzeby mieszkaniowe. Dlatego, zdaniem skarżącej, jest niezrozumiała odmowa wydania zaświadczenia o samodzielności lokali. Ponadto skarżąca zarzuciła, iż przed wydaniem skarżonych postanowień, organy nie dokonały oględzin tych lokali, aby sprawdzić jaki jest ich stan faktyczny. B. M. P. podkreśliła przy tym, iż w innych miastach Polski wydawanie zaświadczeń o samodzielności lokali odbywa się po dokonaniu takich oględzin – sprawdzenia możliwości funkcjonowania przedmiotowych lokali jako samodzielnych lokali, które są tylko wydzielonymi trwałymi ścianami, nie posiadając instalacji wewnętrznych, ale możliwość ich doprowadzenia. Lokale te są w stanie do kapitalnego remontu, jak również całe budynki. Skarżąca podniosła, iż od półtora roku próbuje oddać będące jej własnością lokale do użytkowania, spełniając warunki techniczne, ale Nadzór Budowlany w L. stara się temu przeciwstawić, narzucając Jej wykonanie remontu, polepszenia estetyki części wspólnych budynku, którego nie jest jedynym właścicielem. Zobowiązanie takie należałoby nałożyć, zdaniem skarżącej, na Wspólnotę Mieszkaniową "C. [...]", która jest prawnym właścicielem części wspólnych budynku i która odpowiada za stan techniczny budynku. Jak wskazała B. M. P. Jej lokale, znajdujące się w budynku przy ul. C. [...] w L. spełniają całkowicie warunki techniczne i budowlane, jednakże nie zostały one oddane do użytku z powodu, że części wspólne, należące do Wspólnoty Mieszkaniowej "C. [...]", wymagają drobnych prac, do których nie tylko skarżąca osobiście jest zobowiązana, albowiem jest członkiem Wspólnoty, a inni współwłaściciele posiadają w tym samym budynku samodzielne lokale, a którym jest obojętne polepszenie stanu budynku (remont budynku). Z powyższego, zdaniem strony skarżącej, wynika, że lokale względem których wniosła o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokali, spełniają wymogi określone w ustawie o własności lokali, czym niniejsza skarga jest uzasadniona, a wydane przez Wojewodę D. postanowienie narusza prawo. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji (postanowienia), to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia). Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, co powoduje, iż skarga wniesiona przez B. M. P. podlega oddaleniu. Podstawą wydania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia były przepisy art. 219 k.p.a. oraz art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz. U. nr 85, poz. 388/. I tak zgodnie z treścią art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Jednakże należy wskazać, iż art.2 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz. U. nr 85, poz. 388/ przewiduje tryb szczególny wydawania zaświadczeń przez starostę w razie spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 2 tego artykułu. Art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali zawiera definicję "samodzielnego lokalu mieszkalnego". W rozumieniu ustawy "samodzielnym lokalem mieszkalnym" jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Przepis ust. 1 art. 2 ustawy o własności lokali, używając pojęcia "samodzielny lokal mieszkalny", wskazuje jednocześnie, że o możliwości ustanowienia odrębnej własności lokalu decyduje jego określona cecha – samodzielność. Nie jest zatem dopuszczalne ustanowienie odrębnej własności i sprzedaż części lokalu, izby, pomieszczenia, jeśli nie mają one cech samodzielnego lokalu i w związku z tym nie mogą stać się odrębnymi nieruchomościami lokalowymi. Art. 2 powyższej ustawy nie zawiera żadnych ograniczeń uniemożliwiających ustanowienie odrębnej własności lokali, np. ograniczeń dotyczących osób właścicieli, wielkości budynków lub liczby lokali w tych budynkach, ani też ograniczeń wynikających z faktu zabudowania danej działki gruntu jednym lub wieloma budynkami, ani innych. Zgodnie z definicją zawartą w ust. 2 art. 2, samodzielny lokal może się składać z jednej lub z kilku izb, byleby tylko zostały one wydzielone w obrębie budynku trwałymi ścianami, przy czym dla lokalu mieszkalnego przewidziano dodatkowe warunki. Ma on bowiem być przeznaczony na stały pobyt ludzi i wraz z pomieszczeniami pomocniczymi /jeśli są/ służyć zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Wymogi stawiane lokalom mieszkalnym są zatem większe niż stawiane lokalom użytkowym. Powodują też konieczność sprecyzowania, kiedy /jakie/ lokale nadają się do stałego pobytu ludzi, a ponieważ decydują o tym kwestie techniczne, sprawy te zostały uregulowane w innych aktach prawnych tj. w ustawie Prawo budowlane i w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Omawiane wyżej przepisy ustawy o własności lokali regulują zatem jedynie kwestię potwierdzenia w formie zaświadczenia, że lokal spełnia wymóg samodzielności. Na podstawie art. 2 ust. 3 ustawy stwierdza to starosta wydając odpowiednie zaświadczenie, biorąc przy tym pod uwagę odpowiednie przepisy innych ustaw /Prawa budowlanego, przepisów wykonawczych, jak również wymogi sanitarne/. