II OSK 1790/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. R., na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Gl 617/06 o odrzuceniu skargi, w sprawie ze skargi H. R., na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] maja 2006 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wykonania określonych robót budowlanych postanawia oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2006 r., sygn. akt II S.A./Gl 617/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę H. R. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] maja 2006 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności wykonania określonych robót budowlanych. W uzasadnieniu powyższego postanowienia z dnia 14 sierpnia 2006 r. Sąd Wojewódzki powołał się na przepis § 2 ust. 3 pkt. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), według którego wpis od skargi w sprawach z zakresu budownictwa i architektury jest wpisem stałym i wynosi 500,00 złotych. Z kolei zgodnie z przepisem art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego, wniósł za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 maja 2006 roku, przy czym do dnia wydania postanowienia nie został uiszczony należny wpis stały od skargi, co uzasadnia jej odrzucenie. Na powyższe postanowienie z dnia 14 sierpnia 2006 r. pełnomocnik H. R. wniósł skargę kasacyjną, nazwaną zażaleniem, zarzucając Sądowi Wojewódzkiemu niewłaściwą interpretację art. 219 p.p.s.a. w związku z art. 220 § 1 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i nie wezwanie pełnomocnika skarżącego do wniesienia opłaty. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zwolnienie skarżącego z kosztów postępowania sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do przepisu art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia, kończącego postępowanie w sprawie, przysługuje prawo wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżone postanowienie z dnia 14 sierpnia 2006 r., kończy postępowanie przed Sądem Wojewódzkim, wobec czego od tego postanowienia przysługuje prawo wniesienia skargi kasacyjnej, która początkowo nazwana została błędnie zażaleniem (pismo procesowe wnoszącego skargę kasacyjną z dnia 27 września 2006 r. k.. 59 akt sądowych). Rozpoznając powyższą skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, stosownie do przepisu art. 182 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia, przy czym chybione są zarzuty naruszenia art. 219 p.p.s.a. w związku z art. 220 § 1 p.p.s.a. Wnoszący skargę kasacyjną nie kwestionuje faktu nie uiszczenia wpisu stałego w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej. Skoro tak to wszelkie dalsze wywody nie mogły odnieść zamierzonego skutku, gdyż rozstrzygnięcie objęte zaskarżonym postanowieniem odpowiada prawu. Wywody, iż Sąd Wojewódzki nie jest konsekwentny, gdyż w innych sprawach (analogicznych) wzywa pełnomocników wnoszących skargi kasacyjne do uiszczenia wpisu stałego, nie podważa rozstrzygnięcia objętego zaskarżonym postanowieniem. Jeśli nawet przyjąć, że tego rodzaju praktyka miała miejsce, to nie wymaga bliższych rozważań, że taka praktyka lub omyłka sądu, nie mogą niweczyć skutków ustawowych, przewidujących odrzucenie skargi wniesionej bez uiszczenia wpisu stałego przez profesjonalnego pełnomocnika. Oczywistym jest zatem, że oparty na tych wywodach i argumentacji zarzut naruszenia art. 219 p.p.s.a. w związku z art. 220 § 1 p.p.s.a. nie jest uzasadniony. W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.