I GSK 705/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędziowie NSA Stanisław Gronowski Czesława Socha (spr.) Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 21 grudnia 2006 r. sygn. akt III SA/Gl 1160/06 w sprawie ze skargi P. Ł., P. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G.; 2. zasądza od P. Ł. i P. C. kwotę 390,00 (trzysta dziewięćdziesiąt) złotych na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 grudnia 2006 r. o sygnaturze III SA/Gl 1160/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. uwzględnił skargę P. Ł. i P. C. – byłych wspólników spółki cywilnej "N. P." i uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] czerwca 2006 r. o nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji taryfowej, a także zasądził na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Uchylona decyzja utrzymała w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2006 r. Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych organów celnych obu instancji, które stwierdziły, że dokonane przez działającą w imieniu skarżących agencję celną uzupełniające zgłoszenie celne według dokumentu SAD z dnia [...] lipca 2003 r. o nr [...], na podstawie którego objęto procedurą dopuszczenia do obrotu 2000 sztuk sprowadzonych z Niemiec zestawów chłodzących do procesorów komputerów osobistych wyposażonych w elektroniczne układy sterujące, w zakresie klasyfikacji taryfowej nie jest prawidłowe. W każdym z tych zestawów funkcję aktywną pełni chłodzący urządzenie wentylator poruszany przez silniczek elektryczny, funkcję pasywną pełni natomiast radiator, który odbiera nadmiar ciepła wydzielonego w czasie pracy procesora, zaś funkcje pomocnicze spełniają elementy mocujące poprawiające połączenie z płytą procesora. Oznacza to, że towar powinien być zaklasyfikowany do kodu PCN 8414 59 30 0 obejmującego "pozostałe wentylatory", a nie do kodu PCN 8473 30 10 0 obejmującego "zespoły elektroniczne stanowiące części i akcesoria maszyn objętych pozycją 8471 (maszyny do automatycznego przetwarzania danych i urządzenia do tych maszyn)". W związku z powyższym organ celny określił kwotę długu celnego wraz odsetkami wyrównawczymi oraz kwotę podatku VAT w prawidłowej wysokości. Sąd I instancji uznał, że skarga jest zasadna w części dotyczącej odsetek wyrównawczych. Zgodnie z § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. Nr 155, poz. 1515) nie pobiera się odsetek wyrównawczych, mimo że kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, w wypadku, gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Sąd I instancji zauważył, że już w postępowaniu kontrolnym skarżący wskazywali na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] sierpnia 2002 r., mocą której organ ten po weryfikacji zgłoszenia celnego uznał, że zestawy chłodzące do procesorów winny być przyporządkowane do kodu 8473 50 10 0. Skarżący podnosili również, że wszystkie następne partie towarów były zgłaszane do procedury celnej zgodnie z powyższą decyzją i mimo wielokrotnej weryfikacji klasyfikacja nie została zakwestionowana. Ponadto w aktach postępowania znajdują się decyzje Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] i [...] sierpnia 2005 r., w których dokonano podobnej klasyfikacji przyjmując, że zestaw chłodzący jest częścią roboczą procesora komputera. W ocenie Sądu I instancji powyższe oznacza, że skarżący mogli być przekonani, iż dokonywana przez nich i potwierdzona przez organy celne klasyfikacja towaru mogła być uznana za prawidłową. Można zatem stwierdzić, że udowodniono, iż w sprawie wystąpiły szczególne okoliczności uzasadniające podawanie nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym, niewynikające z zaniedbania lub świadomego działania zgłaszających. Zdaniem Sądu I instancji błędny jest przy tym pogląd organu odwoławczego, że nienaliczenie odsetek wyrównawczych mogłoby nastąpić, gdyby strona uzyskała stosowną wiążącą informację taryfową. Wiążąca informacja taryfowa jest wydawana na wniosek i wiąże organy celne stosownie do art. 5 § 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (tj.: Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), czyli ma szerszy zakres niż instytucja nienaliczania odsetek wyrównawczych (§ 5 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów) i w związku z tym brak wiążącej informacji taryfowej nie może prowadzić do wniosku, że strona nie może wykazać podstaw do nienaliczania odsetek wyrównawczych. Sąd I instancji za niezasadne uznał natomiast zarzuty dotyczące błędnej klasyfikacji sprowadzonego towaru. Organy celne w wystarczającym zakresie zebrały materiał dowodowy w sprawie i poddały go wszechstronnej ocenie, którą wyrażono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto, zdaniem Sądu, organy celne nie naruszyły właściwych reguł interpretacyjnych i prawidłowo zaklasyfikowały importowany towar do kodu 8414 59 30 jako pozostałe z pozostałych wentylatorów osiowych, gdyż przy klasyfikacji zestawu chłodzącego należy brać pod uwagę klasyfikację jego elementu istotnego, czyli klasyfikację wentylatora. Z uwagi na to, że zaskarżona decyzja naruszała prawo w kwestii dotyczącej nakładania obowiązku zapłaty odsetek wyrównawczych, to podlegała ona uchyleniu. W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej w K. zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucając naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Domagał się zmiany zaskarżonego wyroku i uwzględnienia skargi, bądź uchylenia tego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji, a także orzeczenia o kosztach sądowych w postępowaniu kasacyjnym na rzecz wnoszącego skargę. Powołując się na naruszenie prawa materialnego zarzucił naruszenie art. 222 § 4 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) oraz § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. Nr 155, poz. 1515) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Powołując się na naruszenie przepisów postępowania jako mające istotny wpływ na wynik sprawy zarzucił uchybienie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej podał, że skoro Sąd I instancji uznał, iż skarga okazała się zasadna w części dotyczącej naliczania odsetek wyrównawczych, to powinien tą decyzję uchylić w części. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego organ wnoszący skargę kasacyjną powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 20 września 2005 r. o sygn. akt V SA/Wa 1013/05. Dyrektor Izby Celnej podniósł ponadto, że Sąd I instancji uwzględniając skargę w części zasądził od organu koszty postępowania sądowego niewspółmierne do części uwzględnionej skargi. P. Ł. i P. C. nie skorzystali z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznawana skarga kasacyjna jest identyczna z kilkoma innymi, jakie zostały wniesione od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. dotyczących tego samego rodzaju spraw, w których mimo nieco odmiennie prezentowanych motywów, Sąd odniósł się do tej samej w istocie problematyki prawnej. Jednorodne we wszystkich sprawach stany faktyczne oraz identyczna lub podobna argumentacja wykorzystana przez strony w postępowaniu administracyjnym i sądowym, usprawiedliwiały posłużenie się w motywach wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zbliżoną do siebie lub taką samą argumentacją. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta wynika z treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i oznacza pełne związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 powołanej wyżej ustawy, które w tej sprawie nie występują. W związku z oparciem skargi kasacyjnej na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznania w pierwszej kolejności wymagają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane dopiero wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione. Na wstępie podkreślenia wymaga, że utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzja organu I instancji zawiera dwa odrębne rozstrzygnięcia, które oparte są na odmiennej podstawie faktycznej i prawnej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji wynika, że Sąd ten podzielił stanowisko zawarte w decyzjach organów celnych obu instancji co do zastosowanej przez te organy klasyfikacji do kodu PCN 8414 59 30 0 przedmiotowych wyrobów wprowadzanych na polski obszar celny. Sąd I instancji uznał natomiast zasadność skargi P. Ł. i P. C. w części dotyczącej naliczenia odsetek wyrównawczych od należności celnych, przyjmując brak podstaw do obciążenia skarżących takimi odsetkami. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którego naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej, Sąd I instancji uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części. Jeżeli zatem, o czym wspomniano wyżej, przedmiotem zaskarżonej decyzji były dwa odrębne rozstrzygnięcia, a Sąd I instancji uznał zasadność skargi P. Ł. i P. C. w części dotyczącej naliczenia odsetek wyrównawczych od należności celnych, to trafne jest stanowisko zajęte w skardze kasacyjnej, że stosując się do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 powyższej ustawy Sąd I instancji powinien był zaskarżoną decyzję uchylić w zakwestionowanej części, a więc odnoszącej się do naliczonych odsetek wyrównawczych, nie zaś w całości, jak to miało miejsce. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a więc również w części odnoszącej się do zastosowanej przez organy celne i uznanej przez Sąd I instancji za prawidłową klasyfikacji sprowadzonych w przedmiotowej sprawie wyrobów do kodu PCN 8414 59 30 0, sprzeczne jest z logiką rozumowania Sądu I instancji. Uchylając bowiem zaskarżoną decyzję w całości Sąd I instancji w istocie wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję także w części dotyczącej zastosowanej klasyfikacji taryfowej przedmiotowych wyrobów, którą, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, uznał za zgodną z prawem i ustaloną w zgodności z przepisami postępowania. Innymi słowy, w sprawie zaistniała rozbieżność między sentencją wyroku a jego uzasadnieniem, która nie może być wyeliminowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w inny sposób, jak tylko przez uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Natomiast z uwagi na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, które skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznawał podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 222 § 4 Kodeksu celnego oraz § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych, dostrzegając jednakże, że zarzut ten nie został w skardze kasacyjnej uzasadniony. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.