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 października 1998 r. (sygn. akt III RN 56/98, publ. OSNP 1999/14/442) o tym czy obiekt budowlany, na którego wzniesienie wymagane jest pozwolenie budowlane, odpowiada warunkom, jakim w myśl obowiązujących przepisów musi czynić zadość obiekt przeznaczony na cele mieszkalne, decyduje właściwy organ nadzoru budowlanego. Definicję zawartą w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali uzupełnia i jest z nią koherentna definicja mieszkania zamieszczona w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm./. Rozumie się przez nie zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego /§ 3 pkt 9/. W myśl art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, aby dany lokal mógł być samodzielnym lokalem mieszkalnym, powinien on nadawać się do stałego pobytu ludzi. O tym zaś, kiedy nowo wybudowany lokal spełnia ten wymóg, decydują przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm./ oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm./, przede wszystkim zawarte w Rozdziale 5 Prawa budowlanego. Badając legalność podjętych w tej sprawie rozstrzygnięć trzeba również wskazać, iż zasadą jest, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie /art. 217 § 1 k.p.a./ Zaświadczenie wydaje się, jeżeli /§ 2/: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Wprawdzie przepis art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali jest trybem szczególnym wydawania zaświadczeń, jednakże jest to zaświadczenie, o którym mowa w art. 217 i nast. k.p.a. W niniejszej sprawie żądanie wydania zaświadczenia zostało oparte właśnie na art. 217 § 2 k.p.a. Na podstawie zaś art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające /§ 2/. W wyniku przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania wyjaśniającego organy ustaliły i co jest w sprawie niesporne, że inwestor nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na użytkowanie części budynku, w którym znajdują się sporne pomieszczenia. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] Nr [...], zmienioną kolejnymi czterema decyzjami, Prezydent Miasta L. wyraził zgodę na zmianę sposobu użytkowania oraz zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie budynku po JAR na budynek mieszkalny wielorodzinny, zlokalizowany w L. przy ul. C. [...]. Niewątpliwe jest w sprawie, że opisaną wyżej decyzją z dnia [...], nałożony został na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie realizowanej inwestycji. Istotne jest również przy tym, że decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...], Nr [...] udzielono pozwolenia na użytkowanie części w/w budynku mieszkalnego tj. całej kondygnacji II-go piętra (lokale mieszkalne od [...]-[...] i korytarz nr [...]) i części kondygnacji I-go piętra (lokale mieszkalne nr [...],[...],[...] i [...], część korytarza nr [...]) oraz klatki schodowej. Również w tej decyzji znajduje się zapis, że zobowiązuje się inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu w pozostałej części. Wskazać należy, że w myśl art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm./, do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Zgodnie zaś z art.55 Prawa budowlanego, przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli: 1) na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy (budynek, w którym znajdują się sporne lokale, został zakwalifikowany do kategorii XIII); 2) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4; 3) przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Z powyższych przepisów wynika zatem, że warunkiem przystąpienia do użytkowania określonego obiektu budowlanego jest uprzednie uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. W tym stanie faktycznym i prawnym zgodzić się należy z organami, że nie można było wydać zaświadczenia potwierdzającego samodzielność lokali, skoro lokale te znajdują się w budynku, który nie został dopuszczony przez właściwy organ do użytkowania, tym samym przyjąć należy, że przedmiotowy budynek / jego część/ jest nadal w budowie. Istotną przy tym okolicznością jest to, iż z zawartej w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, legalnej definicji "samodzielnego lokalu mieszkalnego" wynika, że samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Pojęcie służenia zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych w znaczeniu tego przepisu może być spełnione w odniesieniu do lokalu mieszkalnego tylko wówczas, gdy udzielone zostało zezwolenie na użytkowanie budynku, w którym lokal ten jest usytuowany. Stąd wydanie zaświadczenia o spełnieniu wymagań samodzielności lokalu mieszkalnego /art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /, może nastąpić po dopuszczeniu do użytkowania budynku, w którym lokal ten jest usytuowany. Skoro niesporne jest w sprawie, że inwestor nie uzyskał pozwolenia na użytkowanie realizowanej inwestycji, gdy w myśl przepisów Prawa budowlanego ten to dokument stanowi dopiero potwierdzenie, że dana inwestycja wykonana została zgodnie z projektem budowlanym i pozwoleniem na budowę, to organ nie mógł stwierdzić zaspokojenia przez przedmiotowe lokale potrzeb mieszkaniowych, a w konsekwencji czego potwierdzić spełniania przez te lokale warunków, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Podsumowując powyższe rozważania Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie, jak wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności przedmiotowych lokali mieszkalnych. Badając zatem pod kątem legalności zaskarżone postanowienie, Sąd uznał, iż nie doszło do naruszenia przepisów prawa, co obligowało do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd orzeczono jak w sentencji.