II SA/Po 710/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2006r. przy udziale sprawy ze skargi K. i J.L., H.K. i H.L. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących kwotę 570zł (pięćset siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ E. Podrazik /-/ W. Batorowicz /-/ B. Kamieńska Starosta P. decyzją nr [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi K.B. pozwolenia na budowę – rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawierającego lokal usługowo – handlowy na działce położonej w P. przy ul. [...] nr [...], nr ewid. gruntów [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że projekt budowlany wykonano na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy T. nr XXI/144/95 z dnia 28 listopada 1995 r., opublikowana w Dz. Urz. Woj. Pozn. Nr 5, poz. 44). Organ wskazał, iż strony biorące udział w postępowaniu wniosły sprzeciw uzasadniony obawami zacienienia budynku mieszkalnego i działki oraz przypuszczalnym zakłóceniem prawidłowości działania kominów wentylacyjnych, jednak uwagi te nie mogły być uwzględnione, bowiem projekt budowlany uwzględnia wymogi planu miejscowego, został uzgodniony przez rzeczoznawców do spraw bhp i ergonomii oraz sanitarno-hignienicznych, a za przyjęte rozwiązania odpowiadają projektanci wykonujący samodzielne funkcje techniczne w budownictwie (art. 12 ust. 6 Prawa budowlanego), którzy złożyli oświadczenia o treści wynikającej z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli uczestnicy H. L., H. L., J. L., K. L., właściciele sąsiedniej nieruchomości, którzy podnieśli, że rozbudowa ma być zlokalizowana w granicy z ich działką. Obecnie w granicy tej na działce inwestora znajduje się budynek gospodarczy, który jest połączony łącznikiem z blachy z budynkiem mieszkalnym. Budynki gospodarcze inwestora i odwołujących się zlokalizowane w granicy działek mają osobne ściany i są tej samej wysokości. Podkreślili, że w swoich pismach wyrazili sprzeciw wyłącznie przeciwko nadbudowie budynku gospodarczego w granicy z działką o około 2,5 m, nie wnosząc zastrzeżeń co do przeznaczenia i formy projektowanego obiektu czy jego wysokości w odpowiedniej odległości od granicy działki, tj. w odległości minimum 3 m. Wskazali, że projektowana nadbudowa zacieni ich działkę i nie dopuści promieni słonecznych do okien części mieszkalnej w godzinach południowych i popołudniowych i może spowodować zakłócenia w działaniu kominów wentylacyjnych usytuowanych w ścianie zachodniej budynku. Wydane pozwolenie powoduje znaczne obniżenie wartości ich nieruchomości. Wojewoda decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy opisaną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ powołał się na treść § 12 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. (Dz. U. Nr 120, poz. 113) i wskazał, że dopuszczalna jest lokalizacja obiektu bezpośrednio przy granicy w przypadku, gdy wynika to z ustaleń planu miejscowego, jak również, gdy na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy działki istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Wskazał, że projekt budowlany wykonano na podstawie planu miejscowego, zgodnie z którym (§ 2 pkt 1.8A planu) budynki usługowe należy sytuować w linii rozgraniczającej na działkach z istniejącymi budynkami mieszkalnymi, a na działkach z domami projektowanymi w linii zabudowy odsuniętej o 3 metry od linii rozgraniczającej, zgodnie z rysunkiem planu. Rysunek stanowiący część planu wskazuje jednoznacznie możliwość lokalizacji (nadbudowy) zgodnie z wnioskiem inwestora. Odnosząc się do zarzutu, iż inwestycja narusza § 2 punkt 1.7 planu, zgodnie z którym "odległości budynków od granic nieruchomości muszą odpowiadać przepisom prawa budowlanego" organ stwierdził, iż nie znajduje on potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Jednym z warunków budowy w granicy jest istniejący na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy działek budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Z projektu zagospodarowania działki wynika, iż na sąsiedniej działce w granicy z działką inwestora istnieje taki budynek. Powołany przepis nie ogranicza gabarytów projektowanego