III SA/Łd 114/05

Dnia 18 października 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant M. Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2005r. sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe o d d a l a s k a r g ę W dniu [...] reprezentująca importera- A spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. - agencja celna B, zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym sprowadzony z Grecji towar opisany jako podkoszulki bawełniane w pozycji 1 jednolitego dokumentu SAD [...]. Do zgłoszenia celnego załączone zostały m.in.: Deklaracja Wartości Celnej, faktura nr [...] z dnia [...] oraz świadectwo EUR 1. Organ celny I instancji przyjął przedmiotowe zgłoszenie celne jako odpowiadające warunkom formalnym i objął towar procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym. W wyniku kontroli popstimportowej przeprowadzonej w siedzibie Spółki ujawniono Umowę Licencyjną na znaki handlowe Levi's® z datą wejścia w życie z dniem 7 marca 1991r zwartą pomiędzy C z siedzibą w S. (Licencjodawca) a A Spółką z o.o. z siedzibą w P. (Licencjobiorca) wraz z załącznikiem A i Pierwszą Poprawkę do tej umowy, oraz zawartą w dniu 30 marca 1999r między tymi samymi stronami Umowę Licencyjną dla marki Dockers oraz dokumenty potwierdzające uiszczenie opłat licencyjnych i dokumenty potwierdzające księgowanie opłat licencyjnych. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zgłoszenia celnego z dnia [...], a następnie decyzją z dnia [...] uznał przedmiotowe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej importowanych towarów i do zadeklarowanej wartości celnej doliczył wysokość opłat licencyjnych poniesionych przez stronę na rzecz C z siedzibą w S. w kwocie 5.711,26 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż należności celne przywozowe zgodnie z przepisem art.85 §1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku Kodeks celny (Dz. U. z 2001 roku Nr75, poz.802 ze zm.) są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Wartością celną towaru zaś stosownie do przepisu art.23 §1 Kodeksu celnego jest wartość transakcyjna, tzn. cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31. Stosownie do art.30 §1 pkt 3 Kodeksu celnego w celu określenia wartości celnej do wartości transakcyjnej przywożonych towarów dodaje się honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne, dotyczące towarów, dla których ustalana jest wartość celna, które musi opłacić kupujący, zarówno bezpośrednio jak i pośrednio, jako warunek sprzedaży tych towarów, o ile koszty te nie są ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji uznał, iż opłaty licencyjne poniesione przez Spółkę z o.o. A w związku z zawartymi z firmą C z S. umowami licencyjnymi na używanie znaków handlowych, oraz nazw handlowych stanowią warunek sprzedaży - i jako takie zwiększają wartość celną towarów - w związku z czym powinny zostać do niej doliczone. W przedmiotowej sprawie nie byłoby bowiem możliwe sprowadzenie towaru (będącego przedmiotem transakcji kupna-sprzedaży) w celu dalszej odsprzedaży bez uiszczenia wymaganych opłat licencyjnych. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka A wniosła o jej uchylenie w całości i uznanie przedmiotowego zgłoszenia celnego za prawidłowe w zakresie wartości celnej importowanych towarów. Skarżonej decyzji zarzuciła: naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 120, art.122, art. 124, art. 187 § l, art.191, art. 210 § 4 - ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.-Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, póz. 926 ze zm.