I SA/Ol 478/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie Sędzia WSA Zofia Skrzynecka (spr.) Asesor WSA Wojciech Czajkowski Protokolant Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006r. sprawy ze skargi Zakładu A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia "[...]" r. w sprawie określenia Zakładowi A. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. Z akt sprawy wynika, że wymieniony zakład, będący państwową jednostką organizacyjną wchodzącą w skład Lasów Państwowych, złożył w dniu 7 lutego 2006 r. deklarację podatkową na podatek od nieruchomości za 2003r., stosując do części z posiadanych gruntów o powierzchni 82.601 m2 stawkę podatkową przewidzianą dla gruntów pozostałych a nie związanych z działalnością gospodarczą. W złożonym w Urzędzie Miejskim w P. piśmie z dnia 18.01.2006r. Zakład ten wyjaśnił, że na będącej przedmiotem opodatkowania działce nr "[...]"w P. przy ul. "[...]", posadowiona jest składnica drewna służąca prowadzeniu działalności leśnej, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm., dalej cytowanej jako u.p.o.l.). Działalności takiej nie uznaje się zaś za działalność gospodarczą, stosownie do art. 1a ust. 2 powołanej ustawy. Strona podała w toku postępowania, że prowadzona działalność na nieruchomości przy ul. "[...]" polega na m. in. na prowadzeniu skupu drewna, gromadzeniu drewna na składnicach, jego transporcie i sprzedaży. Zakład jako jednostka Lasów Państwowych, sprzedaje drewno w stanie nieprzerobionym. Fakt przekazania działki nr "[...]" w posiadanie nie był Zakładowi znany. Zakład wykorzystywał jedynie ok. 2 ha powierzchni tej nieruchomości. Organ podatkowy obciążył natomiast jednostkę podatkiem jak za działalność gospodarczą od całej powierzchni, tj. od 8,2601 ha. Strona zwróciła też uwagę, że przekazane jej przez nadleśnictwa i sprzedawane w stanie nieprzerobionym drewno cały czas pozostaje własnością Skarbu Państwa. Strona argumentowała, że jeżeli działalność tego rodzaju mieściła się w zakresie działalności leśnej zdefiniowanej w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to jej zdaniem, podatek od nieruchomości może być liczony wyłącznie jak od gruntów pozostałych. Nie podzielając tego stanowiska, w decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (według stanu prawnego właściwego dla rozpatrywanej sprawy), w świetle którego obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży między innymi na jednostkach organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, które są posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub innego tytułu prawnego, a także umowy zawartej z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa albo z ustanowionego zarządu. Jak wskazał organ II instancji, z dołączonego do akt sprawy wypisu z rejestru gruntów z dnia 9 stycznia 2006 r. wynika, że Zakład A sprawuje zarząd sporną działką, stanowiącą własność Skarbu Państwa i stan taki trwa co najmniej od 1990 r., kiedy to Zakład A występował jeszcze jako Zespół B Podmiot ten jest zatem podatnikiem podatku od nieruchomości i ciąży na nim obowiązek składania deklaracji podatkowych oraz opłacania należnych gminie podatków. Organ zwrócił też uwagę, że stopień obciążeń podatkiem od nieruchomości związany jest z dopasowaniem właściwej stawki podatkowej do gruntów lub budynków, a ta uzależniona jest od funkcji i sposobu wykorzystywania gruntów lub budynków. Najbardziej dolegliwe stawki finansowe stosuje się do budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za grunty związane z działalnością gospodarczą rozumie się - zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W ocenie SKO, Zakład A jest przedsiębiorcą, skoro posiada numer REGON oraz przymiot podatnika podatku VAT, jak też prowadzi rozrachunek gospodarczy. Działalność tego podmiotu nastawiona jest przy tym na osiąganie zysku. Nie ma znaczenia dla zakwalifikowania Zakładu do kręgu przedsiębiorców, to że będące przedmiotem obrotu drewno pozostaje własnością Skarbu Państwa. Nie jest bowiem istotne, czy przedsiębiorca zawiera umowy sprzedaży, czy w inny sposób kształtuje stosunki zobowiązaniowe. Ważne jest, że prowadzi działalność w celu osiągnięcia zysku, a tym charakteryzuje się działalność Zakładu A. Jak podał organ II instancji, wbrew zarzutom odwołania, działalność podatnika nie wypełnia definicji działalności leśnej określonej w