II FZ 28/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. M. na na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 1215/06, w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej B. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Kr 1215/06, oddalającego skargę B. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 9 maja 2006 r., Nr [...] w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 1215/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił B. M. przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji zaznaczył, że przesyłka zawierająca odpis wyroku wraz z uzasadnieniem została prawidłowo doręczona pod wskazany przez stronę skarżącą adres do doręczeń. Przesyłka ta bowiem była dwukrotnie awizowana przez pocztę 6 lutego i 14 lutego 2007r. i jako nieodebrana w terminie została zwrócona przez Urząd Pocztowy w T. dnia 22 lutego 2007r. Sąd uznał więc, że została doręczona z dniem 21 lutego 2007r. tj. z upływem 7 dnia roboczego po powtórnym awizowaniu dnia 14 lutego 2007r., w sytuacji gdy powtórne awizowane nastąpiło po upływie siedmiu dni od daty pierwszego awizowania. Sąd stwierdził prawomocność wydanego wyroku z dniem 24 marca 2007r., tj. z pierwszym dniem po upływie 30 dni biegnącego terminu na wniesienie skargi kasacyjnej. Sąd I instancji wskazał, że argumentacja podniesiona przez stronę skarżącą jest niewystarczająca do stwierdzenia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony skarżącej. Podkreślił, że uprawdopodobnienie rzeczywistego braku doręczenia przesyłki nie może polegać jedynie na oświadczeniu wnioskodawcy, iż zawsze sprawdza i pyta pracownice urzędu pocztowego o doręczane mu przesyłki, co do których nie ma awiza a nadto, iż nie ma racjonalnego wytłumaczenia dlaczego przesyłka nie została mu doręczona. W zażaleniu na powyższe orzeczenie strona wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W jego uzasadnieniu nie zgodziła się z poglądem Sądu I instancji, że nie jest uprawdopodobnieniem winy w uchybieniu terminu fakt, iż w okresie awizowania przesyłki nie opuszczała miejsca zamieszkania, odbierała w tym okresie inną pocztę oraz, że na skutek zainteresowania się przyczynami dla których nie otrzymała przesyłki z WSA udała się do Sądu celem zbadania sprawy. Strona wskazała na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006 r., P 13/2005, podnosząc, że w świetle tego orzeczenia zastosowany sposób doręczenia wyroku to tylko domniemanie doręczenia. Ponadto, zdaniem żalącego, granice w ocenie wyjaśnienia przyczyn nieodebrania przesyłki zostały przekroczone. W oparciu o wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1981 r., sygn. akt 820/81 prezentowano, że zgodnie z trafnym poglądem NSA organ, któremu prawo pozwala wydać pozytywną dla strony decyzję, ma obowiązek to uczynić, jeżeli zostały spełnione warunki, z którymi prawo wiąże te kompetencje. Według strony nadawanie kompetencją uznaniowym charakteru prawa łaski w tym przypadku przepisu, tj. art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) (dalej; u.p.p.s.a.) godzi w interes publiczny. W tym względzie strona za celowe uznała przytoczenie wyroku Sądu Najwyższego - Sądu Dyscyplinarnego z dnia 5 czerwca 2002 r., SNO 11/2002. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że podstawę do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi art. 86 § 1 u.p.p.s.a., na mocy którego sąd przywróci stronie termin, o ile uchybienie było niezawinione przez stronę. Kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się ściśle z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Kwestią kluczową dla rozstrzygnięcia czy Sąd I instancji zasadnie odmówił stronie przywrócenia terminu, jest zatem ustalenie, czy strona skarżąca dochowała należytej staranności przy dokonywaniu czynności w postępowaniu sądowym. Jak wynika z akt sprawy przesyłka zawierająca odpis wyroku wraz z uzasadnieniem została wysłana na wskazany przez stronę skarżącą adres, tj. ul. M. 26, 33-100 T. (k. 42 akt sądowych). Z informacji zwrotnej, sporządzonej przez doręczającego wynika, że w dniu 6 lutego 2007 r., adresata nie zastano pod wskazanym przez niego adresem. Przesyłkę awizowano dwukrotnie, umieszczając ją w tym czasie w placówce pocztowej, co wynika z adnotacji znajdujących się na kopercie zawierającej odpis wyroku wraz z jego uzasadnieniem. W świetle powyższego twierdzenie skarżącego, że nie został on zawiadomiony przez pracownika poczty o przesyłce sądowej należałoby - za Sądem I instancji - uznać za gołosłowne. Niemniej wbrew tej ocenie, zdaniem tut. Sądu, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (karta 42 akt sądowych) nie wynika jednoznacznie w jakim miejscu pozostawiono zawiadomienie. Oznaczenie to jest bardzo nieczytelne co uniemożliwia przesądzenie gdzie umieszczono awizo. Należy tutaj wskazać, że na zwrotnym dowodzie doręczenia powinna znaleźć się informacja o miejscu pozostawienia zawiadomienia. Skuteczność doręczenia przez awizo warunkuje stwierdzenie, że adresat w sposób niebudzący wątpliwości został zawiadomiony o nadejściu przeznaczonego dla niego pisma sądowego oraz miejsca, w którym może je odebrać (por. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz 2005, str. 320). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe niejasności winny być wyjaśnione, dlatego na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.