I OSK 1830/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek Joanna Runge-Lissowska (spr.) Protokolant Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 2190/04 w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty specjalnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. przyznaje adwokatowi J. K. kwotę 219,60 zł (dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy) – w tym 39,60 zł (trzydzieści dziewięć złotych sześćdziesiąt groszy) stanowiącą 22% podatku od towarów i usług - tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponoszonych przez Skarb Państwa. Wyrokiem z dnia 10.11.2005 r. sygn. akt II SA/Wa 2190/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. B. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] nr [...], którą została utrzymana w mocy decyzja tegoż organu z dnia [...] nr [...], odmawiająca przyznania W. B. renty specjalnej. Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd wyjaśnił, że na mocy art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.) Prezes Rady Ministrów może przyznać emeryturę lub rentę na warunkach i w wysokości innej niż określone w ustawie, jednak tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach, a które to pojęcie jako niedookreślone ustalone jest w wyniku przeprowadzonej wykładni, a jego konkretyzacja w indywidualnych przypadkach należy do sfery uznania organu administracji. W niniejszej sprawie, wydając decyzję uznaniową, organ dokonał szczegółowej oceny i analizy sytuacji bytowej i materialnej skarżącej oraz jej rodziny, uznając ją za trudną, jednak uznał, że nie są to okoliczności, o których mowa w cyt. przepisie, który wymaga wystąpienia także innych okoliczności, czy nadzwyczajnych zdarzeń losowych, a te nie zaistniały w sprawie – kontynuował Sąd, stwierdzając, że organ zasadnie odmówił przyznania renty. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła W. B., zastępowana przez adwokata z urzędu, domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi do ponownego rozpoznania i podnosząc zarzut na podstawie art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 1 § 1 i 2 Prawa ustroju sądów administracyjnych, poprzez niewłaściwe wykonanie funkcji kontrolnej sądu nad działalnością administracji publicznej co doprowadziło do błędnej oceny działalności organu administracji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionej podstawy. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Oznacza to, że Naczelny Sąd może poruszać się tylko w granicach skargi i rozpatrywać tylko zarzuty w niej postawione, jeśli nie zachodzi nieważność postępowania sądowego. W niniejszej sprawie ta ostatnia okoliczność nie miała miejsce, a wobec tego rozważyć można było tylko zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej "pusa", przytoczony jako naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z oświadczenia, iż skarga kasacyjna jest wnoszona na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa. Art. 1 pusa określa zakres działania sądów administracyjnych, stanowiąc, że sprawują one wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych (§ 1) oraz kryterium oceny działalności administracji dokonywanej przez te sady, stwierdzając, że jest nim zgodność z prawem. W ramach tak zakreślonego ustroju działają sądy administracyjne, a zasady, którymi mają się kierować zawiera ppsa. To przepisy tej ustawy – tj. ppsa – stosują sądy administracyjne w swoim postępowaniu, kontrolując zaskarżone akty lub czynności organów administracji publicznej i to jej przepisy mogą zostać naruszone w postępowaniu przez te sądy. Ppsa jest bowiem aktem, który konkretyzuje art. 1 pusa określając procedurę sądową i wskazując reguły, według których należy oceniać zgodność z prawem zaskarżonych aktów lub czynności. To przepisy tej ustawy są tymi, które należy przytoczyć opierając skargę kasacyjną na zarzucie, o którym mowa w art. 174 pkt 2 ppsa. Wskazanie zatem art. 1 pusa jako przepisu postępowania, który naruszył Wojewódzki Sąd Administracyjny jest nietrafne i wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 ppsa. Koszty przyznano na podstawie art. 250 ppsa.