III SA/Kr 1185/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie NSA Wiesław Kisiel spr. AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2006 r sprawy ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 sierpnia 2005 r. Nr :[...] w przedmiocie kary pieniężnej l uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji , II zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...] ( [...] ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] 2004 r., nr [...] Dyrektor Zarządu Gospodarki Komunalnej, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta, wyraził zgodę na umieszczenie przez P.M., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "F.", w pasie drogowym Placu I. słupa ogłoszeniowego. Zezwolenie było ważne w okresie od [...] 2004 r. do dnia [...] 2005 r. W dniu [...] 2005 r. pracownicy Zakładu Gospodarki Komunalnej, działając bez powiadomienia i udziału P.M., sporządzili notatkę o nieusunięciu wspomnianego słupa ogłoszeniowego. Fakt ten został również stwierdzony w dniu [...] 2005 r., tym razem w obecności P. M., który do tekstu protokołu dopisał, że organ zamierza wymierzyć mu karę do dnia złożenia wniosku w dniu [...] 2005 r. Decyzją datowaną na dzień [...] 2005 r., nr[...], ale doręczoną stronie w dniu [...] 2005 r., Dyrektor Zarządu Gospodarki Komunalnej, powołując się na upoważnienie Prezydenta Miasta, nałożył na P.M. karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie części pasa drogowego Placu I. słupem ogłoszeniowym bez zezwolenia w dniach od [...] do [...] 2005 r. Jako podstawę prawną tej decyzji powołano: (a) art.40 ust.12 pkt 1 i ust 13, 15 w związku z art.40 ust.1, 2 pkt. 3, ust.6 ustawy oraz art.36 Ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. nr 204 póz. 2086), (b) art.104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98 póz 1071 z późn. zm.), (c) uchwałę Rady Miasta Krakowa dnia 28 kwietnia 2004 r., nr XLV/424/04 w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego nr 101 póz. 1394 ze zm.), (d) uchwałę Zarządu Miasta Krakowa z dnia 26 czerwca 2001 r. nr 878/2001 w sprawie Statutu Zarządu Gospodarki Komunalnej w Krakowie (Gazeta Urzędowa Miasta Krakowa z dnia 02.08.2001 r. nr 12 poz. 1), (e) upoważnienia Prezydenta Miasta Krakowa Nr 197/03 z dnia 7 marca 2003 r. do wydawania w imieniu Prezydenta Miasta Krakowa decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń w sprawach z zakresu sprawowanego zarządu drogami. Decyzją tą organ I instancji ustalił i nałożył na stronę określaną jako" "F.", ul. K. [...], K." karę pieniężną w wysokości: [...] zł, słownie: [...], za zajęcie pasa drogowego Placu I. w celu umieszczenie słupa reklamowego w dniach od [...] - [...] 2005 r. do [...] 2005 roku. Uzasadniając swą decyzję organ I instancji stwierdził, że właściciel nośnika reklamowego nie spełnił wymogów określonych w pkt. 12 decyzji z dnia [...] 2004 r. nr [...], który stanowił, że wniosek o przedłużenie lokalizacji reklamy w pasie drogowym (wydanie nowej decyzji) należy złożyć wraz z kompletem dokumentów z co najmniej 3-miesięcznym wyprzedzeniem przed terminem wygaśnięcia decyzji. Wnioskodawca przedmiotowy wniosek złożył w dniu [...] 2004, a więc 29 dni po wygaśnięciu decyzji z dnia [...] 2004 r.. nr [...]. Prowadzenie wszelkich robót w pasie drogowym lub wykorzystywanie go na prawach wyłączności, wymaga zezwolenia właściwego zarządcy drogi. Zgodnie z brzmieniem art.40 ust.6 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego i za umieszczenie w nim urządzeń niezwiązanych z funkcjonowaniem dróg, pobiera się opłaty, a w przypadku, gdy zajęcie pasa drogowego dokonano bez zezwolenia - kary pieniężne. W świetle art.40 ust.12 ustawy o drogach publicznych za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia - Zarząd drogi pobiera karę pieniężną w wysokości dziesięciokrotnych opłat należnych zajęcie pasa d rogowego za zezwoleniem. Pismem z dnia [...] 