budynku do rozmiarów budynku istniejącego na działce sąsiedniej. Odnosząc się do kwestii zacienienia organ podkreślił, że z analizy przedłożonej przez inwestora w dniu [...] r. wynika, iż nie występuje naruszenie § 60 ust. 2 wymienionego rozporządzenia. Skargę na powyższą decyzję złożyli K. L., J. L., H. K. i H. L., którzy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucili organowi drugiej instancji naruszenie art. 3 ust. 2 i 2a, art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, § 12 ust. 2, § 13, § 204 ust. 5, § 206 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 7, art. 8, art. 1 77, art. 35 i art. 107 kpa. Skarżący podnieśli, iż przedmiotowa inwestycja nie jest rozbudową tylko budową nowego budynku, obiekt, który ma być rozbudowany jest tylko w części budynkiem, a w części wiatą bez fundamentów. Treść wydanego pozwolenia na budowę jest sprzeczna ze złożonym i uzupełnionym przez inwestora wnioskiem, bowiem z uzupełnienia wniosku z dnia [...] r. wynika, że zamierzenie inwestycyjne dotyczy rozbudowy budynku gospodarczego, a nie mieszkalnego. Planowana rozbudowa przewyższy wysokością istniejący w granicy działek budynek skarżących, a jego fundamenty będą posadowione poniżej fundamentów budynku skarżących. Dostarczona przez inwestora ocena techniczna stanu obiektu istniejącego jest pobieżna, nie uwzględnia stanu wiaty, która to konstrukcja ma być również wykorzystana w planowanej rozbudowie, w ogóle brak oceny stanu podłoża gruntowego. Skarżący podnieśli też, że wydane pozwolenie na budowę jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem łączna powierzchnia zabudowy ("łączne zainwestowanie obiektami kubaturowymi") z uwzględnieniem stanu istniejącego i planowanego przekracza 40% powierzchni. Organ administracji nie zobowiązał inwestora do wykazania dotychczasowej powierzchni zabudowy, a oparł się na wyliczeniach i oświadczeniu zainteresowanego – w Urzędzie Gminy istnieje dokumentacja dotycząca budynku gospodarczego, wiaty i budynku mieszkalnego, która jest rozbieżna z przedłożoną. Z zatwierdzonego projektu technicznego "wiaty do warsztatu wulkanizacyjnego", który to obiekt ma być przedmiotem rozbudowy wynika brak fundamentów i inna powierzchnia zabudowy, aniżeli wykazywana jako budynek gospodarczy. Z zatwierdzonego zaś przez tenże Urząd Gminy projektu budynku gospodarczego – także objętego rozbudową – wynikają jeszcze inne parametry, aniżeli wykazane w projekcie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Rozpoznając przedmiotową sprawę organ drugiej instancji naruszył przepisy postępowania administracyjnej, a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Organ drugiej instancji stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja nie pogorszy warunków zdrowotno-sanitarnych na działce sąsiedniej, uzasadniając to wnioskami analizy z dnia [...] r. dotyczącej zacienienia-nasłonecznienia pomieszczeń znajdujących się na ścianie południowej budynku zlokalizowanego na działce nr [...] należącej do skarżących. W uzasadnieniu w żaden sposób nie dokonano jednak oceny przedmiotowej analizy pod względem jej rzetelności, zgodności z zasadami logiki, czy doświadczenia życiowego. Organ wskazał jedynie na zgodność z art. 60 § 2 Rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.). Stosownie do treści § 60 ust. 2 Rozporządzenia w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 (to jest czas naświetlenia pokoi mieszkalnych w godzinach od 7 do 17 przez co najmniej trzy godziny) co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. W przedmiotowej opinii brak jest odniesienia do treści powołanego przepisu, w żaden sposób nie odniesiono się do czasu nasłonecznienia. Załączone do analizy rysunki nie zostały objaśnione, przez co są w istocie nieczytelne. Uzasadnienie samej analizy jest lapidarne i sprowadza się do wniosków końcowych. Wszystko to powoduje, iż przedmiotowej analizy nie można zweryfikować, niemożliwe jest sprawdzenie jej merytorycznej i logicznej prawidłowości. W analizie ogólnie powołano się na treść § 13 Rozporządzenia, nie odwołując się jednak do poszczególnych ustępów paragrafu. W konsekwencji przedłożona przez inwestora w postępowaniu odwoławczym analiza zacienienia z uwagi na wymienione wyżej wady ma wątpliwą wartość dowodową. Organ administracji naruszył zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę oficjalności (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), wskutek czego doszedł do nieuprawnionego (w świetle zgromadzonych do tej pory dowodów) i przedwczesnego wniosku, iż przedmiotowa inwestycja nie pogorszy warunków zdrowotno-sanitarnych na działce sąsiedniej. Analiza nie zawiera wystarczających wyjaśnień pozwalających na zweryfikowanie wniosku, iż takie warunki nie zostaną na skutek inwestycji naruszone. Naruszenie procedury wynika zatem w niniejszej sprawie ze zbyt powierzchownej analizy nie popartej wystarczającą i przekonującą argumentacją oraz ogólnikowej oceny tej analizy w uzasadnieniu organu odwoławczego (naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). Po wtóre, pokreślenia wymaga, że dowód z przedmiotowej analizy przeprowadzony został w postępowaniu odwoławczym. Analiza nosi datę sporządzenia 14.09. [...] r., została złożona w organie odwoławczym w dniu 15 września [...] r., a zaskarżona decyzja wydana została w dniu 18 września [...] r. Skarżący nie mieli zatem możliwości zaznajomienia się, przed wydaniem decyzji, z treścią analizą, nie mieli w ogóle wiedzy, że taka analiza została przez inwestora złożona. Stosownie do treści art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W niniejszej sprawie przepis ten został przez Wojewodę naruszony, co uniemożliwiło skarżącym ewentualne wniesienie zastrzeżeń do analizy przed załatwieniem sprawy. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, która nie zawierała wszystkich elementów, jakie zostały określone w art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. - Dz.U. z 2006 Nr 156, poz. 1118). Zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy Prawo budowlane w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, w razie potrzeby określa terminy rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania. W niniejszej sprawie realizację inwestycji określonej w zatwierdzonym projekcie budowlanym i pozwoleniu na budowę musi poprzedzać rozbiórka dwóch istniejących na działce inwestora obiektów, a mianowicie budynku gospodarczego usytuowanego w granicy z działką skarżących oraz blaszanej wiaty stanowiącej połączenie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wymienionym budynkiem gospodarczym. Jak wynika bowiem z projektu budowlanego planowana rozbudowa budynku mieszkalnego (czy też budowa nowego budynku – co nie zostało dostatecznie wyjaśnione) ma być zlokalizowana na miejscu wymienionych wyżej dwóch istniejących obiektów. W przedłożonej przez inwestora "ocenie stanu technicznego" wskazano, iż elementy konstrukcyjne istniejącego budynku gospodarczego – płatwy i słupy są w dobrym stanie technicznym, jednak nie nadają się do wykorzystania w nowoprojektowanej dobudowie ze względu na fakt, że zaprojektowano budynek dwukondygnacyjny z monolitycznymi stropami o innym układzie konstrukcyjnym, wykorzystane przy budowie nowego budynku mogą być częściowo fundamenty budynku istniejącego – po analizie konstrukcyjnej podczas budowy. W przedmiotowej sprawie zachodziła więc potrzeba określenia w decyzji o pozwoleniu na budowę terminu rozbiórki, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy. Decyzja organu I instancji nie zawierała tego elementu, a organ odwoławczy tej wady decyzji nie skorygował. W toku postępowania administracyjnego inwestor nie wykazał się w dostateczny sposób prawem do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. W złożonym oświadczeniu K.B. wskazał, iż przedmiotowa nieruchomość stanowi współwłasność jego, jak i jego żony. Nie ustalono jaki jest charakter tej współwłasności, czy jest to współwłasność ułamkowa, czy wspólność majątkowa małżeńska (współwłasność łączna). Planowana przez inwestora rozbudowa i związana z tym konieczność rozbiórki niektórych istniejących na nieruchomości obiektów stanowi czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną. W przypadku współwłasności ułamkowej – zgodnie z treścią art. 199 k.c. do czynności takich potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W przypadku współwłasności łącznej prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane przysługuje łącznie obojgu małżonkom pozostającym we wspólności majątkowej małżeńskiej, chyba że małżonkowie zawarli umowę majątkową małżeńską, w której odmiennie określili swoje prawa (por. Prawo budowlane, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006 , s. 70). W tej sytuacji inwestor nie posiada samodzielnego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, konieczne było przedłożenie stosownej zgody współwłaściciela nieruchomości. Zaznaczyć też należy, iż w toku postępowania administracyjnego nie ustalono jednoznacznie zakresu wniosku inwestora i przedmiotu postępowania, a analiza akt administracyjnych musi rodzić w tym zakresie poważne wątpliwości. We wniosku z dnia [...] r. o pozwolenie na budowę pierwotnie wskazano, iż obejmuje on rozbudowę – nadbudowę istniejącego budynku gospodarczego. Następnie zapis ten został skreślony i jako przedmiot wniosku określono rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawierającego lokal usługowo-handlowy. Nie wiadomo kiedy i kto dokonał tej zmiany wniosku, brak bowiem na nim jakiejkolwiek adnotacji w tym zakresie, daty i podpisu (parafy) osoby dokonującej zmiany. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia [...] r. przedmiot postępowania został określony przez organ jako rozbudowa i nadbudowa istniejącego budynku gospodarczego. W piśmie z dnia [...] r. (które wpłynęło do organu w dniu [...] r.) inwestor K.B. wskazał, iż "przedmiotem wniosku jest rozbudowa budynku gospodarczego przy istniejącym budynku mieszkalnym. Budynek gospodarczy zostanie powiększony o jedną kondygnację (na fragmencie)...". Natomiast w piśmie Starostwa z dnia [...] r. przedmiot postępowania określono jako rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym lokalem usługowo-handlowym. W decyzji z dnia [...] r. organ I instancji określił planowaną inwestycją jako rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawierającego lokal usługowo-handlowy. Między ostatnim, prawidłowo udokumentowanym żądaniem inwestora (pismo z dnia [...] r.), a treścią decyzji organu I instancji zachodzą więc rozbieżności wymagające wyjaśnienia. Wątpliwości tych nie usuwa treść podlegającego zatwierdzeniu projektu budowlanego. Na stronie tytułowej wskazano, iż jest to projekt rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym lokalem handlowo-usługowym. Jednakże już w części opisowej projektu stwierdza się, że projekt dotyczy rozbudowy-nadbudowy istniejącego budynku gospodarczego, rozbudowa ta polega na nadbudowie jednej kondygnacji oraz modernizacji i przebudowie istniejącej części parterowej. W dalszej części projektu przewidziano wykonanie nowych ław i ścian fundamentowych, na styku z istniejącym budynkiem mieszkalnym projektowany obiekt ma mieć własną, samodzielną ścianę zewnętrzną. Zauważyć także trzeba, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda powoływał się na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części, w jakiej regulują zasady lokalizacji budynków usługowych. Przed rozstrzygnięciem sprawy wyjaśnić więc należało jakie jest faktycznie żądanie inwestora, czy projekt budowlany dotyczy rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, czy budowy nowego obiektu i jaki ma on charakter (budynek mieszkalno-usługowy, budynek usługowy itp.). Obowiązkiem organu drugiej instancji było wyjaśnienie powyższych rozbieżności tym bardziej, iż kwestia ta miała podstawowe znaczenie z punktu widzenia przepisów Prawa budowlanego. Przyjęcie, iż inwestycja stanowi rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawierającego lokal użytkowy (usługowo-handlowy) musi być związane z analizą inwestycji pod kątem spełnienia warunku z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w budynku mieszkalnym jednorodzinnym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nie przekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. W tym kontekście organ był zobowiązany do sprawdzenia, czy powyższy wymóg został spełniony. Wprawdzie w projekcie wskazano, iż procent powierzchni zajęty