II SA/Gd 285/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Przybielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Protokolant Referent Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi I. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 marca 2006 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. II SA/Gd 285/06 UZASADNIENIE Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 6 września 2005 r., na podstawie art. 48 ust 1 w związku z art. 48 ust 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jedn. tekst Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) nakazał I. K. rozbiórkę obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o wymiarach 3,00 m x 3,00 m oraz 3,00 m x 6,05 m z tarasem o wymiarach 3,10 m x 3,00 m oraz rozbiórkę obiektu budowlanego - sanitariatu (WC) o wymiarach 0,90 m x 1,10 m, wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...], położonej w K. B., gmina K. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że I. K. wybudowała opisane wyżej obiekty między 1999 r. a 2003 r. Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2005 r. organ wstrzymał prowadzone roboty budowlane i nałożył na inwestorkę obowiązek przedłożenia: a) zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności przedmiotowych obiektów budowlanych z przepisami o planowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; b) 4 egzemplarzy projektu budowlanego przedmiotowych obiektów budowlanych wraz niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, wykonanego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wpisaną na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (zaświadczenie), do projektu architektoniczno- budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. c) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Teren budowy należy zabezpieczyć przed dostępem osób niepowołanych. INB wskazał, że I. K. nie przedłożyła żądanych dokumentów, co obligowało organ do wydania nakazu rozbiórki, zgodnie z art. 48 ust 1 i art. 48 ust 4 Prawa budowlanego. I. K. wniosła odwołanie od tej decyzji wskazując, że nie zgadza się z powyższym rozstrzygnięciem. Podkreśliła przy tym, że jej działka przeznaczona jest na cele produkcji rolnej. Nie uwzględniając tego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 10 marca 2006 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia, podzielając w całości jego uzasadnienie faktyczne i prawne. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał ponadto, że w toku postępowania przeprowadził dwukrotnie oględziny w lipcu 2000 r. oraz w grudniu 2004 r., podczas których I. K. oświadczyła, że obiekt pełniący funkcję sanitariatu posadowiono w 1999 r., natomiast budowę obiektu pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej rozpoczęto w 2003 r. i do tej pory nie zakończono. Odwołująca się nie przedłożyła dokumentów, do czego została zobowiązana postanowieniem INB z dnia 12 stycznia 2005 r., dlatego też organ pierwszej instancji słusznie nakazał jej rozbiórkę obiektów wybudowanych bez pozwolenia na budowę. WINB podkreślił także, iż zarzut I. K., że przedmiotowa działka jest przeznaczona na cele produkcji rolnej nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, albowiem znajdujące się na niej obiekty budowlane nie służą produkcji rolnej, ale rekreacji indywidualnej. W skardze do Sądu I. K., ponawiając zarzuty odwołania, wskazała, że działka, na której posadowiony jest jej budynek objęta została procedurą zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Zmiana planu i przeznaczenie tego terenu pod zabudowę dawałoby jej możliwość uzyskania pozwolenie na użytkowanie. Ponadto zarzuciła, że obiekt ten został wybudowany pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Wskazała, iż w 1999 r. kupiła przedmiotową działkę, będąc przekonaną, że działka ta zostanie przekształcona na działkę rekreacyjną. Skarżąca wyjaśniła, że przez pierwsze lata mieszkała w namiocie, a następnie kupiła przyczepę z namiotem. Dopiero po jakimś czasie, idąc za przykładem właścicieli sąsiednich działek, postawiła mały, drewniany domek, nie związany z gruntem. Działka ta leży poza granicami Parku Krajobrazowego. Podkreśliła, iż złożyła również wniosek o dokonanie przekształcenia jej działki oraz o uwzględnienie w planie miejscowym zmiany sposobu jej zagospodarowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na uzasadnienie faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że nie ma w niniejszej sprawie znaczenia, że przedmiotowa działka jest objęta procedurą zmiany planu, albowiem decyzja jest oparta o stan prawny istniejący w dniu jej wydania, a nie w przyszłości. Uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu nie stanowi zagadnienia wstępnego dla rozpoznania przedmiotowej sprawy. Organ podkreślił również, że zarówno ze skargi, jak i z oświadczenia skarżącej, złożonego podczas oględzin na przedmiotowej nieruchomości, wynika, iż obiekty posadowione zostały między 1999 a 2003 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Okoliczności faktyczne sprawy są w istocie bezsporne, gdyż wynikają z ustaleń dokonanych w toku oględzin przeprowadzonych z udziałem właścicielki I. K., która potwierdziła zarówno charakter przedmiotowego budynku, jego przeznaczenie, okres budowy oraz fakt, że został on zrealizowany bez pozwolenia na budowę. W protokole oględzin, na podstawie pomiarów ustalono powierzchnię budynku letniskowego wraz z zadaszonym tarasem i sanitariatem (por. k 6 akt organu I instancji). Prawidłowo ustalono w zaskarżonej decyzji, że skarżąca w latach 1999 - 2003, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę zrealizowała na własnej działce nr [...] w K. B., przeznaczonej pod uprawy rolne, opisane w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji obiekty budowlane, pełniące funkcję rekreacyjną wraz z zadaszonym tarasem oraz sanitariatem. Teren ten nie był przeznaczony pod zabudowę. Powołane jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przepisy art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego jednoznacznie stanowiły, że w przypadku nie spełnienia przez inwestorów w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych w postanawianiu opartym na jego ust. 3 (tj. między innymi przedłożenia zaświadczenia organu właściwego w sprawach ustalenia warunków zabudowy o zgodności obiektu z ustaleniami planu lub decyzji o warunkach zabudowy), to organ nadzoru budowlanego zobligowany był do wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy. Skarżąca żądanych dokumentów nie przedłożyła. Na marginesie wskazać należy, iż bezzasadny jest również zarzut skargi, iż przedmiotowe obiekty wybudowano pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Z samej treści skargi, jak również z oświadczenia złożonego przez I. K. podczas oględzin, wynika, że kupiła przedmiotową działkę w 1999 r. i początkowo mieszkała na niej w namiocie, a dopiero potem rozpoczęła budowę domku letniskowego. Wyjaśnić należy również skarżącej, że niedopuszczalna jest legalizacja samowoli budowlanej dokonana na terenie nie przeznaczonym pod zabudowę. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę, jako pozbawioną podstaw prawnych.