2005 r. P.M. wniósł do Samorządowego Kolegium Orzekającego odwołanie od powyższej decyzji. Organowi I instancji zarzucił naruszenie artykułów 6, 7, 8, 35 oraz 77 K.p.a. poprzez nie udokumentowanie okresu, za który naliczona została kara, a ponadto — błędne zastosowanie ustawy o drogach publicznych. Z uwagi na ekonomikę prowadzenia działalności gospodarczej, strona czasowo rezygnuje z pewnych lokalizacji nośników ogłoszeniowych, szczególnie słupów niezwiązane z podłożem, których demontaż nie przysparza żadnych problemów. Wystąpienia o kolejne decyzje poparte muszą być zdobyciem odpowiedniej ilości zamówień. Organ l instancji zaliczył do okresu kary czas od wygaśnięcia decyzji do momentu złożenia nowego wniosku, nie dokumentując faktu istnienia tego nośnika w tym miejscu przez cały ten okres. Lokalizacja przedmiotowego słupa na działce [...], obręb [...], wskazuje, że znajduje się ona poza pasem drogowym, a tym samym nie podlega przepisom wynikającym z ustawy o drogach publicznych. Według skarżącego zastosowane powinno być Zarządzenie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 marca 2004 r., nr 394/2004 w sprawie wprowadzenia stawek za zajęcie nieruchomości lub przestrzeni będącej własnością Gminy Miejskiej Kraków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ II instancji utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta. Jako podstawę prawną powołano (a) art.39 ust.3, art.40 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 roku, nr 204, poz.2086 ze zm.), (b) §5 pkt 1 lit.f uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 28 kwietnia 2004 r., nr XLV/424/04 w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dz.Urz.Woj. Małopolskiego z 2004r., nr 101, poz. 1394 ze zm.) w zw. z art.138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. SKO uznało, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. W myśl art.39 ust.1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych - zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i j ej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się: lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Jednakże w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej, zgodnie z art.40. W przedmiotowej sprawie należy wskazać, iż naliczenie kary nie może być oparte jedynie o dowody pośrednie, czy też domysły. Jak stanowi art.7 oraz art.77 K.p.a. organ winien zebrać cały materiał dowodowy i dopiero wtedy - w oparciu o dowody i zebrane w aktach sprawy dokumenty wydać stosowne rozstrzygnięcie. W przedmiotowej sprawie organ oparł się na wiarygodnych dokumentach i słusznie przyjął okres pozostawania słupa ogłoszeniowego w pasie drogowym bez zezwolenia. Skoro bowiem zezwolenie na zajęcie pasa drogowego placu I. wygasło z dniem [...] 2005 r., zaś słup ogłoszeniowy stał w nim w dniu [...] 2005 r. (notatka z dnia [...] 2005 r.), a także w dniu [...] 2005 r. (protokół z dnia [...] 2005 r.), to trudno uznać, iż strona usunęła go z pasa drogowego na 15 dni, by następnie ponownie umieścić go w pasie drogowym, mimo, iż wciąż nie dysponowała stosownym zezwoleniem. Odnosząc się do zarzutu, iż lokalizacja przedmiotowego słupa znajduje się poza pasem drogowym, Kolegium wskazało, iż plac I. zaliczony jest do kategorii dróg gminnych (pkt 14 załącznika nr 1 do uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 10 września 2003 r., nr XXIII/213/03 w sprawie zaliczenia ulic do kategorii dróg gminnych i pozbawienia ulic kategorii dróg gminnych). Również sposób naliczenia kary w ocenie Kolegium jest prawidłowy i nie daje podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. W skardze do sądu administracyjnego P.M. domaga się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Orzekającego. Decyzji tej zarzucił naruszenie art.7 i art.8 k.p.a., niekonsekwencje i nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu.. Dopuszczenie nieznanej mu "notatki z dnia [...] 2005 roku" jako dowodu jest naruszeniem art.10 k.p.a. czyli złamaniem zasady uczestnictwa stron w postępowaniu, jak i art.79 o informowaniu stron o czynnościach dowodowych. Nietrafne jest przyjęcie przez SKO, że można przyjąć jako rzecz oczywistą, że słup nie mógł być w [...] 2005 r. usunięty. Technicznie odbywa się to w pięć minut bez użycia ciężkiego sprzętu, przeprowadzaj ą tę operację dwie osoby. Wprawdzie Kolegium wyraźnie zaznacza, iż naliczenie kary nie może być oparte jedynie o dowody pośrednie, czy tez domysły, ale już akapit dalej akceptuje przyjęcie przez organ I Instancji za oczywisty obecność słupa przez cały [...] 