art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w myśl której za działalność leśną uważa się działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie zarządzania, ochrony i zagospodarowania lasu utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym. Strona nie jest natomiast właścicielem, posiadaczem czy zarządcą lasów. Grunty, którymi dysponuje, w ewidencji gruntów posiadają symbole Tr i Bi, co oznacza, że są to tereny różne i inne tereny zabudowane. Dla lasów właściwe jest oznaczenie Ls. Z punktu widzenia obowiązku podatkowego nie jest też, zdaniem SKO, istotne, czy podatnik wykorzystuje do działalności całą nieruchomość, czy tylko jej część oraz to czy świadomy jest tego, że w jego władaniu znajdują się przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Zakład A wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i zarzucił jej naruszenie prawa materialnego wyrażające się błędną wykładnią art.1a ust.1 pkt 3, 4 i 7 oraz ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także art. 6 i art.32 ustawy o lasach ( Dz.U. Nr 9 z 1991 r., poz.31) i art.32 ust. 1 Konstytucji RP. Podnosząc, że orzeczenie organu II instancji nie jest słuszne strona skarżąca wskazała w uzasadnieniu, iż stosownie do art.1a ust. 1 pkt 4 w związku z art.1a ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, do której jednak ustawodawca nie zalicza działalności leśnej. Nie jest zaś prawdziwe twierdzenie SKO, że Zakład nie prowadzi działalności leśnej. Jak zauważyła strona skarżąca, stosownie do art.1a ust.1 pkt 7 w/w ustawy za działalność leśną uważa się m. in. pozyskiwanie drewna, z wyjątkiem skupu, oraz sprzedaż drewna w stanie nieprzerobionym. Podobną definicję zawiera art. 6 ustawy o lasach. Skarżący zajmuje się właśnie taką działalnością. Pozyskuje bowiem drewno od nadleśnictw, składuje je i następnie sprzedaje w stanie nieprzerobionym. Dlatego też, zdaniem strony, nie może być ona obciążona podatkiem od nieruchomości z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Zgodnie z art.1a ust.2 u.p.o.l. za działalność gospodarczą nie uważa się działalności leśnej Skarżący Zakład zwrócił uwagę, iż jego statutowe zadania określone zostały, jako ściśle związane z realizacją zadań lasów. Ma on bowiem obowiązek: - gromadzić surowiec ze względu na czynniki ochrony lasu, - składować drewno poza lasem ze względu na czynniki ochrony lasów, - składować drewno ze względu na sezonowość prac leśnych, - likwidować i składować drewno z powodu klęsk naturalnych, - gromadzić drewno i zagospodarowywać je, - realizować zadania wyznaczone na szczeblach dyrekcji lasów państwowych, - wykonywać inne usługi na rzecz nadleśnictw w zakresie gospodarki leśnej. W skardze wskazano ponadto, iż Zakład A jest jednostką organizacyjną lasów państwowych, która działając reprezentuje Skarb Państwa. SKO błędnie podało przy tym, że Zakład skupuje drewno od nadleśnictw. Skarżący nie realizuje sprzedaży, gdyż cały czas drewno pozostaje własnością tego samego właściciela, tj. Skarbu Państwa. Działalność w ramach jednej jednostki organizacyjnej nie jest zaś skupem, co potwierdza stanowisko dyrektora generalnego lasów państwowych zawarte w zarządzeniu nr 64 z 2000r. Stanowisko takie poparte jest również orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w związku z czym dołączono do skargi kopię wyroku NSA z dnia 17 lutego 2000r. W tej sytuacji, zastosowanie niekorzystnej interpretacji w stosunku do strony skarżącej i obciążenie najwyższą z możliwych stawek podatku od nieruchomości narusza, zdaniem strony, równość podatników wobec prawa i jest sprzeczne z art. 32 ust.1 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Zauważyło jednocześnie, że z treści wyroku NSA 17 lutego 2000r. nie wynika, jakiego rodzaju gruntami dysponował podmiot uznany przez organy podatkowe za podatnika. Tymczasem okoliczność ta istotnie wpływa na ocenę prawną rozpatrywanej sprawy. Zaskarżona decyzja wiąże możliwość stosowania art.1a ust.1 pkt 7 (poprzednio art. 3 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) tylko w stosunku do działalności posiadaczy i zarządców lasów. Skarżącego natomiast do tego rodzaju podmiotów zaliczyć nie sposób, gdyż jest on zarządcą gruntów o innym charakterze. Skoro w sprawie zakończonej powołanym przez stronę wyrokiem okoliczność ta nie była w ogóle analizowana, to przypuszczać należy, że stan faktyczny tej sprawy różnił się w omawianym zakresie od stanu sprawy, w którym wydana została zaskarżona decyzja. Wbrew twierdzeniom strony materiał dowodowy sprawy zawiera przy tym dowody wskazujące na to, iż zawierane były przez Zakład umowy kupna-sprzedaży drewna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, ponieważ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa. Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.) ogranicza się do badania zgodności decyzji z prawem. W myśl art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy istniejący w dacie wydania aktu, który jest przedmiotem kontroli, przy czym oceny decyzji dotyczącej zobowiązań podatkowych powstających w trybie art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej Sąd dokonuje w/g stanu istniejącego w dacie powstania zobowiązania. W świetle twierdzeń skarżącego, podnoszonych w toku postępowania podatkowego (a także na rozprawie), iż nie wiedział o przypisaniu mu posiadania spornej nieruchomości, Sąd skorzystał z przewidzianej w art. 106 § 3 p.p.s.a. możliwości przeprowadzenia z urzędu dowodu z dokumentów urzędowych tj. wypisów z rejestru gruntów i budynków w/g stanu na dzień 1 stycznia 2003r. W świetle bowiem dowodów znajdujących się w aktach sprawy tj. decyzji z dnia 29 marca 1973r. wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. o przekazaniu, na podstawie art. 8 ustawy z dnia 14.07.1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz.U. z 1969r. nr 22, poz. 159 ze zm.) w użytkowanie bezterminowe Zespołowi w S. gruntu o powierzchni 82.692 m2 położonego przy ul. "[...]" w P.; wypisu z rejestru gruntów na dzień 5.09.1990r., którego posiadaczem nieruchomości w dalszym ciągu był Zespół Składnic oraz wypisu z rejestru gruntów na dzień 9.01.2006r., gdzie jako posiadacza wskazano Zakład A, Sąd powziął wątpliwości co do trafności stanowiska organu podatkowego II instancji, iż posiadanie owej nieruchomości przez A trwa co najmniej od 1990 roku. Stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego budziło wątpliwości z uwagi na twierdzenia Zakładu Transportu i Spedycji Lasów Państwowych, że powstał on w trakcie roku 1991r. Po przeprowadzeniu dowodu z wypisu z rejestru gruntów i budynków, mając na uwadze treść art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, oraz to, że skarżący w toku postępowania nie dostarczył żadnych dowodów (w szczególności, mimo żądania organu I instancji, nie przedstawił dokumentacji dotyczącej utworzenia Zakładu), które świadczyłyby przeciwko prawdziwości zapisów w ewidencji gruntów i budynków, Sąd przyjął za prawidłowe ustalenie organów podatkowych obu instancji, że w 2003r. był on posiadaczem częściowo zabudowanej nieruchomości o powierzchni 82.601 m2. Tytułem prawnym władania tym gruntem jest zaś zarząd (trwały zarząd w/g przepisów ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami), w który przekształciło się prawo użytkowania nabyte przez Zespół Składnic LP w marcu 1973r., zgodnie z art. 80 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (j.t. Dz.U. z 1991r. nr 30, poz. 127). Wedle przepisów tej ustawy możliwe było nabycie zarządu na podstawie zawartej, za zezwoleniem właściwego organu, umowy o przekazaniu zarządu między państwowymi jednostkami organizacyjnymi (art. 33 ust. 2), co zapewne nastąpiło przy tworzeniu Zakładu Transportu i Spedycji Lasów Państwowych w roku 1991r. Odnosząc się do argumentacji skargi oraz argumentacji podnoszonej w toku postępowania w kwestii statusu prawnego skarżącego należy stwierdzić, że skoro Zakład A został utworzony w trakcie 1991r., to nie nastąpiło to na podstawie ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz.U. nr 101, poz. 444), ponieważ weszła ona w życie dopiero z dniem 1 stycznia 1992r. Natomiast z mocy art.75 ust. 3 wymienionej ustawy, jako zakład produkcyjno-usługowy Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych stał się inną jednostką organizacyjną Lasów Państwowych, o której mowa była w art. 32 ust.4 ustawy o lasach (w brzmieniu pierwotnym). Art. 32 ust. 4 ustawy o lasach (który aktualnie nie obowiązuje) stanowił, iż w Lasach Państwowych mogą również działać inne jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej (poza wymienionymi w art. 32 ust.2 tj.GDLP, RDLP i nadleśnictwami) w zakresie: produkcji, transportu, handlu i usług niezbędnych do realizacji zadań Lasów Państwowych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (j.t. Dz.U. z 2005r. nr 45, poz. 435 ze zm.) Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe sprawuje zarząd nad lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa, a w ramach tego zarządu prowadzi gospodarkę leśną, gospodaruje gruntami i innymi nieruchomościami oraz ruchomościami związanymi z gospodarką leśną, a także prowadzi ewidencję majątku Skarbu Państwa i ustala jego wartość. W art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach zdefiniowano pojęcie gospodarki leśnej jako działalności w zakresie urządzania ochrony i zagospodarowaniu lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania, (z wyjątkiem skupu) drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu. Z powyższej definicji wynika, że w pojęciu gospodarki leśnej mieszczą się działania, które odpowiadają pojęciu "zwykłej" działalności gospodarczej tj. pozyskiwanie i sprzedaż produktów leśnych, jak i inne. Urządzanie, ochrona, utrzymanie i powiększanie upraw leśnych służy celom szerszym (ekologicznym i ogólno-społecznym). Znajduje to potwierdzenie w treści art. 7 ust.1, gdzie w punkcie 5) wskazano (jako jeden z celów gospodarki leśnej) produkcję, na zasadzie racjonalnej gospodarki drewna oraz surowców i produktów ubocznego użytkowania lasu. Według art. 50 ustawy Lasy Państwowe prowadzą działalność na zasadzie samodzielności finansowej i pokrywają koszty działalności z własnych przychodów. Mając na uwadze określony przepisami ustawy o lasach status skarżącego Sąd stwierdza, że nieuzasadnione są zarzuty naruszenia powołanych w skardze przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz.U. z 2002r. nr 9, poz. 84 ze zm., dalej cyt. w skrócie jako u.p.o.l.) w brzmieniu obowiązującym w 2003r. Przedmiotem opodatkowania – według art. 2 ust. 1 ustawy ( u.p.o.l.) są: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. W myśl art. 2 ust. 2 ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Określony wyżej przedmiotowy zakres obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości wskazuje, że podatkowi temu podlegają wszystkie grunty nie będące lasami, użytkami rolnymi, bądź gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi na użytkach rolnych oraz, że o rodzaju gruntów przesądza ich oznaczenie w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. z 2000r. Dz.U. nr 100, poz. 1086 ze zm.). Podkreślić należy, że organy podatkowe obu instancji przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy uwzględniły zapis art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (jakkolwiek wprost go nie powołały). Z przepisu tego wynika, iż ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są więc uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Wobec tego dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są również podstawą do określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są m. innymi, obok osób fizycznych i prawnych, jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, które są posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części stanowiących własność Skarbu Państwa jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego. Według art. 3 ust. 2 obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe – ciąży na jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi. Oznacza to, że każda nie posiadająca osobowości prawnej jednostka organizacyjna, niezależnie od tego czy wchodzi w skład określonej szerszej struktury czy też nie, jest odrębnym podatnikiem podatku od nieruchomości. O zakresie opodatkowania decydują zatem kryteria charakterystyczne dla tej jednostki a nie dla całego, nie mającego osobowości prawnej przedsiębiorstwa, w ramach którego funkcjonuje. Podatek od nieruchomości jest podatkiem od posiadania majątku, jednak jego wysokość zależy od sposobu wykorzystywania majątku, na co wskazują zróżnicowane górne granice stawek podatkowych określone w art. 5 ust. 1 ustawy, na podstawie których Rady gmin ustalają stawki obowiązujące na terenie danej gminy. Najwyższe stawki przewidziane zostały dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawa stanowi, że gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (...) chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych. W myśl art. 1a ust. 2 pkt 1 – za działalność gospodarczą ustawa nie uważa działalności leśnej, definiując w art. 1a ust. 1 pkt 7 działalność leśną jako działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i