VII SA/Wa 1677/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia NSA Halina Kuśmirek, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej dobudowy zadaszonego tarasu I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Sygnatura akt VII SA/Wa 1677/06 UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] marca 2006r. W. S. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 1997r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. D. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] w [...]. W uzasadnieniu wnioskodawca stwierdził, że inwestor nie wywiązał się z umowy i nie wykonał ściany oddzielenia przeciwpożarowego w granicy działek. Ponadto W. S. wskazał, że inwestor dobudował taras, który przylega do jego działki, a zadaszenie jego wypuszczone jest na działkę wnioskodawcy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. znak: [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 157 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000r., Nr 98 poz. 1071 z późn. zm., dalej Kpa) oraz na podstawie art.82 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003r Nr 207, poz. 2016), stwierdził nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 1997r. znak: [...] o pozwoleniu na rozbudowę w części dotyczącej dobudowy zadaszonego tarasu. W uzasadnieniu organ wskazał, że zatwierdzony projekt budowlany przewidywał m.in. dobudowę zadaszonego tarasu w granicy działki. Zgodnie z § 12 ust. 5 obowiązującego w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140) "balkony i loggie nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej o więcej niż 1m". Dobudowa zadaszonego tarasu w granicy rażąco naruszała zatem przepisy powołanego wyżej rozporządzenia, a także art. 34 ust.1 i art. 35 ust.1 pkt 1 lit.b i c Prawa budowlanego w związku z art.47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co stanowiło przesłankę wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa do stwierdzenia nieważności w/w decyzji Wójta Gminy [...] w części dotyczącej budowy zadaszonego tarasu. Odnosząc się do zarzutu zawartego we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, dotyczącego nie wykonania przez inwestora ściany oddzielenia przeciwpożarowego w granicy działek organ wskazał, że projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją przewidywał - w granicy działek - budowę ściany oddzielania przeciwpożarowej. Zatem w tym zakresie pozwolenie na budowę zostało wydane zgodnie z prawem, co wyklucza stwierdzenie nieważności całej kontrolowanej decyzji w świetle normy prawnej określonej art. 16 Kpa. Organ wskazał, że fakt nie wykonania ściany ogniowej, stanowi podstawę do podjęcia stosownego postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Do właściwości tego tylko organu należała ocena zgodności realizacji budowy z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2006r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania W. D. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zatwierdzony projekt budowlany przewidywał m.in. dobudowę zadaszonego tarasu w granicy działki. Zgodnie z § 12 ust. 5 obowiązującego w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140) "okapy i gzymsy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej o więcej niż 0,5 m, natomiast balkony i loggie o więcej niż 1m. Zatem projektowana dobudowa zadaszonego tarasu w granicy rażąco naruszała przepisy powołanego wyżej rozporządzenia, co stanowiło przesłankę wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 1997r., w części dotyczącej budowy zadaszonego tarasu. Natomiast odnośnie zarzutu zawartego we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, dotyczącego nie wykonania przez inwestora ściany oddzielenia przeciwpożarowego w granicy działek, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił w tej kwestii stanowisko wojewódzkiego organu administracji architektoniczno - budowlanej. Projekt budowlany przewidywał bowiem, budowę ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Fakt nie wykonania w/w ściany ogniowej, stanowi jedynie podstawę do podjęcia postępowania przez organ nadzoru budowlanego, natomiast nie powoduje wadliwości wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. D., nie wskazując kierunku mającego zapaść rozstrzygnięcia Sądu. Podniósł w niej, że taras stanowiący jednocześnie zadaszenie budynku gospodarczego wykonał zgodnie z pozwoleniem na budowę, mając nadto zgodę sąsiada. Wskazał , iż rozbudowany budynek nie znajduje się bezpośrednio w granicy, bowiem granica działki jest sporna. Aktualnie budowa ogniomuru nie jest możliwa z przyczyn technicznych jak i nieuzasadniona z uwagi na to, że działka sąsiada jest niezbudowana . Doprowadzenie budynku do zgodności z prawem byłoby ekonomicznie bardzo kosztowne . W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Skarga została uwzględniona ale nie z przyczyn w niej wskazanych. Sąd, nie będąc związany granicami skargi, uwzględnił z urzędu stwierdzone naruszenia prawa. Zaskarżona decyzja zapadła bez należytego wyjaśnienia i oceny prawnej, z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego to jest art. 7 i 77 § 1 kpa. Należy podkreślić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczającym się do ustalenia, czy decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Stwierdzenie nieważności decyzji opierać się musi na nie budzącym wątpliwości istnieniu do tego przesłanek, natomiast gdy przesłanką tą jest stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, ustalenie przepisów mających zastosowanie do konkretnego stanu faktycznego jest niezbędne. W niniejszej sprawie organy uznały, że zatwierdzony projekt budowlany który przewidywał m.in. dobudowę zadaszonego tarasu w granicy działki jest w tej części sprzeczny z przepisami techniczno – budowlanymi. Powołano się na § 12 ust. 5 obowiązującego w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140), który stanowił , że "balkony i loggie nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej o więcej niż 1m". Rozpoznając sprawę pod kątem stwierdzenia nieważności organy uznały, że dobudowa zadaszonego tarasu w granicy rażąco naruszała przepisy powołanego wyżej rozporządzenia, a także art. 34 ust.1 i art. 35 ust.1 pkt 1 lit.b i c Prawa budowlanego w związku z art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co stanowiło przesłankę wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa do stwierdzenia nieważności w/w decyzji Wójta Gminy [...] w części dotyczącej budowy zadaszonego tarasu. Tymczasem z materiału dowodowego wynikało, iż w istocie kwestionowana decyzja pozowała na rozbudowę budynku w granicy, przy czym rozbudowa ta polegała, także na wybudowaniu na dachu pomieszczenia gospodarczego zadaszonego tarasu. Zatem w okolicznościach sprawy rozważeniu powinna podlegać kwestia zgodności z przepisami usytuowania w granicy budynku jako takiego, przy uwzględnieniu, że znajdująca się w granicy ściana bez otworów przechodzi we wnękę składającą się na zadaszony taras powstały na budynku gospodarczym posadowionym w granicy. Należało raczej rozważyć czy nie doszło do rażącego naruszenia przepisu § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140) który stanowił ,że "dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela." Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że sprawa nie została wyjaśniona w sposób dostateczny , pozwalający na bezsporne ustalenie, iż doszło do rażącego naruszenia określonego przepisu prawa. Dlatego nie przesadzając wyników postępowania administracyjnego powinno być ono powtórzone. Organ ponownie powinien przeprowadzić analizę przepisów Prawa budowlanego w tym techniczno – budowlanych obowiązujących w dacie wydawania kwestionowanej decyzji i ocenić czy zostało one zachowane czy też naruszone, a jeśli tak, czy naruszenie to ma charakter rażący. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) uchylił zaskarżoną decyzję uznając, iż nie zachodzi potrzeba ponownego powtórzenia postępowania przed organami obu instancji, albowiem sprawa wymaga jedynie właściwej analizy przepisów prawa. Natomiast na podstawie art. 152 wyżej wskazanej ustawy Sąd orzekł jak w pkt. II wyroku. .