2005 r. Niekonsekwencja Kolegium uwidacznia się zdaniem skarżącego, gdy organ ten odwołuje się do art.7 i art.77 § k.p.a. Z mocy tego przepisu to na organie administracji spoczywa cały obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i dlatego poza protokołem oględzin organ I Instancji powinien sporządzić szkic terenowy oraz wykonać zdjęcia. Tymczasem z akt sprawy nie wynika iż o przeprowadzeniu oględzin miejsca strona była zawiadomiona. Skarżący podtrzymał zarzut, że jego słup ogłoszeniowy był zlokalizowany poza pasem drogowym, co wynikało z mapy ewidencyjnej i wypisu z rejestru gruntów załączonych do odwołania. Pasem drogowym jest teren określony w ewidencji gruntów, a nie – obszar wyznaczony uchwałą rady gminy. Powierzchnia reklamowa nie była Skarżącemu potrzebna na tym słupie w miesiącu [...] 2005 roku. Ponieważ nowy wniosek o zezwolenie na okres od [...] 2005 r. został złożony w dniu [...] 2005 r., więc skarżący zawiesił go z wyprzedzeniem już bezpośrednio przed wizją lokalną w dniu [...]. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Orzekające wniosło o jej oddalenie. Organ administracyjny w całej rozciągłości podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarzut złamania zasady uczestnictwa strony w postępowaniu poprzez dopuszczenie jako dowodu w sprawie notatki z dnia [...] 2005 r. jest bezzasadny wobec brzmienia art.75 § 1 k.p.a. - jako dowód należy dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Samorządowe Kolegium Orzekające pominęło milczeniem fakt, że organ I instancji dopuścił się znacznej liczby uchybień, zarówno tych przesądzających o wadliwości postępowania, jak i takich, które nie powodują aż tak poważnych skutków, tym niemniej stanowią naruszenie prawa. Najważniejszym naruszeniem prawa jakiego dopuścił się organ I instancji, a którego nie skorygowało Samorządowe Kolegium Orzekające utrzymując w mocy wadliwą decyzję było wydanie decyzji bez zachowania minimalnych standardów wyznaczonych przez Kodeks postępowania administracyjnego w których naczelnym jest czynny udział strony w postępowaniu. Prawidłowo podnosi strona, że nałożono na nią karę bez wysłuchania jej racji, bez wykazania, że naruszyła Prawo w sposób opisany w decyzjach obu instancji. Karę nakłada się za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Tymczasem organ I instancji w uzasadnieniu napisał jedynie, że "wniosek o przedłużenie lokalizacji reklamy w pasie drogowym (wydanie nowej decyzji) należy złożyć wraz z kompletem dokumentów z co najmniej 3-miesięcznym wyprzedzeniem przed terminem wygaśnięcia decyzji. Wnioskodawca przedmiotowy wniosek złożył w dniu [...] 2004, a więc 29 dni po wygaśnięciu Decyzji nr: [...]" W żadnym przypadku nie wyjaśnia to powodów nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego. W swym odwołaniu P. M. stwierdził m.in. że prowadzi działalność gospodarczą polegającą na zamieszczaniu ogłoszeń, na zlecenie innych podmiotów, na tablicach i słupach informacyjno -ogłoszeniowych znajdujących się również na terenach będących w gestii Zarządu Gospodarki Komunalnej. Z uwagi na ekonomikę prowadzenia działalności gospodarczej, czasowo rezygnuje z pewnych lokalizacji nośników ogłoszeniowych, szczególnie słupów niezwiązanych z podłożem, których demontaż nie przysparza żadnych problemów. Wystąpienia o kolejne decyzje poparte muszą być zdobyciem odpowiedniej ilości zamówień. W skardze P.M. stwierdził, że technicznie odbywa się to w pięć minut bez użycia ciężkiego sprzętu, przeprowadzaj ą tę operację dwie osoby. Ten zarzut nie został w żaden sposób rzeczowo skomentowany. O stanowisku organu I instancji w tej sprawie można dowiedzieć się jedynie z pisma Dyrektora ZGK do Samorządowego Kolegium Orzekającego pisząc, że na okoliczność posadowienia słupa reklamowego na terenie Placu I. spisano w dniu [...] 2005 r. notatkę służbową. Dodatkowym argumentem przemawiającym za tym, że pas drogowy Placu I. był zajmowany po terminie określonym w decyzji Nr [...] z dnia [...] 2005 roku bez zezwolenia zarządcy drogi jest fakt, że w okresie pomiędzy [...] 2005 roku a [...] 