V SA/Wa 1718/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant - Rafał Dul, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] września 2006 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] września 2006r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 §3 i art. 129 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t.j. Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.), Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych stwierdził, uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] sierpnia 2006r. Nr [...] . W uzasadnieniu tego postanowienia organ wskazał, że: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych stwierdził nieważność decyzji własnej z dnia [...] lutego 2003r. Nr [...] zachowującej S. K. uprawnienia kombatanckie. Strona została prawidłowo pouczona w wymienionej decyzji o prawie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. do Kierownika Urzędu w terminie 14 dni od jej otrzymania. Decyzja została doręczona S. K. dnia 16 sierpnia 2006 r. (potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych). Wniosek o ponowne rozpatrzenie został złożony bezpośrednio w siedzibie Urzędu dnia 31 sierpnia 2006r., a więc z uchybieniem terminu do jego złożenia, który upłynął dnia 30 sierpnia 2006r. Pismo Strony nie zawierało wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego. Od postanowienia tego skargę wniósł S. K., podnosząc, iż uchybienie terminu było nieznaczne i nastąpiło z tej przyczyny, że w czasie pisania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w dniu 30 sierpnia 2006r., zawiesił się komputer, który został ponownie uruchomiony 31 sierpnia i w tym też dniu złożono wniosek w Urzędzie do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Wcześniej - po odebraniu niekorzystnej decyzji Skarżący musiał wyjechać poza W. w celu udzielenia pomocy i zorganizowania opieki dla chorego brata, mieszkającego samotnie. Do W. S. K. wrócił dopiero 27 sierpnia 2006r. Przedstawiając powyższe Skarżący wniósł o przywrócenie, na podstawie art.58 § 1 k.p.a., terminu do rozpatrzenia sprawy przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wskazał również, iż wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy składa się do organu administracji, a nie do sądu. Ponadto uznał za chybiony zarzut Skarżącego pod adresem organu administracji, iż ten nie pouczył skarżącego o prawie i konieczności złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Żaden przepis prawa nie nakłada na organy administracji czynienia tego rodzaju pouczeń, doręczona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wreszcie Skarżący składając wniosek z opóźnieniem powinien sam wykazać inicjatywę celem ustalenia jakiego rodzaju działania mógłby podjąć w takiej sytuacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Skargę należało oddalić uznając, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa. Jest bezsporne, że wniosek Skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] sierpnia 2006r. wpłynął z uchybieniem 14 - dniowego terminu, określonego w art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a.. S. K. został prawidłowo pouczony o terminie i trybie złożenia wniosku, pouczenie zamieszczono w decyzji. Wobec treści skargi, w której Skarżący powołuje się na istotne - jego zdaniem przyczyny - które spowodowały uchybienie terminu, należy zgodzić się ze stanowiskiem Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, iż Skarżący powinien wnieść o przywrócenie terminu do organu administracji, który na mocy art. 59 § 2 k.p.a. jest właściwy do rozpatrzenia tego wniosku. Jednakże składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z opóźnieniem skarżący nie wystąpił z prośbą o przywrócenie terminu do jego wniesienia, która zawierałoby uprawdopodobnienie, że naruszenie terminu nastąpiło bez jego winy (art. 58 kpa). Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zawierał też żadnej wzmianki wskazującej na zamiar skarżącego uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. W tej sytuacji Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, zgodnie z art.134 w zw. z art. 127 § 3 i art. 129 § 1 i 2 k.p.a. obowiązany był stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] sierpnia 2006r., co uczynił w zaskarżonym postanowieniu. Należy podkreślić, że każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu jest jego uchybieniem i obliguje, ze względu na stanowcze brzmienie art. 134 k.p.a. (" organ odwoławczy stwierdza") do wydania postanowienia w trybie tego artykułu. Trzeba też jednoznacznie stwierdzić, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpatrzenia przyczyn uchybienia terminu do wniesienia odwołania, a w tym przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i ewentualnego jego przywrócenia, dlatego wniosek Skarżącego zawarty w skardze jest bezskuteczny. Poza jednoznaczną treścią art. 59 §1 k.p.a. wielokrotnie w tej sprawie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając niedopuszczalność tego typu wniosków kierowanych do sądu ( np. wyrok NSA z 27.11.1996r. SA/Łd 2665/95, Biul.Skarb. 1997/5/32, wyrok NSA z dnia 03.04. 1998r.,IIISA 1420/96, Lex nr 34694, wyrok NSA z 23.10.1998r., S.A./Sz 1115/97, Biul. Skarb. 1999/1/32, w tym ostatnim wyroku NSA stwierdził " Naczelny Sąd Administracyjny nie może przywrócić stronie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, albowiem kompetencja taka przysługuje organowi odwoławczemu (art. 59 § 2 k.p.a.), którego ewentualne postanowienie o odmowie przywrócenia terminu podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego"). Nie można też uznać za słuszny zarzutu Skarżącego pod adresem organu, iż nie pouczono go o konieczności złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Przepisy prawa nie nakładają na organ czynienia tego rodzaju pouczeń " na wszelki wypadek". Mimo istniejącego obowiązku wyczerpującego informowania stron ( art. 9 k.p.a.), ma on swoje granice. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokując w podobnej sytuacji wskazał, że "nawet wówczas, gdy to osoba fizyczna uchybi terminowi do skorzystania ze środka prawnego, jest obowiązkiem organu "orzekać" stosownie do okoliczności sprawy. Jeżeli zatem strona wnosi środek prawny o charakterze odwołania (art. 127 § 3 kpa), z pełną świadomością, że termin do wniesienia tego środka minął, ale nie wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka prawnego, jak to przewiduje art. 58 kpa, nie można organowi administracji czynić zarzutu, że nie zastosował art. 9 kpa i nie wezwał strony do uzupełnienia podania" (por. wyrok NSA z 28.04.98 r., sygn. akt I S.A. 1697/97, Lex nr 44497). Skarżący został prawidłowo pouczony o trybie i terminie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tak więc składając wniosek z opóźnieniem był tego świadomy, nie podjął jednak żadnych starań, ani nie poczynił ustaleń jakich działań mógłby w tej sytuacji dokonać. Z tych wszystkich przyczyn należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).