II SA/Bk 649/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi H. i T. P. na decyzję W. P. z dnia [...] sierpnia 2006r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji I instancji i umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia odszkodowania za grunty przejęte pod drogi publiczne 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz skarżącej H. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezydent Miasta B. rozpoznając ponownie sprawę w przedmiocie ustalenia odszkodowania na rzecz H. i T. małżonków P. za działki oznaczone numerami geodezyjnymi [...] o powierzchni 0,0239 ha i [...] o powierzchni 0,0163 ha przejęte z mocy prawa przez Gminę D. K. pod drogi publiczne na podstawie ostatecznej decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, na podstawie art. 105 kpa w zw. z art. 98 ust.3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, orzekł o odmowie ustalenia odszkodowania decyzją z dnia [...].06.2006r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z treści oświadczenia z dnia [...] listopada 1991r. podpisanego przez H. i T. P. wynika iż rezygnują oni z odszkodowania za przejęte pod drogi grunty w zamian za co gmina zrezygnowała z opłat z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej. Zgodnie z art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązującego przy wywłaszczaniu nieruchomości. Ustalenie odszkodowania w formie uzgodnienia oznacza, iż decyzja o wysokości odszkodowania jest w pełni wynegocjowana między właścicielem a organem. Zgodnie z zasadą autonomii woli podmiotu właściciel, jeżeli ma w tym interes prawny, może uzgodnić z organem, iż nie domaga się odszkodowania. Mając na uwadze treść powyższego oświadczenia organ I instancji stwierdził, że właściciele nieruchomości uzgodnili z organem, iż przejęcie następuje bez odszkodowania. Informacja o rezygnacji z należnego odszkodowania została umieszczona w sentencji decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia [...] listopada 1991r. zatwierdzającej projekt podziału działki, na podstawie którego wydzielono działki będące przedmiotem niniejszego postępowania. Decyzja powyższa nie była przez strony kwestionowana i stała się ostateczna w dniu [...] grudnia 1991r. Dlatego też organ I instancji przyjął, że brak jest podstaw do kwestionowania wówczas przyjętego uzgodnienia, a co za tym idzie nie ma podstaw do ustalenia i wypłaty odszkodowania według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Marginalnie organ podniósł, że wniosek Państwa P. o wypłatę odszkodowania wpłynął do Urzędu Miejskiego w B. w dniu [...] października 2003r, to jest po upływie 12 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca projekt podziału stała się ostateczna. W związku z tym roszczenie o odszkodowanie uległo przedawnieniu na podstawie art. 117-127 kc. Od decyzji powyższej H. i T. P. złożyli odwołanie. Wyjaśnili, że organ I instancji nie wziął pod uwagę faktu, że byli oni zmuszeni do podpisania oświadczenia, bowiem był to warunek zatwierdzenia projektu podziału. Nie można więc mówić o jakichkolwiek negocjacjach. Podnieśli też, że ustawa z dnia 29.04.1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości nie dawała gminie prawa do przejęcia gruntów na podstawie oświadczenia. Natomiast w decyzji I instancji powołano się na ustawę z 21.08.1977r. o gospodarce nieruchomościami, która nie obowiązywała w dacie wydawania decyzji o podziale Wojewoda P. decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r. nr [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2006r. (Nr [...]), na podstawie której odmówiono Państwu P. ustalenia odszkodowania i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z uwagi na przedawnienie roszczeń odszkodowawczych z tytułu wywłaszczenia nieruchomości brak było podstaw do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Dlatego też postępowanie umorzono jako bezprzedmiotowe. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wywiedli H. i T. P. W treści skargi podnieśli te same argumenty, które zamieścili też w odwołaniu. Dodatkowo wskazali, że organ odwoławczy nie wyjaśnił w swojej decyzji, dlaczego zastosował przepisy Kodeksu cywilnego, dotyczące przedawnienia roszczeń. Wskazując na powyższe wnieśli uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zaskarżoną decyzję należało uchylić, albowiem została ona wydana z naruszeniem przepisów regulujących instytucję przedawnienia roszczeń (art. 117 Kodeksu cywilnego), co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego umorzenia postępowania administracyjnego (naruszenie art. 105 § 1 k.p.a.). Uchylenie zaskarżonej decyzji nie oznacza wszakże, iż uwzględnione zostały w pełni zarzuty skargi. Bezzasadny jest przede wszystkim zarzut skargi naruszenia przepisów ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 z późn. zm.), ponieważ przepisy tej ustawy nie mają zastosowania w sprawie. Na mocy art. 233 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) kwestia odszkodowania za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne winna być rozpatrywana na podstawie przepisu art. 98 ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem, za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem a właściwym organem. Ustalenie odszkodowania w formie uzgodnienia oznacza, iż decyzja o wysokości odszkodowania jest w pełni wynegocjowana między właścicielem a organem. Zgodnie z zasadą autonomii woli podmiotu właściciel, jeżeli ma w tym interes prawny, może uzgodnić z organem, iż nie domaga się odszkodowania. Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie. Właściciele nieruchomości zainteresowani jej podziałem na działki budowlane złożyli oświadczenie o rezygnacji z odszkodowania za grunty przejęte pod drogi; Gmina zrezygnowała z opłat z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. A zatem właściciele składający wniosek o podział nieruchomości uzgodnili z organem, iż przejęcie następuje nieodpłatnie. O takiej formie przejęcia organ nadmienił w uzasadnieniu decyzji, a skarżący nie kwestionowali przyjętego rozwiązania. W okresie późniejszym skarżący nie podważyli złożonego przez nich oświadczenia, np. powołując się na wady oświadczenia woli. Prawnie skuteczne oświadczenie o rezygnacji z odszkodowania za grunty przejęte pod drogi stanowi uzasadnioną podstawę do odnowy ustalenia odszkodowania za te działki w chwili obecnej. Co się tyczy kwestii przedawnienia roszczeń odszkodowawczych za przejęte nieruchomości, to obecnie zarówno doktryna (T. Woś: Wywłaszczenie i zwrot nieruchomości, W-wa 1998, s. 149), jak i orzecznictwo sądowe (wyrok WSA w Białymstoku z 15 stycznia 2004 r., SA/Bk 1132/03, ONSA i WSA Nr 3 (6) /2005, poz. 61) przyjmują, iż do przedawnienia tych roszczeń mają zastosowanie ogólne reguły prawa cywilnego (art. 117 i n.k.c.) Z materiału procesowego sprawy wynika, iż wniosek skarżących o wypłatę odszkodowania w niniejszej sprawie wpłynął do Urzędu Miejskiego w B. w dniu [...] października 2005 r., to jest po upływie 12 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca projekt podziału stała się ostateczna. Upłynął zatem termin przedawnienia określony przepisem art. 118 k.c. Co jednak istotne, organ odwoławczy nie uwzględnił faktu, iż Sąd (a zatem i organ rozpoznający sprawę) bierze pod uwagę upływ terminu przedawnienia wyłącznie na zarzut dłużnika, przeciwko któremu przysługuje przedawnione roszczenie (Kodeks cywilny – Komentarz, tom I, pod red. K. Pietrzykowskiego, W-wa 1997, s. 277). W aktach administracyjnych sprawy nie ma wszakże dowodu, aby Gmina D. K. podnosiła zarzut przedawnienia roszczenia w toku postępowania przed organem I instancji lub w toku postępowania odwoławczego. A zatem, wobec braku zarzutu dłużnika, organ odwoławczy bezpodstawnie przyjął fakt przedawnienia roszczenia jako podstawę rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonej decyzji. Co więcej, błędne jest mniemanie organu odwoławczego, że skoro w niniejszej sprawie nastąpiło przedawnienie roszczeń, to "nie było podstaw do merytorycznego jej załatwienia" i postępowanie o ustalenie i wypłacenie odszkodowania należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Uwzględnienie zarzutu przedawnienia roszczenia w procesie cywilnym prowadzi do wyroku oddalającego powództwo. Analogicznie, w postępowaniu administracyjnym uwzględnienie zarzutu przedawnienia prowadzić powinna do odmowy przyznania odszkodowania. Brak było zatem podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego jako "bezprzedmiotowego" na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Reasumując, stwierdzić należy, iż brak było podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania w sprawie. Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć – zdaniem Sądu – istotny wpływ na wynik sprawy; dlatego też Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w/.w ustawy.-