2005 roku Odwołujący nie występował do ZGK z wnioskiem o zgodę na wjazd samochodów ciężarowych na teren Placu I. celem usunięcia słupa ogłoszeniowego, co miał obowiązek uczynić w przypadku, gdyby usunięcie takie miało miejsce. Tym samym Odwołujący nie może udowodnić, iż przedmiotowy nośnik reklamowy w okresie, za który została naliczona kara, nie znajdował się w przedmiotowym miejscu. W związku z powyższym okres naliczenia kary podany w decyzji Nr [...] z dnia [...] 2005 roku jest zasadny. Słowa te dobitnie świadczą, że Dyrektor ZGK działający w imieniu Prezydenta Miasta całkowicie lekceważy elementarne prawa strony do czynnego udziału postępowania, skoro wewnętrzną notatkę pracowników ZGK traktuje jako wiarygodny dowód w sprawie. Ten sam błąd popełnił pełnomocnik SKO pisząc w odpowiedzi na skargę, że "w przedmiotowej sprawie należy uznać, iż organ oparł się na wiarygodnych dokumentach i słusznie przyjął okres pozostawania słupa ogłoszeniowego w pasie drogowym bez zezwolenia. Skoro bowiem zezwolenie na zajęcie pasa drogowego placu I. wygasło z dniem [...] 2005 r., zaś słup ogłoszeniowy stał w nim w dniu [...] 2005 r.- notatka z dnia [...] 2005 r., a także w dniu [...] 2005 r. - protokół z dnia [...] 2005 r., to trudno uznać, iż strona usunęła go z pasa drogowego na 15 dni, by następnie ponownie umieścić go w pasie drogowym, mimo, iż wciąż nie dysponowała stosownym zezwoleniem." Wewnętrzna notatka pracownika organu nie stanowi dowodu w postępowaniu administracyjnym, gdyż czynności procesowe należy przeprowadzać wyłącznie z udziałem strony. (art.79 K.p.a.). Notatka świadczy jedynie o sposobie gromadzenia informacji przez organ administracyjny poza ramami postępowania administracyjnego i niespełna wymogów ustalonych w art.75 w zw. z art.77 K.p.a. Natomiast wnioskowanie o obecności nośnika z faktu, że w okresie pomiędzy [...] 2005 roku a [...] 2005 roku strona nie występowała do ZGK z wnioskiem o zgodę na wjazd samochodów ciężarowych na teren Placu I. celem usunięcia słupa ogłoszeniowego, jest rażącym naruszeniem zasad poprawnego wnioskowania. Z braku wniosku o zgodę na wjazd samochodu, nie można wnioskować że taki samochód nie wjechał. Ponadto Dyrektor ZGK ignoruje fakt, że to do niego, jako organu I instancji należało udowodnienie stronie naruszenia prawa, (art.7 i art.77 K.p.a.). Stwierdzenie przez SKO, że "trudno uznać, iż strona usunęła słup ogłoszeniowy z pasa drogowego na 15 dni, by następnie ponownie umieścić go w pasie drogowym, mimo, iż wciąż nie dysponowała stosownym zezwoleniem." nie jest poparte żadnym argumentem, ani dowodem i nie ustosunkowuje się do zarzutu odwołania, że demontaż słupów ogłoszeniowych niezwiązanych z podłożem nie przysparza żadnych problemów. Obowiązkiem organu odwoławczego jest rzeczowo i profesjonalnie ustosunkować się do zarzutów strony. Jedynie fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu, z tym że fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie przed zakończeniem postępowania aby strona mogła się do takiego stwierdzenia ustosunkować (art.77 § 4 w zw. z art.81 K.p.a.). Nie realizuje cytowanej dyrektywy stwierdzenie decyzji II instancji, że trudno uznać twierdzenie strony za prawdziwe. Takie postępowanie Samorządowego Kolegium Orzekającego stanowi arbitralne naruszenie reguł postępowania dowodowego. Sąd nie przesądza, czy P.M. naruszył prawo nie usuwając swego słupa ogłoszeniowego po wygaśnięciu zezwolenia. Natomiast Sąd stwierdza, że organy administracyjne nie wykorzystały żadnych możliwości dowodowych jakie stały do ich dyspozycji (fotografia słupa nieusuniętego, zeznania świadków itp.). Ukrywanie swoich uchybień procesowych poprzez arbitralne ustalanie jakie fakty istniały a jakie nie bez przytoczenia na poparcie dowodów zgodnych z kodeksowymi regułami postępowania wyjaśniającego nie może być zaakceptowane przez Sąd. Do najważniejszych przesłanek ważności postępowania administracyjnego i decyzji, będącej jego efektem, jest prawidłowe określenie strony uczestniczącej w postępowaniu i będącej adresatem decyzji. Bez wątpienia stroną jest P.M. Dlatego decyzję w I instancji wydano z naruszeniem art.28 w zw. z art.107 § 3 K.p.a. określając stronę jako ""F", ul. K. [...],". Tymczasem z zaświadczenia z ewidencji działalności gospodarczej, wydanego w dniu [...] 