II SA/Gl 1051/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka Protokolant starszy sekretarz Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta R. z [...] nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta R. rozpatrując po raz drugi sprawę, ustalił na wniosek Spółki A warunki zabudowy terenu działki nr [...] położonej przy ul. [...] w R. Ustalone warunki dotyczyły budowy stacji paliw płynnych ze sklepem /pawilonem o pow. handlowej [...] m2/, wiatą tankowania samochodów osobowych i TIR, stanowiskiem tankowania gazu /LPG/, układem drogowym, przyłączami sieciowymi oraz pylonami cenowo-reklamowymi. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia organ wskazał art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej u.p.z.p./ oraz art. 104 k.p.a. Należy wskazać, że pierwszą zapadłą w przedmiotowym postępowaniu decyzję organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w wyniku rozpoznania odwołania Spółki A i właścicieli lokali mieszkalnych w budynkach przy ul. [...] i [...] uchyliło i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Od wydanej po raz drugi decyzji Prezydenta Miasta odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosło Stowarzyszenie A i Komitet B reprezentowane przez jego Prezesa J.O., a także G. i S.H. oraz E.M. właściciele lokali mieszkalnych w budynku sąsiadującym z terenem planowanej inwestycji, domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania pierwszej instancji. Zarzucili oni, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, a to: art. 54 pkt 2c, art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz art. 61 ust. 6 i ust. 7 tej ustawy w związku z § 1 pkt 2 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz.U. Nr 164, poz. 1588 – dalej rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy/, a także błędne przywołanie w zaskarżonej decyzji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko /Dz.U. Nr 257, poz. 2573/ zamiast zmieniającego je rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 maja 2005 r. /Dz.U. Nr 92, poz. 769/. Rozwijając podniesione zarzuty odwołujący się podnieśli, że w ustaleniach decyzji nie uwzględniono budowy osobnego pasa ruchu na działkach nr [...] i nr [...] zapewniającego obsługę komunikacyjną stacji od strony ul. [...], którego realizacja spowoduje [...] i likwidację [...]. Wskazali, iż w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiącej załącznik do wydanej decyzji, wskazano, iż sąsiednie działki są zabudowane budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi [...] i [...] kondygnacyjnymi [...]. W tej sytuacji nie było prawnie możliwe wydanie dla wnioskowanego terenu decyzji o warunkach zabudowy dla budowy stacji paliw, bowiem nie wystąpiła kontynuacja funkcji, parametrów cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Zaskarżona decyzja zdaniem wnoszących odwołanie nie zawierała też danych dotyczących wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz nie określono w niej geometrii dachu, czym naruszono przepisy rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy. Odwołanie to Stowarzyszenie A i Komitet B uzupełniły następnie czterema dodatkowymi pismami. W pierwszym z dnia [...] rozbudowana została argumentacja dotycząca naruszenia w toku podejmowania decyzji zasady dobrego sąsiedztwa ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Budowa stacji paliw naruszyła także zdaniem odwołujących się § 105 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 98, poz. 1067 ze zm./, zgodnie z którym stacji paliw nie należy sytuować na terenie otoczonym ze wszystkich stron budynkami. Podniesiono też, że Rada Miasta R. uchwałą z dnia [...] przystąpiła do sporządzania planu miejscowego dla terenu obejmującego m.in. teren, którego dotyczył wniosek inwestora, a tym samym postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy winno zostać zawieszone do czasu uchwalenia nowego planu. Ponadto wskazano, że w Studium Uwarunkowań i Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. teren u zbiegu ulic [...] został oznaczony symbolem ZN – teren zieleni nieurządzonej lub częściowo urządzonej z przewagą zieleni niskiej, co nie daje podstaw do lokalizacji na tym terenie stacji paliw płynnych. W piśmie z dnia [...] Stowarzyszenie i Komitet B zakwestionowały treść przedłożonego przez inwestora raportu oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. W kolejnym piśmie z dnia [...] podnieśli, że w części opisowej załącznika do decyzji tylko w budynku położonym w północnej części obszaru analizowanego w jego części parterowej są prowadzone usługi nieuciążliwe /[...]