I SA/Sz 353/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Zaremba (spr.) Sędzia WSA Marzena Kowalewska Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi G.F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty targowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi G. F. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] Nr [...] w sprawie określenia opłaty targowej w kwocie [...] zł. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych wynika, co następuje: Postanowieniem z dnia [...] Burmistrz wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w stosunku do G. F. sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty targowej za grudzień 2003r., styczeń, luty i marzec 2004r.. Ze zgromadzonych w tej sprawie materiałów (informacji sporządzonych przez inkasentów Urzędu Miejskiego) wynikało , że w w/w okresie (łącznie 83 dni) G. F. prowadził działalność handlową dokonując sprzedaży ze stoiska Nr G 65, 66 o powierzchni powyżej 12 m2, oraz że podatnik nie uiszczał opłaty targowej. W związku z powyższym, organ podatkowy I instancji działając na podstawie art. 21 § 1 i § 3, art.51 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn.zm.), art. 15 i art. 16 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), § 1 ust.1 pkt 1 Uchwały Rady Miejskiej w Cedyni Nr VI/74/03 z dnia 28 kwietnia 2003r. w sprawie ustalenia wysokości opłaty targowej w Gminie Cedynia – decyzją z dnia [...] Nr [...] określił G. F. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty targowej w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że obiekt, którym prowadzona była działalność handlowa jest targowiskiem – pełni taką funkcję od 1993r. Organ I instancji powołał się na opinię rzeczoznawcy budowlanego S. Ć. oraz protokół oględzin obiektu sporządzony w dniu [...] z których wynika, że Dom Handlowy pełni funkcję hali targowej, w której prowadzona jest masowa sprzedaż towarów. W odwołaniu od tej decyzji zarzucono, że zostały naruszone przepisy art. 15 i art. 16 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpoznanie wszystkich dowodów w sprawie. Podniesiono również, że organ podatkowy I instancji błędnie uznał, że dom handlowy, w którym podatnik prowadził działalność jest halą targową w rozumieniu art. 15 w/w ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] Nr [...] uchyliło rozstrzygnięcie Burmistrza i przekazało sprawę organowi podatkowemu I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy, po przytoczeniu treści art. 15 ust.2 i 2a ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych, wskazał, że kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest to, czy miejsce prowadzenia przez podatnika działalności handlowej można uznać za targowisko pod dachem lub halę targową (używaną do targów). Z treści bowiem w/w przepisu wynika, że targowiskiem pod dachem może być zarówno cały budynek bądź tylko jego część. Przepis ten jednak stanowi wyraźnie, że określona powierzchnia handlowa musi znajdować się bezpośrednio pod dachem bądź na terenie hali. Za targowisko pod dachem nie można, zdaniem Kolegium uznać sieci punktów handlowych usytuowanych w budynku wielokondygnacyjnym w sytuacji, gdy powierzchnia handlowa znajduje się pod usytuowanymi wyżej kondygnacjami dachu. Z akt sprawy wynika, że Dom Handlowy jest w ok. 1/3 swej powierzchni jednokondygnacyjny, zaś w ok. 2/3 (w wyniku dokonanej adaptacji) dwukondygnacyjny, a z piwnicami nawet trzykondygnacyjny. Przyjmując zatem jednokondygnacyjność za cechą zasadniczą hali targowej odróżniającej się od innych budynków, należy stwierdzić, że za powierzchnię hali wykorzystywaną do targów można uznać tę część w/w Domu Handlowego, która jest jednokondygnacyjna, o ile zostały spełnione pozostałe warunki do tego, by uznać tę część budynku za halę. Dlatego w ocenie organu odwoławczego, niezbędne jest ustalenie w jakiej części Domu Handlowego G. F. prowadził sprzedaż – jednokondygnacyjnej, czy dwukondygnacyjnej. Ponadto istotne jest ustalenie, czy w przedmiotowym obiekcie organizowane były targi lub aukcje oraz czy, działalność handlowa w obiekcie prowadzona jest jedynie przez te podmioty, które zawarły z właścicielem obiektu umowę