2003 r., jednoznacznie wynika że stroną postępowania był P. M., zamieszkały w K., przy ulicy J. [...]. Bez znaczenia w tym zakresie był inny adres, na jaki stroną chciała otrzymywać korespondencję. Wprawdzie SKO poprawnie określało stronę "P.M. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą F., ul. K. [...] w K.", ale SKO nie wytknęło organowi I instancji wspomnianego wyżej uchybienia. Art.107 § 3 K.p.a. zobowiązuje organ administracyjny do powołania w decyzji podstawy prawnej. Taka podstawą nie jest jednak cały akt, ale zawarty tam konkretny przepis, dający kompetencję organowi. Dlatego stanowi naruszenie art.107 § 3 K.p.a. ogólnikowe powołanie przez organ I instancji jako podstawy prawnej - uchwały Rady Miasta Krakowa dnia 28 kwietnia 2004 r., nr XLV/424/04 w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego nr 101 póz. 1394 ze zm.), gdyż ani strony ani Sądu nie informuje, które przepisu organ wydający decyzję uważał za swą podstawę prawną. Skoro podstawą prawną decyzji może być tylko przepis prawa powszechnie obowiązującego, dlatego stanowi naruszenie art.7 Konstytucji RP, art.6 w zw. z art.107 § 3 K.p.a. powoływanie jako podstawy prawnej uchwały Zarządu Miasta Krakowa z dnia 26 czerwca 2001 r. nr 878/2001 w sprawie Statutu Zarządu Gospodarki Komunalnej w Krakowie, która (jak stwierdza sam organ) nie została należycie promulgowana w trybie przewidzianym dla powszechnie obowiązujących przepisów miejscowych. Jej opublikowanie wyłącznie w Gazecie Urzędowej Miasta Krakowa (niebędącej oficjalnym organem promulgacyjnym aktów prawa miejscowego) sprawia, że jest to jedynie akt wewnętrzny, który nie może upoważniać nikogo do władczego działania wobec obywatel. Identyczne zastrzeżenie należy zgłosić do powołania jako części podstawy prawnej, czyli katalogu źródeł prawa, upoważnienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 7 marca 2003 r. Nr 197/03 do wydawania w imieniu Prezydenta Miasta Krakowa decyzji administracyjnych, postanowień, zaświadczeń w sprawach z zakresu sprawowanego zarządu drogami. Od razu należy też zaznaczyć, że jest sprzeczne z zasadą jawności postępowania (art.11 w zw. z art.81 K.p.a.) powoływanie się wobec strony na to upoważnienie bez doręczenia stronie tekstu tego upoważnienia. Akt upoważnienia został w tym postępowaniu skierowany nie do Dyrektora Zarządu Gospodarki Komunalnej, lecz do P. M. i dlatego jest wadliwym działanie Dyrektora w imieniu Prezydenta Miasta Krakowa bez wylegitymowania się wobec P. M. tym upoważnieniem. Również Sądowi nie przedłożono tego upoważnienia co powoduje że Sąd nie ma podstaw do stwierdzenia, że Dyrektor Zarządu Gospodarki Komunalnej był rzeczywiście upoważniony do działania w imieniu organu I instancji. Gdyby takiego upoważnienia nie było to decyzja wydana w I instancji byłaby bezwzględnie nieważna (art.156 § 1 pkt 1 K.p.a.). Dlatego Sąd stwierdza naruszenie przez Samorządowe Kolegium Orzekające art.7 i art.77 K.p.a. przez nieuwzględnienie odwołania strony, bez zbadania faktu istotnego w sprawie oraz art.54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przedłożenie Sądowi istotnie niekompletnych akt sprawy, gdyż niezawierających powołanego upoważnienia. Natomiast w sporze o charakter prawny Placu I. racje ma Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Stosownie do pkt 14 załącznika nr 1 do uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 10 września 2003 r., nr XXIII/213/03 w sprawie zaliczenia ulic do kategorii dróg gminnych i pozbawienia ulic kategorii dróg gminnych (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego nr 331, poz.3705) Plac I. zaliczony jest drogą gminną. Natomiast art.4 pkt 6 ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2004, nr 204, poz. 2086 ze zm.) ustala, że chodnik jest częścią składową drogi. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, zm.: Dz.U. 2004, nr 162, poz.1692 oraz 2005, nr 94, poz.788 i nr 169, poz. 1417 i nr 250, poz. 2118 oraz 2006, nr 38, poz. 268) O zwrocie kosztów sądowych orzeczono na podstawie art.200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.