/. Powyższe dowodzi zatem naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wreszcie w piśmie z dnia [...] zarzucono niewłaściwy tryb wydania przez Powiatowy Zarząd Dróg w R. postanowienia z dnia [...] w sprawie włączenia projektowanej stacji paliw do drogi powiatowej, które zdaniem odwołujących się powinno zostać wydane stosownie do przepisu art. 53 ust. 4 u.p.z.p. nie na wniosek inwestora lecz w trybie postępowania uzgodnieniowego przewidzianego w art. 106 k.p.a. Zaskarżoną decyzją wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 59, art. 60 ust. 4 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. W uzasadnieniu wskazało, że wbrew stanowisku odwołujących się zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z art. 54 pkt 2 lit. c, bowiem w dziale VI i VII decyzji Prezydenta R. zawarte zostały szczegółowe warunki dotyczące obsługi komunikacyjnej i obsługi w zakresie infrastruktury projektowanego obiektu. Ustaleń tych dokonano na podstawie uzgodnienia z organem administrującym drogami publicznymi oraz pism administratorów sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, energetycznej i telekomunikacyjnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Kolegium podało, że w aktach sprawy znajduje się analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzona przez osobę spełniającą wymogi określone przepisami prawa /art. 60 ust. 4 u.p.z.p./ i na podstawie między innymi tej analizy przygotowana została zaskarżona decyzja. Celem wspomnianej analizy jest zapewnienie ładu przestrzennego poprzez dostosowanie nowej zabudowy do urbanistycznych cech zabudowy istniejącej na danym terenie, łącznie z kontynuacją funkcji. Kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu i jest ona dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z funkcją już istniejącą. Jeżeli zaś istniejąca zabudowa pełni funkcję mieszkaniową to nie oznacza, że nowy obiekt może być tylko budynkiem mieszkalnym. Kontynuację funkcji zabudowy należy więc traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową nakazującą rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela lub inwestora, aby zachować zasadę wolności zagospodarowania terenu i jego zabudowy. Zdaniem Kolegium podstawą odmowy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu. Nie można zatem kwestii funkcji terenu interpretować zawężająco. SKO nie zgodziło się też z zarzutem naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, a pośrednio także zawierających delegację ustawową do wydania tego rozporządzenia przepisów art. 61 ust. 6 i ust. 7 u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w pismach uzupełniających wnoszących odwołanie Kolegium stwierdziło, ze w większości stanowią one powtórzenie lub rozwinięcie wcześniej zgłoszonych zarzutów. W kwestii zarzutu dotyczącego obowiązku zawieszenia przez organ I intencji postępowania w związku ze wszczęciem przez Radę Miasta R. procedury planistycznej wskazano, że obowiązek taki ciąży na organie tylko w przypadku, gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru w odniesieniu, do którego istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, co nie miało miejsca w sprawie. Także uwagi dotyczące sprzeczności zaskarżonej decyzji z ustaleniami zawartymi w Studium Uwarunkowań i Zagospodarowania Przestrzennego Gminy R. zdaniem SKO nie mogły mieć wpływu na treść zaskarżonej decyzji, gdyż Studium nie jest aktem prawa miejscowego, a jego ustalenia są wiążące dla organów gminy jedynie przy sporządzaniu planów miejscowych. SKO zgodziło się co prawda z zarzutem dotyczącym niewłaściwego trybu w jakim zostało wydane postanowienie Powiatowego Zarządu Dróg w R. uzgadniające włączenie projektowanej stacji paliw do drogi powiatowej, jednakże uznało, że naruszenie to nie miało wpływu na treść decyzji organu I instancji. Wreszcie Kolegium nie uznało zasadności zarzutów dotyczących treści i trybu w jakim został sporządzony raport oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnieśli E.M. właścicielka lokalu mieszkalnego w budynku przy ul. [...] w R. i Stowarzyszenie A domagając się uchylenia w całości opisanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z uwagi na wydanie jej z obrazą przepisów postępowania administracyjnego, a także przepisów prawa materialnego. W motywach i podstawach prawnych skargi powtórzona została w znacznej części argumentacja prawna zamieszczona w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej i pismach uzupełniających, a dotycząca naruszenia zaskarżoną decyzją art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wśród nowych szeroko umotywowany został zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 13 i art. 14 k.p.a. Ponadto skarżące Stowarzyszenie podniosło, że Kolegium w toku rozpoznawania odwołania naruszyło art. 35, art. 36 i art. 107 k.p.a. oraz utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Urząd Miasta w sytuacji, gdy jedynym organem uprawnionym do wydania tej decyzji był Prezydent Miasta. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi Kolegium podtrzymało w całości stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji wskazując, że nieuzasadnione, a częściowo także niezrozumiałe, były zarzuty naruszenia jego decyzją wymienionych wyżej zasad ogólnych postępowania administracyjnego oraz innych przepisów k.p.a. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. SKO podtrzymało w całości swoje stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] skarżące Stowarzyszenie podało, że w dniu [...] wszedł w życie plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego miasta R. wprowadzający zakaz lokalizacji na działce [...] stacji paliw płynnych, co sprawia, że wszystkie decyzje wydane dotychczas w sprawie utraciły swoją aktualność. Do pisma tego dołączona została także kopia decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] odmawiająca wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację budowy przedmiotowej stacji paliw płynnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Poddana kontroli Sądu decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie mogło się ostać, gdyż została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszym rzędzie wskazać należy, że Sąd dokonał kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w oparciu o skargę wniesioną przez Stowarzyszenie A, albowiem skarga E.M. jako nieopłacona została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 lipca 2006 r. Przystępując do merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu należy zauważyć, że w świetle art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w sytuacjach, które nie dotyczą inwestycji celu publicznego, w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie do art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wydania takiej decyzji w przypadku braku planu wymaga w szczególności zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie lub wykonywaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Podkreślenia wymaga, że na gruncie przepisów u.p.z.p. oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm. – w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane / na inwestorze ciąży wymóg uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu tylko w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe powoduje, że oceniając charakter prawny rozstrzygnięć zawartych w decyzjach o warunkach zabudowy terenu, nie można wprost odwoływać się do dorobku orzeczniczego wypracowanego w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, lecz każdorazowo badać zgodność i różnice występujące między tymi dwoma ustawami. Wydawana na podstawie przepisów u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu podobnie jak decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, w tym odnoszące się do objętej wnioskiem inwestycji, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym realizację inwestycji, unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz w regulacjach dotyczących warunków technicznych planowanych zamierzeń i ich usytuowania. Przenosząc te uwagi ogólne na grunt kontrolowanej sprawy zauważyć trzeba, iż w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. ustawodawca wprowadził poważne ograniczenia w zagospodarowaniu terenów pozbawionych planów zagospodarowania przestrzennego uzależniając wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy od łącznego spełnienia kilku przesłanek, co oznacza, że uchybienie którejkolwiek z nich uniemożliwia wydanie takiej decyzji. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja nie spełniają przesłanki ustanowionej przepisem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., albowiem nie wystąpiła kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, która pozwoliłaby na lokalizację stacji paliw w planowanym miejscu. Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ winien przeprowadzić w wyznaczonym obszarze analizowanym. Wspomniany obszar analizowany wyznacza się zaś wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek. Granice tego obszaru wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, kopii mapy katastralnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego sporządzonej w skali 1 : 500 lub 1 : 1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejszej jednak niż 50 metrów /§ 3 ust. 2 rozporządzenia/. Zgodnie z § 9 ust. 2 omawianego rozporządzenia wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Z załącznika tekstowego do decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] zawierającego wspomnianą analizę funkcji i cech zabudowy obszaru analizowanego wynika, że sąsiednie działki są zabudowane budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi z usługą na parterze, usługowymi, w tym handlowymi oraz budynkiem szkolnym. Istniejące obiekty to budynki od parterowych – usługowych do [...] i [...] mieszkalno-usługowych. W analizie tej, a następnie także w decyzji nie wykazano jednak, stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jaka działka dostępna z tej samej drogi publicznej co działka nr [...] pozwoliła na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, cech i wskaźników kształtowania zabudowy w zakresie kształtowania zabudowy, gabarytów, formy architektonicznej oraz intensywności wykorzystania terenu. W tym stanie rzeczy należało – zdaniem Sądu – podzielić stanowisko skarżącego Stowarzyszenia o braku podstaw do wydania dla działki nr [...] decyzji ustalającej warunki zabudowy dla budowy stacji paliw. Stosownie do § 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy przez funkcje zabudowy i zagospodarowania terenu należy bowiem rozumieć sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu zgodny z przepisami odrębnymi. Kontynuacja funkcji zabudowy oznacza zatem, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu i nie może godzić w zastany stan rzeczy /por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz. Red. Z.Niewiadomski, Warszawa 2005 r. s. 501/. W świetle powyższych wywodów o kontynuacji przez projektowaną stację paliw funkcji istniejącej zabudowy można mówić zatem jedynie w przypadku, gdyby w obszarze analizowanym znajdowały się obiekty budowlane związane funkcjonalnie z usługami motoryzacyjnymi /stacje napraw samochodów, stacje diagnostyczne, punkty sprzedaży lub komisy samochodowe i.t.p./ bądź też parkingi z dużą liczbą miejsc postojowych. Niezależnie od zarzutów i wniosków skargi, Sąd zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej P.p.s.a./ skontrolował zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję także pod kątem zgodności zawartych w nich rozstrzygnięć z przepisami prawa nie powołanymi w skardze. Kierując się dyspozycją przywodnego przepisu Sąd stwierdził, że decyzja organu I instancji została wydana także z naruszeniem dyspozycji art. 60 ust. 4 u.p.z.p. W świetle tego przepisu sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Powyższy wymóg należy w opinii Sądu uznać za spełniony, w przypadku zamieszczenia w aktach sprawy projektu przedmiotowej decyzji wraz z wymaganymi załącznikami podpisanego lub przynajmniej parafowanego przez osobę wymienioną w przywołanym przepisie. W przedłożonych Sądowi aktach sprawy jeden z egzemplarzy decyzji /bez części graficznej i obu załączników/ został oznaczony co prawda jako projekt decyzji, lecz nie został on nawet parafowany przez osobę wymienioną w art. 60 ust. 4 u.p.z.p. Koniecznym też w tym miejscu będzie wskazanie, że powierzenie przez ustawodawcę przygotowania projektu decyzji osobie posiadającej odpowiednie przygotowanie zawodowe z zakresu urbanistyki i architektury, nie zwalnia organów od zajęcia stanowiska wobec podniesionych przez stronę zastrzeżeń do ustaleń zamieszczonych w tym projekcie. Skoro przygotowanie projektu decyzji o warunkach zabudowy wymaga wiadomości specjalnych, to tym samym ma walor opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Ta forma ustalania i dowodzenia istotnej okoliczności sprawy nie wyłącza jednak ogólnych reguł postępowania dowodowego określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. Organ administracji załatwiający sprawę w drodze decyzji ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, w granicach określonych w art. 80 k.p.a., czy dana okoliczność została udowodniona. Powinien tym samym ustalić nie tylko to, jakie dowody zostały zgromadzone w sprawie, ale dokonać ich oceny. W szczególności zaś winien zwrócić się do urbanisty czy architekta, który przygotował projekt decyzji o zajęcie stanowiska wobec nasuwających mu się wątpliwości oraz podniesionych przez stronę zastrzeżeń. W świetle poglądu utrwalonego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego opinia biegłego nie wiąże organu administracji, który jest obowiązany poddać ją swej ocenie jak każdy dowód, gdyż to organ – nie zaś biegły – rozstrzyga sprawę. Organ administracji w żadnym razie nie może oczekiwać dostarczenia konkurencyjnej opinii, sporządzonej poza postępowaniem administracyjnym, lecz sam powinien przeprowadzić, albo dowód z opinii innego biegłego albo rozprawę z udziałem dotychczasowego biegłego, gdyż opinia nie jest niepodważalna i strona ma prawo domagać się od biegłego odpowiedzi na swe zarzuty /por. m.in. wyrok NSA z dnia 5 marca 2002 r. sygn. akt I SA 1978/00 – LEX 81669/. Zauważyć wreszcie należy, na co zwróciło uwagę Stowarzyszenie w piśmie do SKO z dnia [...], że decyzja Prezydenta Miasta R. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 53 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p. mającym zastosowanie w sprawie w związku z art. 64 ust. 1 tej ustawy. W decyzji tej w niewłaściwym trybie zostały bowiem określone warunki odnoszące się do obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji. Jak wynika z przywołanego przepisu przedmiotową decyzję wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnienie zaś aktu polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, co winno nastąpić w trakcie postępowania zmierzającego do jego wydania. Tryb w jakim winno nastąpić przedmiotowe uzgodnienie został szczegółowo określony w art. 106 k.p.a. Z przytoczonych względów nie można zatem zaaprobować stanowiska SKO, że wydanie postanowienia przez właściwego zarządcę drogi na wniosek inwestora oraz przed złożeniem wniosku o ustalenie warunków zabudowy terenu spełnia wymogi przywołanego przepisu, uchybienie takie stanowi bowiem wymienioną w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego. W związku z wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta R. nr [...] z dnia [...] /[...]/ odnoszącym się m.in. do terenu działki nr [...] Prezydent Miasta R. umorzy jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie z wniosku Spółki A o ustalenie warunków zabudowy dla tej działki. Z przytoczonych względów na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c, art. 135 oraz art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd nie rozstrzygał, bowiem skarżące Stowarzyszenie zostało zwolnione od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.