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie mające wpływ na wynik postępowania oraz naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 23 § l, art.30 § l pkt 3, art. 85 § l, Kodeksu celnego jak i Wyjaśnień dotyczących wartości celnej stanowiących załącznik do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r. (Dz. U. Załącznik do N-ru 80, poz. 908 z dnia 8 października 1999r.). W uzasadnieniu podniosła, iż w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą dwie z trzech przesłanek wymienionych w przepisie art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego, które muszą zaistnieć kumulatywnie aby opłata licencyjna mogła być doliczona do wartości importowanych towarów: po pierwsze - opłata ta nie dotyczyła importowanego towaru, po drugie -opłata nie była warunkiem sprzedaży towaru. W szczególności zarzuciła organowi I instancji błędne przyjęcie, że umowa z dnia 30 marca 1999 roku dotycząca marki Docers ® ma zastosowanie w niniejszej sprawie, błędną interpretację zapisów umowy licencyjnej z 7 marca 1991 roku oraz błędne przyjęcie założenia, iż uiszczenie opłaty licencyjnej było warunkiem sprzedaży importowanego towaru. Wydaną w następstwie odwołania, a następnie zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. w części dotyczącej wartości celnej importowanego na podstawie jednolitego dokumentu SAD z [...] towaru i ustalił tę wartość na nowo w wysokości 7.868 zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż na mocy art.2 lit. A Umowy Licencyjnej oraz, Załącznika A do tej umowy odwołujący jako licencjobiorca, uzyskał pozwolenie na umieszczanie znaków handlowych i nazw handlowych jako znaków rozpoznawczych na produktach zasadniczych i produktach nie zasadniczych oraz prawo do sprzedawania produktów zasadniczych i nie zasadniczych osobom trzecim na terytorium Polski, na zasadzie wyłączności. Art.1 lit. D umowy stanowi iż, produkty zasadnicze oznaczają jakąkolwiek parę dżinsów dla dorosłych, denim lub nie denim skonstruowanych wg metod C Linę 7/Line 8 lub dozwolonych wariantów tych metod wyprodukowanych na podstawie danych technicznych. Zgodnie zaś z art.1 lit. E umowy, produkty nie zasadnicze oznaczają wszelką odzież i podobne artykuły różne od produktów zasadniczych, noszące znaki handlowe i nazwy handlowe i wyprodukowanych na podstawie danych technicznych. W zamian za uzyskane prawo do wyłączności sprzedaży produktów zasadniczych i produktów nie zasadniczych na terytorium Polski odwołujący jako Licencjobiorca zobowiązany został do wzajemnego świadczenia w postaci opłaty licencyjnej, która zgodnie z art.4 lit.A Umowy Licencyjnej w brzmieniu nadanym Pierwszą Poprawką do tej umowy określona została w wysokości 12% ceny sprzedaży netto za wszystkie produkty zasadnicze oraz 5% ceny sprzedaży netto za wszystkie produkty nie zasadnicze przekazane przez Licencjobiorcę do jakiegokolwiek sklepu "Levi's Store" lub jakiegokolwiek klienta różnego od filii. Powyższa regulacja Umowy Licencyjnej, a zwłaszcza charakter wzajemnych świadczeń podmiotów tej umowy dowodzą, że zdecydowanie się przez stronę na przystąpienie do importu produktów ze znakiem handlowym należącym do Licencjodawcy i wyłączne korzystanie z praw do znaku w sprzedaży produktów przez importera, stanowiło gospodarczą przyczynę zawarcia przez stronę Umowy Licencyjnej i zaciągnięcia zobowiązania w przedmiocie opłat licencyjnych. Wobec takiej zależności między umową licencyjną i importem produktów przez stronę, świadczenie strony w postaci opłaty licencyjnej warunkowało możliwość dokonania ich zakupu celem legalnej dystrybucji i sprzedaży w Polsce. Oceny tej nie podważa podnoszona przez stronę okoliczność, że umowa licencyjna przewidywała naliczanie opłat licencyjnych nie od wartości importowanych towarów, lecz od wartości ich sprzedaży dokonanej przez stronę po sprowadzeniu z zagranicy. Liczenie opłat licencyjnych od wartości sprzedaży towarów jest bowiem jedynie - technicznym sposobem określenia ich wysokości, które jednak pozostawały ekwiwalentem wzajemnego świadczenia obejmującego możliwość korzystania przez stronę ze znaku handlowego, którym oznaczone były importowane produkty. Z powyższych względów nieuzasadnione jest też twierdzenie strony iż, obliczenie opłat licencyjnych od wartości sprzedaży netto towaru importowanego na terytorium Polski powoduje iż, opłata dotyczy towarów krajowych. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż pojęcie warunku występuje w przepisie art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego w znaczeniu potocznym jako synonim koniecznej przesłanki, nie zaś w znaczeniu zdarzenia przyszłego i niepewnego od którego uzależnia się powstanie skutków czynności prawnej. Za bezprzedmiotową należy uznać podnoszoną przez stronę okoliczność, że eksporter (sprzedawca) towaru nie był jednocześnie licencjodawcą, bowiem przepis art.30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego wymogu takiego nie zawiera. Przepis ten stanowi jedynie iż, do wartości celnej dolicza się opłaty licencyjne dotyczące towarów dla których ustalana jest wartość celna, które musi opłacić kupujący bezpośrednio jak i pośrednio jako warunek sprzedaży tych towarów. Na poparcie swojego stanowiska Dyrektor Izby Celnej powołał się na Opinie 4.7 i o 4.11 Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO) do Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r. opublikowane w Załączniku do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r. Wyjaśnienia Dotyczące Wartości Celnej (Dz. U. nr 80 z 1999r. poz.908) oraz utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazał także, iż powołana przez stronę Opinia 4.2 Komitetu odnosi się do stanu faktycznego innego niż występujący w niniejszej sprawie. W Opinii 4.2 opłata licencyjna wynika z prawnych zobowiązań nałożonych na importera, polegających na konieczności zapłacenia praw autorskich przy sprzedaży płyt w kraju importu. W niniejszej zaś sprawie zobowiązanie do uiszczenia opłat wynika z zawartej umowy licencyjnej. Organ Odwoławczy wskazał jednak, iż organ I instancji nieprawidłowo określił wysokości opłat licencyjnych podlegających doliczeniu do wartości transakcyjnej importowanego towaru. Sposób obliczenia opłat licencyjnych został w sposób szczegółowy opisany w umowie licencyjnej z dnia 7marca 1991 r. w brzmieniu nadanym Pierwszą Poprawką do Umowy Licencyjnej wchodzącą w życie z dniem 1 grudnia 1999r. W umowie tej stwierdza się, że zobowiązaniem wzajemnym strony za uzyskaną licencję jest uiszczanie opłaty licencyjnej w określonym w umowie terminie, w wysokości 5% od ceny, sprzedaży netto produktów nie zasadniczych i 12% ceny sprzedaży netto produktów zasadniczych. W wyniku uzupełniającego postępowania dowodowego i po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie a w szczególności dokumentów odprawy celnej, faktur sprzedaży importowanego towaru zestawienia transakcji sporządzonego przez stronę oraz Umowy Licencyjnej Dyrektor Izby Celnej stwierdził iż, przedmiotem importu w niniejszej sprawie były podkoszulki bawełniane I gatunku marki Levi's w ilości 363 szt., od których opłata licencyjna stosownie do zawartej umowy wynosi 5% ceny sprzedaży netto. Cena sprzedaży netto towaru I gatunku którego dotyczy niniejsza decyzja zamyka się kwotą 12.674,28 PLN i ustalona została na podstawie przedstawionych dokumentów przedłożonych przez stronę. Cena sprzedaży netto importowanego towaru w walucie transakcji wynosi 3.434,30 EUR, a 5% tej ceny daje kwotę 171,72 EUR, która stanowi należną opłatę licencyjną (przeliczenie według kursu z dnia przyjęcia zgłoszenia celnego ) podlegającą doliczeniu do wartości celnej. W złożonej w dniu 7 lutego 2005 roku skardze do sądu administracyjnego A domagała się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając im naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art.30 §1- 3 Kodeksu celnego polegające na podwyższeniu wartości celnej importowanego towaru o należności licencyjne, których zapłata nie jest warunkiem koniecznym nabycia importowanego towaru, czyli nie wymienione w tym przepisie. Podkreśliła, iż z zapisów Umowy Licencyjnej nie wynika w żaden sposób, iż nie ponosząc opłat licencyjnych na rzecz Licencjodawcy z USA Spółka nie miałaby prawa nabywania odzieży Levis, ani odprzedawania jej na terytorium określonym w umowie. Tymczasem to właśnie brak możliwości nabycia towaru od zagranicznego dostawcy bez poniesienia opłat licencyjnych (choć niekoniecznie na rzecz tego sprzedawcy) jest warunkiem sine qua non uznania, iż te opłaty zostały przez zagranicznego sprzedawcę narzucone na importera w rozumieniu art. 30 § l pkt 3 kodeksu celnego. Co więcej, z postanowień Umowy Licencyjnej wynika, iż spółka, nie ponosząc opłat licencyjnych miałaby prawo nabywać poza granicami Polski omawiane towary, tyle że "na własną rękę" (tj. nie jako wyłączny przedstawiciel), mogłaby sprzedawać je jako hurtownik lub we własnym sklepie, tyle że nie mógłby to być sklep "Levi's Store", a "zwykły" sklep z odzieżą. Wbrew stanowisku organów celnych obydwu instancji nabywanie odzieży od zagranicznego sprzedawcy nie było uzależnione od płacenia przez spółkę należności licencyjnych Licencjodawcy. Stanowisko organów celnych obydwu instancji jest efektem mylnego utożsamiania warunku importu towaru z warunkiem statusu autoryzowanego dystrybutora tego towaru na danym terenie. Uzasadnienie zaś tego stanowiska jest ponadto próbą ukrycia dość często spotykanego postępowania organów podatkowych, polegającego na automatycznym podwyższaniu wartości celnej importowanych towarów o należności licencyjne za znak handlowy umieszczony na tym towarze. Tymczasem art. 30 § l pkt 3 kodeksu celnego takiego automatycznego mechanizmu nie wprowadza, lecz wręcz przeciwnie - dzieli należności licencyjne na te, których zapłata jest warunkiem importu towaru oraz na pozostałe. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko oraz argumentacje przytaczaną w sprawie. Podkreślił, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż opłata licencyjna jest warunkiem sprzedaży produktu w tym sensie, iż importer nie ma prawa do legalnego korzystania z produktu bez zapłaty opłaty za licencję (wyrok NSA z dnia 20.II.2003r., sygn. akt l SA/Łd 498/02 ). Stanowisko powyższe jest zgodne z Opinią 4.7 i Opinią 4.11 Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO) do Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r. W Opinii 4.11 Komitet wyraził pogląd, że mimo iż, w umowie sprzedaży pomiędzy producentem a importerem nie ma wymogu uiszczenia opłaty za licencję, to jednak opłata jest warunkiem sprzedaży, ponieważ w związku z zakupem towaru importer jest zobowiązany do uiszczenia opłaty za licencję na rzecz właściciela znaku firmowego. Bez opłaty za licencję importer nie ma prawa do korzystania ze znaku firmowego. Z uwagi na to, że opłaty za prawo do korzystania ze znaku firmowego dotyczą towaru, dla którego ustalona jest wartość. Kwota opłaty licencyjnej powinna być doliczona do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej. Natomiast, w Opinii 4.7 Komitet stwierdził, że opłata licencyjna jest warunkiem (sprzedaży, gdyż importer jest zobowiązany do zapłaty tej kwoty jako konsekwencji wynikającej z umowy o dystrybucji i sprzedaży. Ponadto, w kwestii pojęcia warunku NSA wyraził pogląd, iż pojęcie warunku zostało użyte w znaczeniu potocznym, jako synonim koniecznej, wymaganej przesłanki, nie zaś techniczno-prawnym (zdarzenie przyszłe i niepewne, od którego uzależnia się powstanie skutków czynności prawnej). Uprawniony do władania znakiem towarowym wyrażając zgodę na sprzedaż towarów opatrzonych znakiem, uzyskuje z tego tytułu stosowne opłaty. Opłaty te należą się od momentu zawarcia umowy licencyjnej i stanowią warunek sprzedaży towarów opatrzonych znakiem" (wyrok NSA z dnia 20.II.2003r., sygn. akt l SA/Łd 498/02 ). W piśmie procesowym z 13 lipca 2005 roku skarżąca zarzuciła Dyrektorowi Izby Celnej błędną interpretację zapisów art. 2 lit. A Umowy Licencyjnej polegającą na rozbiciu występującej w tym przepisie koniunkcji uprawnień przyznanych Licencjobiorcy i przyjęciu, że prawo do sprzedawania produktów zasadniczych i nie zasadniczych osobom trzecim na terytorium Polski na zasadzie wyłączności jest uprawnieniem odrębnym od uprawnienia do oznaczania towarów przyznanym skarżącej w zamian za opłaty licencyjne. Skarżąca wskazała, iż przepis powyższy ma sens tylko, gdy czyta się go łącznie tzn. gdy uprawnienie do sprzedaży na terytorium Polski odnosi się do towarów na których uprzednio umieszczono znaki towarowe. W złożonym na wezwanie sądu piśmie procesowym z dnia 27 lipca 2005 roku pełnomocnik spółki wskazał, iż przy ustalaniu podstawy naliczania należności licencyjnych brano pod uwagę przychody ze sprzedaży produktów wytworzonych w fabryce spółki w Polsce jak i produktów importowanych. Wskazał ponadto, iż uprawnienia określone w art. 2 lit A oraz art. 3 Umowy Licencyjnej nie dotyczą towarów importowanych w zakresie w jakim towary te były wytworzone i opatrzone znakami towarowymi poza granicami Polski. Natomiast uprawnienia wymienione w art. 2 lit. B związane są zarówno z towarami importowanymi jak i towarami wyprodukowanymi w Polsce. Strony jako miernik stopnia wykorzystania znaku towarowego na terytorium Polski, którym oznaczone są towary importowane przyjęły określoną część sprzedaży na terytorium Polski – art. 1lit. F w brzmieniu nadanym Pierwsza Poprawka do Umowy Licencyjnej. Wartość towarów importowanych zaliczona do podstawy obliczenia opłaty licencyjnej odzwierciedla w sposób uproszczony i syntetyczny stopień wykorzystania w reklamie znaków towarowych, którymi oznaczone są towary importowane. Opłaty za korzystanie ze znaku towarowego dla celów reklamy na terytorium Polski nie mogą być utożsamiane z warunkiem sprzedaży towarów. Zapłata należności licencyjnych zagranicznemu Licencjodawcy nie była ani warunkiem nabycia produktów od zagranicznego sprzedawcy – innego niż Lecencjodwca, ani warunkiem sprzedaży tych towarów na terenie Polski, lecz warunkiem korzystania przez spółkę ze znaków towarowych w celach reklamy. Odnosząc się do powyższych twierdzeń w piśmie z dnia 29 sierpnia 2005 roku Dyrektor Izby Celnej w Ł. nie zgodził się z interpretacją art. 2 lit A dokonaną przez stronę skarżącą jako nieprawidłową i sprzeczną z brzmieniem przepisu. W myśl powołanego przepisu drugim prawem udzielonym licencjobiorcy jest prawo do sprzedawania produktów zasadniczych i nie zasadniczych osobom trzecim na obszarze terytorium, na zasadzie wyłączności. Twierdzenie skarżącej, iż prawo to dotyczy jedynie wprowadzania wyprodukowanych w Polsce towarów do obrotu jest błędne. Opłaty licencyjne uiszczane przez stronę w przedmiotowej sprawie dotyczyły sprzedaży towarów produkowanych w Polsce i importowanych, z wyłączeniem sprzedaży towarów drugiego gatunku. Ponadto opłata licencyjna nie obejmuje sprzedaży realizowanej przez spółkę do innych spółek należących do grupy Levi’s. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz.1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Badając zaskarżoną decyzję pod względem jej legalności tj. zgodności z przepisami postępowania administracyjnego oraz przepisami prawa materialnego, na podstawie których została wydana sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy administracji celnej prawa przy jej wydaniu. Stan faktyczny sprawy nie jest sporny między stronami istotą sporu jest natomiast to, czy organy administracji celnej postąpiły prawidłowo kwestionując brak doliczenia opłat licencyjnych do wartości celnej towarów importowanych przez skarżącą. Stosownie do przepisu art. 2 lit. A Umowy licencyjnej wchodzącej w życie z dniem 7 marca 1991 roku zwartej pomiędzy C z siedzibą w S. (Licencjodawca) a A Spółką z o.o. z siedzibą w P. (Licencjobiorca) oraz załącznika A do tej umowy skarżąca jako licencjobiorca, uzyskała pozwolenie na umieszczanie znaków handlowych i nazw handlowych jako znaków rozpoznawczych na produktach zasadniczych i produktach nie zasadniczych oraz prawo do sprzedawania produktów zasadniczych i nie zasadniczych osobom trzecim na terytorium Polski, na zasadzie wyłączności. Zgodnie z Art.1 lit. D umowy produkty zasadnicze oznaczają jakąkolwiek parę dżinsów dla dorosłych, denim lub nie denim skonstruowanych wg metod C Linę 7/Line 8 lub dozwolonych wariantów tych metod wyprodukowanych na podstawie danych technicznych. Produkty nie zasadnicze oznaczają zaś wszelką odzież i podobne artykuły różne od produktów zasadniczych, noszące znaki handlowe i nazwy handlowe i wyprodukowanych na podstawie danych technicznych - art.1 lit. E umowy. W zamian za uzyskane prawo do oznaczania oraz do wyłączności sprzedaży produktów zasadniczych i produktów nie zasadniczych na terytorium Polski odwołujący jako Licencjobiorca zobowiązany został do wzajemnego świadczenia w postaci opłaty licencyjnej, która zgodnie z art.4 lit. A Umowy Licencyjnej w brzmieniu nadanym Pierwszą Poprawką do tej umowy określona została w wysokości 12% ceny sprzedaży netto za wszystkie produkty zasadnicze oraz 5% ceny sprzedaży netto za wszystkie produkty nie zasadnicze przekazane przez Licencjobiorcę do jakiegokolwiek sklepu "Levi's Store" lub jakiegokolwiek klienta różnego od filii. Jak wynika z powyższych zapisów Umowy Licencyjnej udzielała ona skarżącej na zasadzie wyłączności praw do sprzedaży na terenie Polski produktów zasadniczych oraz nie zasadniczych opatrzonych znakiem firmowym Levi’s® w zamian za uiszczenie na rzecz licencjodawcy spółki C z siedzibą w S. stosownych, przewidzianych w umowie opłat licencyjnych. Posiadanie przez skarżącą powyższej umowy licencyjnej z właścicielem praw do znaku towarowego Levi’s® było warunkiem legalnego wprowadzania na rynek polski towarów opatrzonych tym znakiem (stosownie do art. 17 ustęp 1 i 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych Dz. U. Nr 5 poz. 17 w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania zgłoszenia celnego). Wprowadzenie do obrotu towarów opatrzonych zastrzeżonym znakiem towarowym bez uprzedniego uzyskania zgody uprawnionego z tego znaku stanowiłoby naruszenie praw wynikających z jego rejestracji podlegających ochronie na podstawie przepisów rozdziału 4 powołanej ustawy o znakach towarowych. Zgodnie z przepisem art.85 §1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku Kodeks celny (Dz. U. z 2001 roku Nr75, poz.802 ze zm.) należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Wartością celną towaru zaś stosownie do przepisu art.23 §1 Kodeksu celnego jest wartość transakcyjna, tzn. cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31. Stosownie do art.30 §1 pkt 3 Kodeksu celnego w celu określenia wartości celnej do wartości transakcyjnej przywożonych towarów dodaje się honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne, dotyczące towarów, dla których ustalana jest wartość celna, które musi opłacić kupujący, zarówno bezpośrednio jak i pośrednio, jako warunek sprzedaży tych towarów, o ile koszty te nie są ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej. Z powyższych zapisów ustawowych wynika, iż aby opłaty licencyjne stanowiły element wartości celnej importowanego towaru spełnione musza być kumulatywnie trzy przesłanki: 1) musi istnieć transakcja sprzedaży; 2) opłata licencyjna musi odnosić się do importowanego towaru; 3) uiszczenie opłaty licencyjnej musi stanowić warunek sprzedaży. Sąd rozstrzygający w przedmiotowej sprawie podzielił pogląd organów celnych, iż wszystkie ze wskazanych powyżej przesłanek zostały spełnione w sprawie niniejszej. W toku