uprawa leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania – z wyjątkiem skupu – drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym. Zakład A w 2003r. posiadał grunty Skarbu Państwa o powierzchni 82.601 m2 oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako tereny różne (Tr) oraz zabudowane (Bi). Podstawą prawną władania był zarząd ustanowiony decyzją, a nie zarząd przysługujący Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o lasach. W złożonej na żądanie organu podatkowego I instancji deklaracji na podatek od nieruchomości za 2003r. skarżący wykazał i uiścił podatek od budynku o powierzchni 272 m2 wyliczony według stawek właściwych dla budynków związanych z działalnością gospodarczą – art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.b ustawy. Zauważyć więc należy pewną niekonsekwencję w stanowisku skarżącego, gdy jednocześnie w odniesieniu do posiadanych gruntów stanowiących jedną nieruchomość (częściowo zabudowaną wymienionym wyżej budynkiem) kwestionuje ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą i opodatkowanie wg stawek ustalonych przez Radę Miasta właściwych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – art. 5 ust. 1 pkt1 lit.a ustawy. Ze znajdującego się w aktach podatkowych zaświadczenia o nadaniu numeru statystycznego w systemie podmiotów gospodarki narodowej REGON wynika, iż podstawowym rodzajem działalności Zakładu jest działalność usługowa, pokrewna dla leśnictwa i pozyskiwania drewna. Za wykonywane na rzecz nadleśnictw usługi Zakład otrzymuje stosowne wynagrodzenie, z własnych przychodów pokrywa wydatki i działa na zasadzie samofinansowania (jak całe, nie posiadające osobowości prawnej Państwowe Przedsiębiorstwo Lasy Państwowe). Szczególna forma organizacyjna Lasów Państwowych powoduje, że na gruncie prawa cywilnego każda nie posiadająca osobowości prawnej jednostka organizacyjna tego przedsiębiorstwa działa w zakresie swej cząstkowej zdolności prawnej w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa. Nie stoi to na przeszkodzie uznaniu, że w zakresie tej cząstkowej zdolności prawnej jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, gdy utworzona została celem prowadzenia działalności wytwórczej, usługowej bądź handlowej. Stąd fakt, że między nadleśnictwami a skarżącym nie mogło dochodzić do zawierania umów sprzedaży ze względu na brak cywilnoprawnej podmiotowości tych jednostek nie miał znaczenia w sprawie. Na okoliczność prowadzenia skupu drewna wskazał organ I instancji, natomiast stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego o zasadności opodatkowania posiadanych przez skarżącego gruntów wg najwyższych stawek wywiedzione zostało z braku możliwości przypisania mu przymiotu zarządcy lasu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo interpretując definicję działalności leśnej wynikającą z art. 1a ust.1 pkt 7 u.p.o.l. słusznie przyjęło, że pozostające w zarządzie Zakładu sporne grunty nie były w świetle zapisów w ewidencji gruntów lasami, co wyłącza możliwość uznania, że była na nich prowadzona działalność leśna, o której mowa w tym przepisie. W związku z tym nie jest trafny argument skarżącego, że działalność jaką prowadzi jest działalnością leśną, wykluczającą stosowanie do posiadanych przez niego gruntów najwyższych stawek podatku od nieruchomości. W sytuacji, gdy z treści wyroku NSA z dnia 17 lutego 2000r. o sygn. I SA/Gd 678/99 przywołanego przez stronę dla wsparcia zarzutów skargi, nie wynika, jakiego rodzaju gruntami dysponował podmiot uznany przez organy podatkowe za podatnika, nie można przyjąć, że stan faktyczny tej sprawy jest w omawianym zakresie tożsamy ze stanem faktycznym sprawy, w którym wydana została zaskarżona decyzja. Niezasadny wobec powyższego jest także zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez niekorzystną dla skarżącego interpretację przepisów ustawy podatkowej. Skoro nie mogła mieć do niego zastosowania przedmiotowo-podmiotowa definicja działalności leśnej, to konstytucyjna zasada równości wobec prawa nakazuje traktowanie go jak każdego innego podatnika prowadzącego działalność gospodarczą. Nie stwierdzając zatem by zaskarżona decyzja naruszała prawo materialne (poza wadliwym wskazaniem na art.2 zamiast art.3 u.p.o.l.) bądź procedurę podatkową w stopniu uzasadniającym jej uchylenie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.