II FZ 441/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA (del.) Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Barbary H. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 349-361/05 w przedmiocie przymusowego ściągnięcia nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej postanawia oddalić zażalenie. Wyrokami z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 349-361/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargi Barbary H. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 7 grudnia 2004 r. (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących wymiaru podatku od nieruchomości za 10 miesięcy 1994 r. oraz za lata 1995-2001 oraz na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 7 grudnia 2004 r. (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości za 2001 r. W dniu 22 grudnia 2006 r. Barbara H. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z wnioskiem o sporządzenie uzasadnień w/w wyroków i doręczenie wyroków wraz z uzasadnieniami, nie uiszczając jednak opłaty kancelaryjnej w łącznej kwocie 1.300 zł, należnej na podstawie § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych /Dz.U. Nr 221, poz. 2192/. Zarządzeniem z dnia 12 lutego 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 349-361/05 Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał skarżącą do dobrowolnego uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 1.300 złotych z tytułu doręczenia na jej wniosek odpisów w/w wyroków z dnia 20 grudnia 2006 r. wraz z uzasadnieniami, w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem egzekucji. W odpowiedzi na w/w zarządzenie Barbara H. wniosła o wyjaśnienie, dlaczego nie zostało uwzględnione postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przyznające jej zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych powyżej określonej kwoty. Pismem z dnia 12 marca 2007 r. poinformowano skarżącą, że postanowieniem z dnia 10 października 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 349-361/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zwolnił ją jedynie od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w części przekraczającej kwotę 1.600 złotych, które to zwolnienie nie obejmuje opłaty kancelaryjnej wymaganej w przypadku złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Z uwagi na to, że Barbara H. nie wykonała dobrowolnie zarządzenia z dnia 12 lutego 2007 r. zarządzeniem z dnia 16 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 349-361/05 Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, działając na podstawie art. 228 i art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ - zwanej w dalszej części "P.p.s.a.", zarządził przymusowe ściągnięcie od skarżącej na rzecz Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, kwotę 1.300 złotych tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej. Na powyższe zarządzenie Barbara H. wniosła zażalenie, wskazując że wcześniej występowała z wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych, a skarga wniesiona przez nią do sądu dotyczy jednego problemu prawnego. Zdaniem skarżącej fakt, że do skargi załączono wiele skarżonych decyzji urzędniczych nie ma wpływu na wielość orzeczeń. Barbara H. podniosła, że ponieważ z urzędu nadano sprawie wiele sygnatur akt to nie ona powinna ponosić koszty administracyjne powielonych trzynaście razy wyroków o tej samej treści. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi jej ściągnięcie od strony, która złożyła wniosek. Przepisów art. 220 i art. 221 nie stosuje się. Z kolei w art. 236 P.p.s.a. ustawodawca upoważnił Radę Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości opłat kancelaryjnych, zastrzegając, że w rozporządzeniu tym należy uwzględnić, iż opłatę pobiera się za każdą stronę wydanego dokumentu, wysokość opłaty za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonego na wniosek nie może być wyższa niż dwieście złotych oraz określić podwyższenie opłaty za wydanie dokumentu sporządzonego w języku obcym lub zawierającego tabelę. W wykonaniu powyższej delegacji ustawowej Rada Ministrów w dniu 16 grudnia 2003 r. wydała rozporządzenie w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych /Dz.U. Nr 221, poz. 2192/, w którym w § 2 postanowiono, iż opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł. Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej przepisy należy stwierdzić, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 349-361/05 o ściągnięciu przymusowo od skarżącej Barbary H. kwoty 1.300 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej, odpowiada prawu, albowiem zarówno podstawa prawna przywołana w zaskarżonym orzeczeniu /art. 234 § 2 i art. 228 P.p.s.a./, jak i kwota egzekwowanej należności /obliczona zgodnie z § 2 w/w rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r./, są prawidłowe. Odnosząc się natomiast do zawartego w zażaleniu stwierdzenia skarżącej, że nie powinna ona uiszczać żądanej opłaty kancelaryjnej, albowiem wcześniej Sąd zwolnił ją z kosztów sądowych, należy wskazać, że postanowieniem z dnia 10 października 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 349-361/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w części przekraczającej kwotę 1.600 zł, zaś w pozostałym zakresie odmówił jej przyznania tego prawa. Oznacza to, że prawo pomocy zostało skarżącej przyznane tylko w tym, ściśle określonym zakresie, nie rozciąga się ono natomiast na inne koszty niniejszego postępowania, tym samym nie zwalnia z obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonego na wniosek strony. Za chybiony należało uznać również zarzut skarżącej, że fakt załączenia do skargi wielu decyzji urzędniczych nie ma wpływu na wielość orzeczeń, albowiem wniesiona przez nią skarga dotyczyła jednego problemu prawnego. Zgodnie bowiem z art. 57 § 3 P.p.s.a. jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Jak wynika z akt sprawy Barbara H. w swojej skardze z dnia 16 marca 2005 r. zaskarżyła trzynaście decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. dotyczących podatku od nieruchomości za poszczególne lata od 1994 do 2001. W związku z tym, po wpłynięciu skargi do Sądu, przewodniczący zarządził rozdzielenie tych skarg, przez co każda z nich uzyskała przymiot odrębności. Tym samym od każdej z tych spraw należało pobrać należny wpis sądowy, a w dalszej kolejności - po merytorycznym rozpoznaniu każdej ze spraw - opłatę kancelaryjną za odpis zapadłych w poszczególnych sprawach wyroków wraz z uzasadnieniami. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.