VII SA/Wa 902/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi A. i R. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących A. i R. Z. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. C. od decyzji Wojewody [...] dnia [...] listopada 2005r. Nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2004r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przydomowej oczyszczalni ścieków na dzjałce nr [...] przy ulicy [...] w J., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2004r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż badana decyzja Starosty [...] została wydana bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa, o których jest mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy uznał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, iż zatwierdzony decyzją projekt sporządziła osoba, która nie miała w tym zakresie odpowiednich uprawnień. Ustalenia te wynikały z treści decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1994r. nr ewid. [...] oraz pisma [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia 19 października 2005r. W ocenie organu stanowi to rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994r., który to przepis nakładał na organ, przed zatwierdzeniem projektu budowlanego, sprawdzenie czy został on wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Badana decyzja Starosty [...] wydana została również bez podstawy prawnej. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994r. w brzemieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, tj. w dniu 14 maja 2004r. stanowił, iż budowa indywidualnych przydomowych oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50m3 na dobę nie wymagała pozwolenia na budowę. Na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego taka budowa była objęta obowiązkiem jej zgłoszenia właściwemu organowi. W niniejszej sprawie Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obiektu, co do którego przepisy Prawa budowlanego nie przewidywały formy pozwolenia na budowę, W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. i R. Z. wnieśli o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 7 i 11 k.p.a. przez uznanie za udowodniony brak uprawnień projektanta inwestycji jedynie na podstawie pisma [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowej oczyszczalni ścieków dowiedzieli się w Starostwie Powiatowym w B., gdzie złożyli zgłoszenie o zamiarze przystąpienia do robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę. Działając w zaufaniu do organów administracji złożyli stosowny wniosek i uzyskali pozwolenie na budowę. Inwestycja została wykonana w 2004r. W ocenie skarżących decyzji Starosty [...] nie można postawić zarzutów, które stały się podstawą stwierdzenia nieważności. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nastąpiło na wniosek strony, która tym samym domagała się bardziej dokładnego i wszechstronniejszego zbadania swojego zamierzenia inwestycyjnego. Skarżący podnieśli, iż uprawnienia projektanta do wykonania projektu przedmiotowej inwestycji wynikają wprost z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1994r. nr ewid,. [...], zgodnie z którą inż. H. może sporządzać projekty m.in. w zakresie instalacji sanitarnych. Skarżący wskazali ponadto, iż zaskarżoną do Sądu decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dostali dopiero w dniu 21 marca 2006r. Wcześniejsze doręczenie decyzji dokonane przez organ należy uznać za bezskuteczne z uwagi na brak awizacji. W ich sprawie nie ma zatem zastosowania art. 41 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej odrzucenie. Organ wskazał, iż ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji wynika, że została ona zwrócona w dniu 2 lutego 2006r. do organu z adnotacją, że adresat przeprowadził się. Skarżący nie powiadomili organu o zmianie adresu, a zatem doręczenie było skuteczne. Termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 6 marca 2006r. natomiast skarga została wysłana w dniu 14 kwietnia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Art. 41 k.p.a. stanowi, iż w toku postępowania strony /.../ mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie adresu. W razie zaniedbania obowiązku określonej w tym przepisie doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny. W niniejszej sprawie niewątpliwe skarżący nie poinformowali organu o zmianie adresu. Zatem skuteczne doręczenie decyzji na adres dotychczasowy wywarłoby skutki prawne w stosunku do nich. Z akt sprawy nie wynika jednakże, aby którykolwiek z trybów wskazanych w rozdziale 8 k.p.a. został zastosowany przy doręczaniu decyzji. Przepisy wskazane wyżej nie przewidują możliwości uznania, iż nastąpiło doręczenie pisma poprzez adnotację listonosza, że adresat wyprowadził się. Adnotacja taka ma znaczenie informacyjne dla organu, nie zastępuje jednak żadnego z trybów doręczania pism określonych w k.p.a. A zatem w tej konkretnej sprawie nie można uznać, iż nastąpiło skuteczne doręczenie pisma w dacie wskazanej przez organ w odpowiedzi na skargę. Wniosek o odrzucenie skargi uznać zatem należało za bezzasadny Podstawę prawną decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stanowił art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., przy czym organ uznał, iż stwierdzenie nieważności następuje zarówno z uwagi na rażące naruszenie prawa przez Starostę [...], jak również wydanie tej decyzji bez podstawy prawnej. Sąd nie podziela stanowiska organu, iż kontrolowana przez organy w postępowaniu nieważnościowym decyzja Starosty [...] dotknięta jest wadą nieważności z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1994r. nr [...] wynikało, iż K. H. posiada przygotowanie zawodowe do pełnienia samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie instalacji sanitarnych, obejmującej instalacje wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i klimatyzacyjno- wentylacyjne i jest upoważniony do sporządzania projektów w zakresie instalacji sanitarnych w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000m3. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, iż projektant ten miał uprawnienia do sporządzenia w przedmiotowej sprawie projektu przydomowej oczyszczalni ścieków. Oczyszczalnię taką należy traktować jako część instalacji kanalizacyjnej budynku mieszkalnego, decyzja powyższa nie ogranicza w tym zakresie uprawnień projektowych K. H. Wbrew stanowisku organu nie można zatem było przyjąć, iż decyzja o pozwoleniu na budowę rażąco narusza prawo, a w szczególności wskazywany przez organ art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.). Sąd nie podziela również stanowiska organu, iż decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana bez podstawy prawnej. O wydaniu decyzji bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) można mówić tylko wówczas, gdy nie istnieje przepis prawa pozwalający regulować daną materię w drodze decyzji administracyjnej. Zauważyć należy, iż zasadą prawa budowlanego wyrażoną w art. 28 jest to, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Niektóre obiekty i roboty budowlane, enumeratywnie wymienione w art. 29 w związku z art. 30 Prawa budowlanego, nie wymagają pozwolenia, natomiast strona ma obowiązek przed rozpoczęciem prac budowlanych zgłosić zamiar budowy właściwemu organowi. Prawo budowlane nie przewiduje natomiast zakazu wydawania decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy z takim żądaniem wystąpi strona, a planowana inwestycja mieści się w kategorii tych obiektów i robót budowlanych dla których ustawa Prawo budowlane przewiduje tryb zakreślony w art. 28, 29 i 30. Zgłoszenie zamiaru przystąpienia do realizacji inwestycji, w przeciwieństwie do pozwolenia na budowę, jest uprawnieniem strony, z którego może ona skorzystać. Zgłoszenie bowiem nie chroni strony przed skutkami błędnej kwalifikacji inwestycji, nieprawidłowości jej usytuowania czy niezgodnej z przepisami odległości tej inwestycji od innych obiektów. Strona, która nie zgłosi zamiaru rozpoczęcia robót, winna uzyskać wówczas na te roboty pozwolenie na budowę. Z tej przyczyny nie można było uznać, iż kontrolowana przez organ decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Sąd mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 152 wskazanej ustawy, zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy.