II SA/Bd 766/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski po rozpoznaniu w dniu 4 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006 r., Nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] 2006 r. znak: [...] Prezydent Miasta T. odmówił Piotrowi M. udostępnienia informacji publicznej w zakresie opisanym we wniosku tj. udostępnienia dokumentów dotyczących ławników Sądu Okręgowego w T. w zakresie informacji z Krajowego Rejestru Karnego, oświadczeń kandydatów na ławników, że nie toczy się przeciwko nim postępowanie karne, zaświadczeń lekarskich o stanie zdrowia, oraz informacji o kandydatach od organów policji, kart zgłoszeń kandydatów. W wyniku wniesionego odwołania przez Piotra M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. opisaną w sentencji postanowienia decyzją uchyliło w całości ww. decyzję Prezydenta Miasta T. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, uznając, że organ administracji publicznej pierwszej instancji powinien udzielić stronie żądanej informacji wyłączając z niej informacje, które nie są związane z pełnieniem funkcji publicznej. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2006 r., Nr [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Prezydent Miasta T. wskazując, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie przyjęło, iż w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 5 ust 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), ponieważ w dokumentach o które wnioskował Piotr M. znajdują się dane podlegające ochronie, a wnioskodawca nie zaznaczył, iż mogą to być dokumenty wyselekcjonowane. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, twierdząc że Prezydent Miasta T. jest organem administracji publicznej, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie a nie stroną postępowaniai z tego względu nie posiada czynnej legitymacji procesowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z przepisem art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z poźn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W uchwale 7 sędziów z dnia 19 maja 2003 r. (OPS 1/03, ONSA z 2003 r., Nr 4, poz. 115) Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa jednak może organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Wtedy będzie on reprezentował interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. Wobec ww. stanowiska utrwalonego w orzecznictwie nie można uznać, że Prezydent Miasta T. ma interes prawny w złożeniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie, w której wydał decyzję jako organ I instancji, ponieważ nie działa jako podmiot, którego własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego dotyczy sprawa, lecz jako organ administracji publicznej na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji (zob. postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2002 r., II SA/Gd 563/02, Lex 76118). Mając powyższe na uwadze na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.