dzierżawy. Burmistrz w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją dnia [...] Nr [...] określił podatnikowi wysokość zobowiązania z tytułu opłaty targowej w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu 20 lipca 2005r. przeprowadzono wizję lokalną stoiska podatnika oraz, że na podstawie tych oględzin, Instytut Techniki Budowlanej z siedzibą w W. stwierdził, że fakt, że budynki M. są częściowo jednokondygnacyjne a częściowo wielokondygnacyjne nie jest rozstrzygające dla charakteru tego obiektu i zdyskwalifikowania go jako hali. Przy jednakowej formie przestrzenno - użytkowej oraz jednorodnym charakterze użytkowania częściowo jest to hala jednokondygnacyjna a częściowo dwu - lub trzykondygnacyjna. Ze względu na cechy budowlane przedmiotowego obiektu - przede wszystkim układ konstrukcyjny, liczbę kondygnacji przy jednolitej formie przestrzenno - użytkowej i jednorodnym charakterze użytkowania - obiekt należy traktować jako w całości jednolity. Dostrzegając takie charakterystyczne cechy poszczególnych fragmentów obiektu jak kondygnacje, nawy, pomieszczenia itp. nie można dyskwalifikować jednolitości obiektu. Należy jeszcze dodać, że w rozumieniu ustawy Prawo budowlane i jak powszechnej praktyki inżyniersko - budowlanej każda hala jest budynkiem natomiast tylko niektóre budynki są halami. We wnioskach opinii podpisanej przez prof. dr hab. inż. L. R.stwierdzono: Obiekt M. w O.D. jest budynkiem w rozumieniu ustawy Prawo Budowlane. Mając na uwadze cechy tego obiektu, jednolitą formę przestrzenno - użytkową oraz, jednolity charakter użytkowania, należy stwierdzić, że obiekt ten jest halą. Uwzględniając cechy techniczne budynku oraz jego wyposażenie i przystosowanie do działalności handlowej są podstawy do stwierdzenia, że obiekt ten jest i może być użytkowany jako hala targowa jednolita pod względem architektonicznym i funkcjonalnym. Organ podatkowy I instancji podał, że opłata targowa jest świadczeniem wynikającym z obowiązku publiczno-prawnego jakim jest obowiązek podatkowy i jest niezależny od obowiązków wynikających z umów i zobowiązań, które mają charakter cywilno - prawny pomiędzy podatnikiem, a Domem Handlowym . Podatnik G. F. prowadził działalność handlową w obiekcie budowlanym należącym do podmiotu gospodarczego, który dysponuje prawem do nieruchomości gruntowej i prawem do budynku, udostępnia miejsca handlowe zainteresowanym handlowcom w trybie umów (np. umowa za określone stoisko). Pobierane świadczenia wynikające z umów cywilno - prawnych, które pobiera Dom Handlowy za udostępnianie miejsca do prowadzenia działalności handlowej i pokrycia w całości kosztów utrzymania targowiska i administracji targowiska - nie zwalnia podatnika z obowiązku uiszczania opłaty targowej za okres w którym prowadził działalność handlową ze stoiska nr G.65,66 usytuowanego w Domu Handlowym. W dniu 22 września 2005 r. do organu podatkowego wpłynęło pismo pełnomocnika G. F., w którym wskazał, iż akta sprawy nie zawierają następujących ustaleń: - w której części obiektu podatnik prowadzi działalność handlową, czy w obiekcie tym były organizowane targi, aukcje bądź wystawy, - w jaki sposób była prowadzona przez podatnika sprzedaż na stoisku handlowym, - protokołu z oględzin z przedmiotowego stoiska, - brak dowodu z przesłuchania świadka K. J., - brak umów dzierżawy stoiska Nr 65,66. Ponadto pełnomocnik wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka Prezesa Zarządu Spółki "H." .oraz uwzględnienie oświadczeń świadków: E. W., W. W. oraz uwzględnienie opinii prawnej wydanej przez prof. dr hab. A. Z. Pismem z dnia 21 września 2005 r. pełnomocnik podatnika wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie w postaci opinii prawnej. wydanej przez prof. dr hab. B. Z.. W odwołaniu od decyzji z dnia 20 września 2005r. zarzucono: - niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, - błędne przyjęcie, że Dom Handlowy w O. D. jest targowiskiem w rozumieniu wskazanej ustawy, - obrazę art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie wymaganego i wskazanego przez podatnika postępowania dowodowego, - obrazę art. 123 i art. 178 Ordynacji podatkowej poprzez odmówienie wglądu do dokumentów