III SAB/Wa 30/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni T. w K. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie - bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności postępowania egzekucyjnego postanawia -odrzucić skargę- Spółdzielnia T. (dalej Skarżąca) pismami z dnia 24 sierpnia 2005 r. i z dnia 23 marca 2006 r. skierowanymi do Ministra Finansów wniosła o zobowiązanie Dyrektora Izby Skarbowej w W. do wydania decyzji co do prawidłowości przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. Pismo to zostało przekazane do Izby Skarbowej w W., a następnie za pośrednictwem Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w P. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w P., jako do organu właściwego w przedmiotowej sprawie. Zakład Ubezpieczeń Społecznych pismem z dnia 11 października 2005 r. udzielił odpowiedzi na przedmiotowe pismo, informując, iż zarzuty zamieszczone w tym piśmie były już przedmiotem rozstrzygnięcia, gdyż zostało wydane w tej kwestii postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu z dnia [...] marca 2002 r., które zostało utrzymane w mocy przez postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2002 r. Postanowienie to jest ostateczne. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że nie ma kompetencji do nakazania Dyrektorowi Izby Skarbowej wydania decyzji we wnioskowanym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a." sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Wobec tego, skargę na bezczynność, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., można składać jedynie w przypadku, gdy organ administracyjny miał obowiązek wydać decyzję administracyjną (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie albo rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Skarżąca wniosła o zobowiązanie Ministra Finansów do podjęcia czynności, zawnioskowanych przez nią w pismach z dnia 24 sierpnia 2005 r. oraz z dnia 23 marca 2006 r. o zobowiązanie Dyrektora Izby Skarbowej w W. do wydania decyzji co do prawidłowości przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. Minister Finansów wyjaśnił, że w okresie od grudnia 2004 r. do sierpnia 2005 r. do Izby Skarbowej w W. wpłynęło szereg skarg strony Skarżącej w trybie k.p.a., a odnoszących się do prawidłowości przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego. Minister podkreślił, że ocena zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym należy do kompetencji wierzyciela (art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). W związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej w W. pisma strony Skarżącej dotyczące kwestii egzekucyjnych przekazywał do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w P., jako organu właściwego w sprawie. W przedmiotowej sprawie Sąd ustalił, że w dniu 19 sierpnia 2005 r. do Izby Skarbowej w W. wpłynęło pismo strony Skarżącej z dnia 19 sierpnia 2005 r. w którym wniesiono o wydanie decyzji w sprawie zasadności przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego przez Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w P. Pismo to zostało przekazane zgodnie z właściwością do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, o czym stronę Skarżącą poinformowano. W związku z tym, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie wydał w przedmiocie wniosku strony Skarżącej decyzji administracyjnej, Spółdzielnia wniosła do Ministra Finansów o zobowiązanie Dyrektora Izby Skarbowej do jej wydania. Minister Finansów w piśmie z dnia 1 września 2006 r. wyjaśnił, stronie Skarżącej, że Dyrektor Izby Skarbowej nie jest organem właściwym do rozstrzygania w przedmiotowej sprawie, o czym Spółdzielnia była już poinformowana. A jej wniosek został przekazany do organu właściwego jakim jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Strona Skarżąca niezadowolona z rozstrzygnięcia Ministra Finansów wniosła skargę na bezczynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd po rozpoznaniu skargi, zważył, iż Minister Finansów nie miał podstaw prawnych do wydania aktu administracyjnego (decyzji, postanowienia, itp.), gdyż Minister nie ma środków prawnych, którymi zobligowałby Dyrektora Izby Skarbowej do wydania aktu administracyjnego w sprawie prawidłowości przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego. A zatem należało uznać, iż wniesiona skarga na bezczynność Ministra Finansów w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalne, albowiem nie znajduje oparcia w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., Sąd orzekła jak w sentencji postanowienia.