postępowania skarżąca wskazywała konsekwentnie, iż w stanie faktycznym zachodzą jedynie dwie pierwsze przesłanki i kwestionowała ustalenia organów celnych dotyczące charakteru opłaty licencyjnej jako warunku sprzedaży importowanego towaru. W ocenie sądu stanowisko skarżącej nie jest słuszne i nie znajduje oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. W drodze umowy licencyjnej uprawniona do władania znakiem towarowym C z siedzibą w S. wyraziła zgodę na sprzedaż towarów opatrzonych tym znakiem przez polska spółkę z siedzibą w P. na terytorium Polski na zasadzie wyłączności w zamian za uzyskanie stosownych opłat licencyjnych. Opłaty te należały się od momentu zawarcia umowy licencyjnej i stanowiły warunek sprzedaży towarów opatrzonych znakiem towarowym. Zgodnie z postanowieniami Umowy Licencyjnej opłata licencyjna jest należna za umieszczanie znaków handlowych i nazw handlowych jako znaków rozpoznawczych na produktach zasadniczych i produktach nie zasadniczych wyprodukowanych zarówno w fabryce należącej do licencjobiorcy jak i sprowadzonych z zagranicy oraz prawo do sprzedawania produktów zasadniczych i nie zasadniczych wyprodukowanych zarówno w fabryce należącej do licencjobiorcy jak i sprowadzonych z zagranicy osobom trzecim na terytorium Polski, na zasadzie wyłączności. Wobec powyższego nawet gdy bezpośrednim sprzedawcą importowanych towarów jest inny podmiot niż dysponent znaku towarowego konieczną przesłanką legalnej sprzedaży zakupionego towaru było uiszczenie przez skarżącą należnej od niego opłaty licencyjnej. W rozstrzyganej sprawie skarżąca nabyła importowany towar w postaci produktów nie zasadniczych od dostawcy zagranicznego za pośrednictwem oddziału licencjodawcy na Europę z siedzibą w Brukseli. Warunkiem prawidłowej realizacji umowy z eksporterem było uiszczenie opłaty licencyjnej stosownie do postanowień umowy z 1991 roku celem umożliwienia legalnego dysponowania zaimportowanym towarem. Dla ustalenia, iż opłaty licencyjne ponoszone przez kupującą jako licencjobiorcę na rzecz licencjodawcy stanowiły warunek sprzedaży towaru bez znaczenia jest okoliczność, iż sprzedawca nie był licencjodawcą jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego nie zawiera bowiem takiego warunku Sytuacja w której tak jak w przedmiotowej sprawie opłaty te były uiszczane bezpośrednio właścicielowi znaku nie wyklucza przyjęcia, iż import towarów był uzależniony od uiszczenia opłat licencyjnych przewidzianych umowa licencyjną. (por. wyrok NSA z 16 października 2001 roku w sprawie sygn. akt V SA 2231/00, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 74866; wyrok NSA z 14 grudnia 1999 roku w sprawie sygn. akt V SA 175/99 nie publ.). W toku całego postępowania administracyjnego, a także w postępowaniu przed sądem administracyjnym strona nie kwestionowała poniesienia opłat licencyjnych za towar będący przedmiotem importu według zgłoszenia celnego dnia [...] będącego przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie i na tę okoliczność przedstawiła określone dokumenty finansowe, księgowe oraz obszerne wyjaśnienia, a wobec jednoznacznie brzmiących zapisów umowy licencyjnej organy administracji celnej prawidłowo przyjęły, iż jej uiszczenie stanowiło warunek sprzedaży importowanego towaru. Nadto wskazać należy, iż stanowisko organów celnych znajduje swoje oparcie w Wyjaśnieniach Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO) do Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r. opublikowanego w Załączniku do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r. Wyjaśnienia Dotyczące Wartości Celnej (Dz. U. nr 80 z 1999r. poz.908) W opinii 4.11 Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej wyraził pogląd, że mimo iż w umowie sprzedaży pomiędzy producentem a importerem nie ma wymogu uiszczenia opłaty za licencję, to jednak opłata ta jest