będących podstawą do sporządzenia przez Instytut Techniki Budowlanej w W. opinii przywołanej w zaskarżonej decyzji, - obrazę art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez przywołanie jako dowodu prowadzenia działalności nie rzetelnych "informacji", - obrazę przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych poprzez bezzasadne ich W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż decyzja organu I instancji błędnie, w oparciu o stan prawny obowiązujący przed dniem 1 stycznia 2003 r. oraz orzecznictwo Sądu Najwyższego z 1993 r., jak też o interpretację przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 1999 r. o klasyfikacji środków trwałych dokonała oceny budynku Domu Handlowego, nazywając go targowiskiem. Tymczasem - w ocenie odwołującego Dom Handlowy niewątpliwie jest budynkiem w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie jest więc targowiskiem pod dachem czyli wiatą, obiektem nie posiadającym ścian, kondygnacji itp. Ponadto wobec braku stosownych określeń w przepisach prawa budowlanego dla określenia, czy budynek ten może być zakwalifikowany jako hala, celowe jest posłużenie się innymi kryteriami, np. wynikającymi z definicji zawartej w Słowniku Języka . Polskiego PWN albo kryterium funkcji. Na potwierdzenie swoich wywodów podatnik przedstawił dwie opinie prawne: prof. A. Z. i prof. B. Z., którzy na zlecenie Zrzeszenia Kupców "H." dokonali wykładni prawa. Jednocześnie nie okazano podatnikowi określonych dokumentów, udostępnionych Instytutowi Techniki Budowy w celu sporządzenia opinii, co jest niezgodne z zasadą jawności postępowania i zaznajomienia Strony z wszystkimi dowodami zebranymi w sprawie. Zdaniem odwołującego – znajdujące się w aktach sprawy "informacje o dokonywanych w określonych dniach sprzedaży" zostały sfałszowane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania w uzasadnieniu wymienionej na wstępie decyzji z dnia [...] przytoczono następującą argumentację: W przedmiotowej sprawie podatnik prowadził sprzedaż w wyodrębnionym stoisku handlowym znajdującym się w Domu Handlowym w O.D. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym w wyroku z dnia 12 września 2002 r., sygn. akt III SA 620/02 (pub!. LEX 145026), użyte w treści art. 15 ust. 2 ustawy zwroty "wszelkie miejsca" oznaczają, że wskazane w tym przepisie formy sprzedaży mają charakter przykładowy a nie wyczerpujący, toteż za targowisko w rozumieniu ustawy należy znać każde miejsce, w którym prowadzona jest sprzedaż. Tym samym oznacza to, iż ustawodawca przyjął bardzo szeroką definicję w zakresie podstawy przyjęcia miejsca, które jest traktowane jako targowisko. Takie zaś rozumienie targowiska umożliwia pobieranie na rzecz gminy opłat targowych wszędzie tam, gdzie prowadzony jest handel, bez względu na to, kto jest właścicielem targowiska i czy jest ono prowadzone w miejscu do tego przeznaczonym i na podstawie stosownej koncesji. Natomiast w wyroku z dnia 27 marca 2003 r., sygn. akt SA/Sz 1384/01 (niepubl.) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że fakt prowadzenia sprzedaży na podstawie umów cywilnoprawnych nie przesądza o utracie charakteru targowiska przez obiekt, na terenie którego sprzedaż jest prowadzona. Nie można zatem podzielić stanowiska wyrażonego w treści odwołania od zaskarżonej decyzji, że Dom Handlowy w O. D. nie jest targowiskiem ze względu na swoją konstrukcję oraz sposób prowadzenia w nim sprzedaży. Nie można również zgodzić się z zarzutem iż decyzja organu instancji błędnie, w oparciu o stan prawny obowiązujący przed dniem 1 stycznia 2003r. oraz orzecznictwo Sądu Najwyższego z 1993 r., jak też o interpretację przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 1999 r, w sprawie klasyfikacji środków trwałych, dokonała oceny budynku Domu Handlowego, nazywając go targowiskiem. Klasyfikacja przedmiotowego budynku została bowiem dokonana przez organ I instancji na podstawie przepisu art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w oparciu o orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego z lat 2002 i 2003, a więc jak najbardziej aktualne w odniesieniu do stanu prawnego w 2003 i 2004 r., oraz w oparciu o ekspertyzę, wykonaną