II SA/Gd 277/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi C. W. i S. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lutego 2006 r., nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 17 sierpnia 2005 r., nr [...], 2. określa, że wymienione w punkcie 1 decyzje nie mogą być wykonane. Decyzją z dnia 17 sierpnia 2005r. Wójt Gminy nakazał C. i S. W. usunięcie opon magazynowanych na terenie gminy K. w miejscowości M. bez wymaganych prawem pozwoleń poza teren gminy K. na wysypisko do tego przystosowane. Decyzję wydano na podstawie art. 34 w związku z art. 26 ust. 1 i art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (Dz.U. Nr 62, poz. 628 z późn. zm.) oraz art. 104 Kpa. W uzasadnieniu wskazano, iż na terenie działki [...] obręb K. C. i S. W. magazynują zużyte opony i odpady z produkcji opon bez wymaganych zezwoleń. Nadto magazynowanie odbywa się z naruszeniem zasad ppoż. stwarzając zagrożenie dla otoczenia poprzez wybuchające często pożary opon. Opony przechowywane są w pozostałych po pożarze ruinach hali bez jakiegokolwiek zabezpieczenia przed dostępem osób z zewnątrz, w bezpośrednim sąsiedztwie lasu i zamieszkałych zabudowań. C. i S. W. w miejscu magazynowania nie posiadają możliwości technicznych przetwarzania opon i do dnia dzisiejszego nie uzyskali jakiegokolwiek pozwolenia na przetwarzanie lub magazynowanie opon. Zwózkę opon rozpoczęto wiosną 2001r. i do dnia dzisiejszego nie podjęto żadnych działań zmierzających do ich przetworzenia, lub usunięcia naruszając tym samym art. 63 ust. 3 ustawy o odpadach. W odwołaniu od powyższej decyzji C. i S. W. wnieśli o uchylenie decyzji, zarzucając, że jest sprzeczna z przepisem art. 33 ust. 2 ustawy o odpadach, gdyż przedmiotowe opony są własnością osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, o której mowa w art. 26 ust. 1 ustawy. Przywołany w decyzji art. 63 ust. 3 jest dla wydanej decyzji bez znaczenia. Decyzją z dnia 28 lutego 2006r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach / Dz.U. Nr 62 poz. 628 z późn.zm./ utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że na terenie działki nr [...], należącej do S. i C. W., w obrębie wypalonych kurników są składowane odpady gumowe (głównie opony i odpady z produkcji opon) w ilości ok.50 ton. Odpady te w żaden sposób nie są zabezpieczone przed dostępem osób trzecich. Magazynowanie odbywa się z naruszeniem zasad ppoż, stwarzając zagrożenie dla otoczenia poprzez wybuchające często pożary opon. W pobliżu składowania opon znajduje się las oraz zamieszkałe zabudowania. Bezsporny w sprawie jest fakt, iż opony stanowią własność skarżących. Zgodnie z art. 34 ust. 1 w/w ustawy, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji, nakazuje posiadaczowi odpadów usuniecie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, wskazując sposób wykonania tej decyzji. Decyzja, o której mowa w ust. 1, wydawana jest z urzędu (ust.2). Nadto wskazał, że przepis ten zobowiązuje organ do sprawowania nadzoru nad prawidłowością składowania lub magazynowania odpadów, co do miejsca takiego magazynowania lub składowania. Stwierdzenie prowadzenia wskazanych działań w miejscu do tego nieprzeznaczonym zobowiązuje organ do zastosowania środka nadzorczego w postaci decyzji nakazującej usuniecie odpadów, przy czym decyzja taka może być wydana z urzędu. Nadzór dotyczy wszelkich odpadów znajdujących się na jakiejkolwiek nieruchomości. W świetle ustalonych faktów, Kolegium uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazany przez skarżących w odwołaniu przepis art. 33 ust.2 ustawy o odpadach stanowi, iż prowadzenie działalności w zakresie wykorzystania odpadów na własne potrzeby przez osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne, niebędące przedsiębiorcami, nie wymaga zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku. Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej rozporządzeniem z dnia 23 grudnia 2003 r. w sprawie rodzajów odpadów, których zbieranie lub transport nie wymagają zezwolenia na prowadzenie działalności (Dz.U. Nr 16, poz. 154 z 2004r.) określił rodzaje odpadów, których zbieranie lub transport nie wymaga zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu odpadów i podstawowe wymagania dla zbierania lub transportu tych rodzajów odpadów. Rodzaje takich odpadów określa załącznik do rozporządzenia. Opony i odpady z produkcji opon nie znajdują się na liście odpadów określonych w załączniku do w/w rozporządzenia. Natomiast art. 26 ust. 1 w/w ustawy stanowi, iż posiadacz odpadów, który prowadzi działalność w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów obowiązany jest do uzyskania zezwolenia na prowadzenie tej działalności, z zastrzeżeniem art. 31 ust. 1, art. 33 ust. 2, 4 i 4a oraz art. 43 ust. 5 (ust. 1). Z akt sprawy wynika, iż skarżący takiego zezwolenia nie mają. Przywołany przez skarżących i ich zdaniem bezzasadny art.63 ust. 1 w/w ustawy, określa jeden z warunków dopuszczalności magazynowania odpadów, a mianowicie winno się ono odbywać na terenie, do którego posiadacz odpadów ma tytuł prawny. Wprawdzie magazynowanie odbywa się na terenie będącym własnością odwołujących się, jednakże bez wymaganego zezwolenia. Odpady, które magazynują skarżący nie są odpadami, których zbieranie jest zwolnione z posiadania zezwolenia. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego C. i S. W. wskazując, iż wydane w sprawie decyzje naruszają ich prawo do samodzielnego dysponowania ich majątkiem. Skarżący przyznali, że na działce nr [...] położonej w miejscowości M., której są właścicielami, znajdują się opony. Nie są one jednak przedmiotem działalności gospodarczej ich właścicieli. Zakwestionowali nadto uzasadnienia decyzji twierdząc, że miejsce, w którym znajdują się złożone opony, określono niezgodnie ze stanem faktycznym. Nie są to wypalone kurniki, a jeden kurnik, w którym został rozebrany dach, który zawalił się pod ciężarem śniegu. Opony znajdują się wewnątrz byłego kurnika i nie ma możliwości dostania się do nich osób niepowołanych. Nadto odległości od okolicznych lasów, a także zabudowań mieszkalnych jest wystarczająca, czego nie kwestionowała Inspekcja Straży Pożarnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest zasadna, aczkolwiek z innych niż podniesione w skardze przyczyn. Przede wszystkim wskazać należy, że prawidłowo organy obu instancji orzekały w niniejszej sprawie w oparciu o art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz.U. nr 62, poz. 628 ze zm.). Zgodnie z jego treścią wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, wskazując sposób wykonania tej decyzji. Stosownie zaś do ust. 2 decyzja ta wydawana jest z urzędu. Ustawa mówiąc o posiadaczu odpadów, rozumie przez to każdego, kto faktycznie włada odpadami (wytwórcę odpadów, inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną), z wyłączeniem prowadzącego działalność w zakresie transportu odpadów, przy czym domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości (art. 3 pkt 13). W art. 50 - 63 ustawy zostały uregulowane zasady dotyczące składowania i magazynowania odpadów. Wynika z nich, że odpady powinny zostać poddane unieszkodliwieniu lub mogą być składowane w miejscu do tego przeznaczonym (składowisku odpadów). Odpady, które znajdują się w miejscach nieprzenaczonych, powinny zostać usunięte i np. przetransportowane do miejsca składowania lub unieszkodliwiania odpadów. Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 1995 r. III SA 1225/95 - ONSA 1996 Nr 3 poz. 15, wyrok NSA z dnia 26 października 1995 r. SA/Po 1024/95 - Prawo Gospodarcze 1996 nr 2 str. 20) wynika, że rozstrzygnięcie zawarte w treści decyzji musi być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób nie budzący wątpliwości jakie obowiązki (lub uprawnienia) zostały na stronę nałożone. Wymagania takiego nie spełnia określenie obowiązku polegające na nałożeniu na skarżących obowiązku usunięcia opon magazynowanych na terenie gminy K. w miejscowości M. bez wymaganych prawem pozwoleń. Konkretyzacja prawa, która następować winna w decyzji administracyjnej nakazuje bowiem ścisłe określenie na czym w określonym przypadku mają polegać obowiązki adresata decyzji tak, aby zarówno on nie miał wątpliwości poprzez jakie działania zadośćuczyni nałożonemu nań zobowiązaniu, jak i aby wydana decyzja nadawała się do egzekucji, w razie odmowy jej wykonania. Orzekające w sprawie organy naruszyły treść art. 107 § 1 Kpa poprzez niesprecyzowanie w osnowie decyzji rodzaju i ilości odpadów oraz dokładnego miejsca, z którego winny być usunięte. Niewskazanie rodzaju i ilości odpadów, jak również miejsca, z którego mają być one usunięte czyni niemożliwym wykonanie takiej decyzji. Rozpoznając ponownie sprawę organy obydwu instancji będą miały na uwadze rozważania i ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku (art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nadto stosownie do art. 152 cytowanej wyżej ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.