warunkiem sprzedaży, ponieważ w związku z zakupem towaru importer jest zobowiązany do uiszczenia opłaty za licencję na rzecz właściciela znaku firmowego. Bez zapłaty za licencję, importer nie ma prawa do korzystania ze znaku firmowego. Według opinii, ponieważ opłaty za prawo do korzystania ze znaku firmowego dotyczą towaru, dla którego ustalona jest wartość, kwota opłaty licencyjnej powinna być doliczona do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej. W opinii 4.7 Komitet ten stwierdził, że opłata licencyjna jest warunkiem sprzedaży, gdyż importer jest zobowiązany do zapłaty tej kwoty jako konsekwencji wynikającej z umowy o dystrybucji i sprzedaży. Opłata jest związana z towarem, którego wartość celna jest ustalana, a jej uiszczenie pozostaje w związku z prawem do sprzedaży i dystrybucji importowanego towaru. Reasumując organy administracji celnej postąpiły prawidłowo, kwestionując brak doliczenia opłat licencyjnych do wartości celnej sprowadzonego towaru w sprawie wystąpiły bowiem wszystkie wymagane przepisami Kodeksu celnego przesłanki: istniała sprzedaż, opłata odnosiła się do importowanego towaru, a poniesienie opłaty stanowiło warunek sprzedaży. W tym miejscu należy dodać, że sąd w składzie rozstrzygającym w przedmiotowej sprawie podzielił ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, iż pojęcie warunku występuje w przepisie art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego w znaczeniu potocznym, jako synonim koniecznej, wymaganej przesłanki, nie zaś techniczno-prawnym zdarzenie przyszłe i niepewne, od którego uzależnia się powstanie skutków czynności prawnej (por. wyrok NSA z 19 października 2000 roku w sprawie sygn. akt V SA 31/00 opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 51315). Odnośnie argumentacji zaprezentowanej przez stronę skarżącą w piśmie procesowym z dnia 27 lipca 2005 roku opartej na twierdzeniu, iż uiszczone przez nią należności licencyjne od towarów importowanych stanowiły jedynie zapłatę za korzystanie ze znaków towarowych na cele reklamy, po pierwsze wskazać należy, iż argumentację tę jako przedstawioną dopiero w toku postępowania sądowego należy uznać za spóźnioną, a więc pozostającą bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Pomijając nawet kwestię spóźnionego przedstawienia powyższych twierdzeń wskazać należy na ich niezasadność. Opłata licencyjna uzyskiwana przez licencjodawcę nie jest bowiem sumą różnych opłat za wielość świadczeń różnej treści ze strony licencjodawcy, lecz opłatąza jednolicie ujęty w umowie obowiązek znoszenia faktu, iż na terytorium Polski to nie licencjodawca firma amerykańska lecz licencjobiorca – spółka z P. będzie oznaczała swoje produkty, a także po raz pierwszy wprowadzała do obrotu towary opatrzone znakiem firmowym Levi’s®. Przedstawiona przez stronę argumentacja jest więc sprzeczna z zapisami umowy licencyjnej i stanowi jedynie niczym nie uzasadnioną polemikę z prawidłowymi ustaleniami organów celnych. Wreszcie odnosząc się do prezentowanego przez skarżącą twierdzenia, iż opłaty licencyjne nie mogą być doliczane do wartości celnej importowanych towarów, gdyż liczone były od wartości sprzedaży towarów na polskim obszarze celnym, czyli dotyczą towarów krajowych. Wskazać należy, że powiązanie opłat licencyjnych z wartością sprzedaży towarów netto było jedynie technicznym sposobem ich rozliczania wynikającym z faktu, iż obowiązek ich uiszczania dotyczył zarówno towarów wyprodukowanych w zakładzie w P. jak i importowanych, a następnie na zasadzie wyłączności sprzedawanych przez A . Całokształt przedstawionych okoliczności upoważnia do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a argumentacja faktyczna i prawna przedstawiona w uzasadnieniu decyzji organów celnych w pełni zasługuje na akceptację. Z tych względów skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.