pod usługę wynosi 15%, jednak wielkości tej nie sposób zweryfikować, bowiem w projekcie nie wskazano jednoznacznie powierzchni lokalu użytkowego. W projekcie wskazano wyłącznie, że w części parterowej zostało zlokalizowane pomieszczenie usługowe mające służyć prowadzonej działalności gospodarczej, określono wprawdzie powierzchnię pomieszczenia usługowego, pomieszczenia gospodarczego, WC, garażu, pokoi oraz korytarzy i kuchni, jednak nie wiadomo dokładnie, które z tych pomieszczeń składać się mają na lokal użytkowy. W kontekście treści art. 3 pkt 2a ustawy konieczne jest także jednoznaczne ustalenie ilości lokali, jakie mają znajdować się w całym budynku po rozbudowie oraz całkowitej powierzchni tego budynku. Dopiero po wyjaśnieniu powyższych wątpliwości organ będzie mógł badać zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). W zależności bowiem od tego, czy planowana inwestycja stanowić będzie rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, czy też budowę budynku usługowego konieczne będzie badanie takiej zgodności z różnymi ustaleniami planu miejscowego. Na marginesie wskazać można, iż w aktach administracyjnych nie znajduje się pełna wersja takiego planu (a wyłącznie część), co rodzi wątpliwość co do rzeczywistej analizy przeprowadzonej przez organy administracji w tym zakresie. W końcu, już tylko na marginesie, nawiązując do zarzutu skarżącego dotyczącego rozmiarów budynku lokalizowanego bezpośrednio przy granicy, zauważyć trzeba, iż stosownie do treści § 12. ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Min. Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jeżeli na sąsiedniej działce: bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Podkreślić trzeba, iż przed zmianą tego rozporządzenia (wprowadzonego Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2004 r., Nr 109, poz. 1156) zawierało ono nieco inną regulację w tym zakresie - § 12 ust. 6 pkt 2 Rozporządzenia stanowił, iż budynek może być usytuowany ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej (...), jeżeli na sąsiedniej działce istnieje już budynek ze ścianą usytuowaną bezpośrednio przy tej granicy, a wznoszony budynek będzie: a) przylegał do istniejącego całą długością swojej ściany, b) miał w pasie o szerokości 3 m, przyległym do granicy działki, wysokość i wymiar równoległy do tej granicy, nie większe niż w budynku istniejącym na sąsiedniej działce. W tym kontekście należało uznać, iż zmiany zostały dokonane celowo i miały na celu wyeliminowanie wymogu z § 12 ust. 6 pkt 1 i 2 rozporządzenia w brzmieniu przed nowelizacją. W końcu, na marginesie wskazać można, iż niezasadny jest zarzut, iż łączna powierzchnia zabudowy na skutek planowanej inwestycji przekroczy 40% powierzchni działki. Skarżący nie wskazał, z jakich konkretnie dokumentów wynika taki wniosek. Podnieść jednak należy, iż skoro planowana inwestycja będzie mieściła się w obrysie istniejących obiektów, to na podstawie istniejących decyzji ustalających ich warunki zabudowy oraz projektów dołączonych do akt sądowych (k. 12 i 23) można stwierdzić, iż powierzchnia projektowanej zabudowy nie przekroczy powierzchni wskazanej w projekcie budowlanym, to jest 140,1 m². Brak natomiast dokumentów, z których wynikałaby możliwość podważenia wskazanej w projekcie powierzchni istniejącego budynku mieszkalnego Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 138 § 1 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i co skutkować musi jej uchyleniem. Ponownie rozpoznając sprawę wyjaśnić należy wymienione wyżej kwestie, w szczególności ustalić rzeczywisty zakres żądania inwestora, ocenić projektowaną inwestycję pod kątem zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami prawa budowlanego, w tym techniczno-budowlanymi, ustalić czy inwestorowi przysługuje prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, i stosownie do poczynionych ustaleń załatwić sprawę. Mając na uwadze powyższe, zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa adwokackiego, orzeczono na podstawie art. 200 ustawy. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy. /-/ Edyta Podrazik /-/ Wiesława Batorowicz /-/ Barbara Kamieńska