na zlecenie organu przez Instytut Techniki Budowlanej z siedzibą w W.. Z opinii tegoż Instytutu wynika, iż Dom Handlowy "M." (Strona nie zaprzecza, iż obiekt ten nosi taką właśnie nazwę) w O. D. niewątpliwie: - jest budynkiem w rozumieniu przepisów prawa budowlanego; - z uwagi na jego cechy, jednolitą formę przestrzenno-użytkową oraz jednolity charakter jest halą; - z uwagi na cechy techniczne oraz wyposażenie i przystosowanie do działalności handlowej może być użytkowany jako hala targowa. Jak słusznie zauważono w odwołaniu dla określenia, czy budynek ten może być zakwalifikowany jako hala, celowe jest posłużenie się również innymi kryteriami, np, wynikającymi z definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego PWN albo kryterium funkcji. W istocie, podobne wskazówki, odnośnie interpretacji stanu faktycznego na gruncie przepisów prawa podatkowego, można odnaleźć w orzecznictwie sądowym. W wyroku z dnia 8 stycznia 1993 r. sygn. akt III ARN 84/92 (publ. OSNC 1993/10/183) Sąd Najwyższy stwierdził wyraźnie: "Wykładnia gramatyczno-słownikowa jest tylko jednym z przyjmowanych powszechnie w rozumowaniu prawniczym sposobów wykładni, a wnioski z niej płynące mogą być również często mylące i prowadzić do merytorycznie błędnych, niezgodnych z rzeczywistymi intencjami ustawodawcy, a w końcu również do niesprawiedliwych i krzywdzących stronę procesu rezultatów. Dlatego też musi być ona uzupełniana wnioskami płynącymi z zastosowania innych rodzajów wykładni: historycznej, systemowej, funkcjonalnej, logicznej, a wreszcie - jeśli nie przede wszystkim - celowościowej, która w odniesieniu do indywidualnych spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych uznana jest za najodpowiedniejszą i najlepiej prowadzącą do rozszyfrowania intencji i celów ustawodawcy". Dlatego też organ podatkowy I instancji prawidłowo miał na względzie nie tylko dosłowne, językowe znaczenie pojęcia "hala targowa", ale też znaczenie celowościowe i funkcjonalne na tle danego, konkretnego stanu faktycznego, Z kolei odwołujący przedstawiając w załączeniu do odwołania opinie prawne prof. A. Z. i prof. B. Z., którzy na zlecenie Zrzeszenia Kupców "H." dokonali wykładni prawa, jednocześnie polemizuje z ustaleniami wykonanej na zlecenie organu opinii Instytutu Techniki Budowlanej w W. Analizując wywody zawarte w załączonych opiniach prawnych wskazać należy, iż w opinii prof. B. Z. powołano się zarówno na poglądy inż. M. U. oraz mgr inż. Z. A., którzy wyrazili opinię, że przedmiotowy budynek jest domem towarowym lub domem handlowym, jak i na poglądy dr inż. S. Ć.oraz zespołu prof. dra hab. inż. L. R.; którzy stanęli na stanowisku, że przedmiotowy budynek jest halą targową. Na podstawie powyższych opinii wyrażono w konkluzji pogląd, iż przedmiotowy budynek jest wielostoiskowym domem towarowym, które to stanowisko należy uznać za sprzeczne z ustaleniami dokonanymi w treści opinii, a zatem za nieuzasadnione. Podobnie, analizując opinię prawną prof. A. Z. stwierdzić należy, iż autor opinii posiłkuje się orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, iż "pobieranie opłaty targowej od osób wykonujących działalność w stałej placówce handlowej (pawilon, sklep) odrębnie wybudowanej na ten cel jest pozbawione podstawy prawnej" oraz wyjaśnieniami Ministra Finansów, zgodnie z którymi, zakres pojęcia "budynki handlowo-usługowe" nie obejmuje targowisk pod dachem, a w konkluzji formułuje całkowicie nieuzasadniony pogląd, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do powstania obowiązku zapłaty opłaty targowej. Tymczasem z powołanej w decyzji organu I instancji opinii Instytutu Techniki Budowlanej w W. wynika, iż fakt, że Dom Handlowy w O. D. jest budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego nie przesądza, iż ten sam obiekt nie jest targowiskiem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stwierdzić zatem należy, iż obiekt ten mieści się w szerokiej definicji targowiska, sformułowanej wart. 15 ust. 2 wyżej wskazanej ustawy. Obowiązek uiszczenia opłaty targowej z tytułu sprzedaży na targowisku jest niezależny od tego czy sprzedaż odbywa się na targowisku miejskim prowadzonym przez gminę, inną jednostkę zarządzającą targowiskiem, czy też na targowisku prowadzonym na terenie prywatnym. Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Z mocy art. 16 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych od opłaty targowej zwolnione są tylko osoby i jednostki dokonujące sprzedaży na targowiskach, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na terenie targowiska - co jednak w rozpatrywanej sprawie nie występuje, ponieważ odwołujący nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości w związku z nieruchomością lub obiektem budowlanym w hali targowej. Skoro zatem G.F. i nie podlega zwolnieniu określonemu w art. 16 ustawy, to był zobowiązany do regulowania opłaty targowej za cały okres prowadzenia - sprzedaży, gdyż zgodne z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2002 r, sygn. akt SA/Rz 69/02 (publ. OSS 2003/2/57), obowiązek podatkowy w opłacie targowej powstaje wraz z dokonywaniem sprzedaży na targowisku. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie wymaganego i wskazanego przez podatnika postępowania dowodowego, organ odwoławczy stwierdził iż wszystkie składane przez Stronę dokumenty oraz dowody mogące mieć istotny na wynik sprawy były uwzględnianie i dołączane do akt sprawy. Nie zostały uwzględnione jedynie wnioski dowodowe w postaci przesłuchania świadków. W stosunku do tych dowodów zarówno organ I i II instancji zajął stanowisko wydając stosowne postanowienie, wskazując odpowiednio do treści art. 188 Ordynacji podatkowej, iż znajdujące się w aktach sprawy oświadczenia P. W. (z dnia 18 stycznia 2005 r.) oraz K. J. (z dnia 1 września 2005 r.) zawierają informacje dotyczące wnioskowanych okoliczności, a zatem powołanie ich na świadków jest zbędne. Odnośnie zaś nieokazania stronie określonych dokumentów, udostępnionych biegłemu w celu sporządzenia opinii, co jest niezgodne z zasadą jawności postępowania i zaznajomienia Strony z wszystkimi dowodami zebranymi w sprawie wskazać należy, iż o przeprowadzeniu dowodu z oględzin stoiska handlowego powiadomiono przez organ pismem z dnia 20 lipca 2005 r. (odebrane przez pełnomocnika w dniu 12 lipca 2005 r.). Na podstawie m. in. ustaleń z przeprowadzonych oględzin sporządzona została opinia przez Instytut Techniki Budowlanej w W. Przed wydaniem decyzji organ I instancji, w dniu 7 września 2005 r., skierował zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, z którego to praw podatnik skorzystał w dniu 16 września 2005 r. Odmowa udostępnienia dokumentów wymienionych w pkt 2 w poz. 10-13 opinii Instytutu Techniki Budowlanej w W. dotyczyła dokumentów nie związanych z przedmiotowym postępowaniem podatkowym. Były to dwie decyzje wydane przez. organ II instancji w indywidualnej sprawie innego podatnika, pismo Biura Rzecznika Praw Obywatelskich oraz pismo Burmistrza Gminy skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zarzucając obrazę art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez przywołanie jako dowodu prowadzenia działalności nierzetelnych "informacji" sporządzanych przez inkasentów opłaty targowej, podniesiono, iż dokumenty te sporządzone i podpisane przez dwóch pracowników organu są fałszywe. W trakcie toczącego się postępowania dowodowego nie przedstawiono jednak żadnych dowodów (dokumentów np. w postaci ewidencji sprzedaży), iż takowa sprzedaż nie miała miejsca. Argument ten w świetle złożonego przez P. W. oświadczenia z dnia 11 czerwca 2004 r., tym bardziej wydaje się nieuzasadniony skoro G. F. regularnie uiszczał opłatę z tytułu najmu stoiska. W odniesieniu do ostatniego z zarzutów, tj. obrazy przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 1999 r. w-sprawię klasyfikacji środków trwałych poprzez bezzasadne ich zastosowanie, organ II instancji zauważył, iż jest on chybiony z uwagi na to, iż ani w sentencji, ani w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ I instancji nie powołał się na powyższe przepisy. W skardze na to rozstrzygnięcie G. F. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o jego uchylenie i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: - naruszenie art. 15 ust.2 i 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego błędną wykładnię, - obrazę art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwą ocenę dowodów, - niewyjaśnienie okoliczności u właściciela budynku czy w obiekcie tym odbywając się targi, aukcje czy wystawy. - brak odniesienia się do zarzutów pełnomocnika podatnika Z. F. Z uzasadnienia skargi wynika, że ponawiane są zarzuty podnoszone dotychczas w prowadzonym postępowaniu. Ponadto skarżący podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawach dotyczących podatnika N. F. (chodziło o to samo stoisko handlowe) umorzyło postępowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do przepisów art. 3 § 1 ustaw z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 1533, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Podkreślenia wymaga, że Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawę prawną (art. 134 § 1), a wyrok wydaje na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1). Na wstępie należy również wyjaśnić, że tut. Sąd rozpoznawał już skargi dotyczące opodatkowania opłatą targową podatników dokonujących sprzedaży ze stoisk znajdujących się na terenie Domu Handlowego w O. D., sprawy o sygn. akt SA/Sz 756/05, SA/Sz 759/05, SA/Sz 786/05. W okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy jak i w/w sprawach nie było wątpliwości co do tego, że Dom Handlowy w O.D. jest budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego, do którego odsyła art. 1a ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), co zostało też potwierdzone w znajdujących się w aktach sprawy opiniach biegłych. W tej sytuacji niezbędne było zatem ustalenie przez organy obu instancji, czy sporny obiekt jest targowiskiem pod dachem czy też halą używaną do targów, aukcji i wystaw, albowiem zgodnie z art. 15 ust.2a powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych sprzedaż dokonywana w takich budynkach jest objęta opłatą targową. Z uzasadnienia decyzji wynika, że w ocenie obu instancji dom handlowy w O.D. określony jest zarówno jak hala wykorzystywana do targów, jak i jako targowisko pod dachem. Zaznaczyć również należy, że Samorządowe Kolegium w swojej decyzji kasacyjnej z dnia [...] oraz w wymienionych wyżej sprawach dotyczących innych podatników – zakwalifikowało ten obiekt jako targowisko pod dachem przyjmując jako kryterium odróżniające jednokondygnacyjność. W sprawach o sygn. akt SA/Sz 756/05, SA/Sz 759/05, SA/Sz 786/05, Sąd ocenił to stanowisko jako pozbawione bliższego uzasadnienia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela ten pogląd. Jak już wspomniano wyżej zasadny będzie pobór opłaty targowej, gdy sprzedaż prowadzona jest wprawdzie w budynku lub w jego części ale takim, który pozostając budynkiem jest jednocześnie targowiskiem pod dachem lub halą używaną do aukcji, targów lub wystaw – to w sprawie brak jednoznacznego ustalenia jakim obiektem jest Dom Handlowy w O.D. W aktach sprawy znajdują się różne opinie biegłych co do funkcji przedmiotowego budynku i charakteru prowadzonej tam działalności . Mając to wszystko powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skoro ustawa z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "targowiska pod dachem" oraz "hali używanej do targów, aukcji, wystaw" to pomocniczo można poszukiwać wyjaśnienia tych pojęć w przepisach wydanych na podstawie ustawy o statystyce publicznej (tj. w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Klasyfikacji Środków trwałych – Dz.U. Nr 112, poz. 1317 ze zm. oraz w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych – Dz.U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.). Klasyfikacja ta posługuje się bowiem pojęciami tożsamymi i w ramach wykładni systemowej zewnętrznej należy przyjąć, że w art. 15 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych chodzi o rodzaje (klasy) obiektów budowlanych określonych w w/w klasyfikacjach. Taki pogląd zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 grudnia 2005r. sygn. akt II FSK 871/05 (LEX Nr 188456). Dlatego niezależnie od zarzutów podnoszonych w skardze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art. 152 i art. 200 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ dokona ustaleń we wskazanym wyżej kierunku.