II GZ 172/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Grabowski po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. Ż. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 639/06 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. Ż. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 21 grudnia 2005 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 21 września 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 639/06 na podstawie art. 61 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 21 grudnia 2005 r., Nr [...], którą Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję odmawiającą I. Ż. umorzenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu postanowienia WSA w Warszawie uznał, że wniosek o zawieszenie prowadzonej wobec skarżącej egzekucji należy potraktować jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem WSA w Warszawie, skarżąca w żaden sposób nie uzasadniła żądania wstrzymania prowadzonej wobec niej egzekucji, w tym nie wykazała związanego z tym niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, zaskarżona decyzja nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, nie podlega wykonaniu, ani nie może być wykonana, co w konsekwencji powoduje, że nie jest dopuszczalne wydanie przez Sąd postanowienia o jej wstrzymaniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie I.Ż. zaskarżyła je w całości zarzucając WSA w Warszawie nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności jej sytuacji majątkowo-rodzinnej i wniosła o jego uchylenie i wydanie decyzji w przedmiocie wstrzymania egzekucji z wniosku Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że zaskarżone postanowienie nie uwzględnia pobudek działania skarżącej oraz skutków, jakie niesie dla niej i jej rodziny wykonanie decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. obejmuje wszystkie akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a., które mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, czyli decyzje, postanowienia oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (tak również J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004r., s. 122). Stwierdzić przy tym należy, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Przedmiotem zaskarżenia do Sądu I instancji na gruncie niniejszej sprawy jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję o odmowie umorzenia kary pieniężnej, a zasadą jest, że z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne. Pogląd taki jest również prezentowany w literaturze przedmiotu, gdzie autorzy zwracają uwagę, iż nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 295). NSA uznaje zatem za prawidłowe rozstrzygnięcie WSA w Warszawie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie tylko należy zauważyć, że zbędne były rozważania Sądu I instancji dotyczące niewykazania przez skarżącą zaistnienia przesłanek w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem w ocenie NSA brak było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, że jest to decyzja odmawiająca umorzenia kary pieniężnej. Zdaniem NSA, powoływanie się przez skarżącą na okoliczność, że wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na sytuację majątkową skarżącej i jej rodziny jest na gruncie niniejszej sprawy bezzasadne z przyczyn, o których mowa wyżej. Zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, NSA nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.