II FSK 402/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, Sędziowie NSA Stefan Babiarz, Anna Maria Świderska (sprawozdawca), Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. P. spółki z o.o. z siedzibą w W., następcy prawnego I. H.C. spółki z o.o. z siedzibą w C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 grudnia 2006 r. sygn. akt I SA/Gl 1472/06 w sprawie ze skargi I. H.C. spółki z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 28 sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. p o s t a n a w i a uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 28 sierpnia 2006 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia 18 września 2006 r. I. Sp. z o.o. w C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 28 sierpnia 2006 r, którą podpisał prokurent. Zarządzenia z dnia 24 października 2006 r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie osoby podpisanej pod skargą do jej wniesienia oraz określającego sposób reprezentacji strony skarżącej zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi zostało odebrane z urzędu pocztowego oddawczego w dniu 6 listopada 2006 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje adnotacja, iż odebrana została osobiście oraz podpis W. K. i pieczęć I. sp. z o.o. Kancelaria Główna, oraz nr pełnomocnictwa [...]. Uznając powyższe doręczenie za prawidłowe po upływie zakreślonego w nim terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił przedmiotową skargę. W uzasadnieniu postanowienia wskazując, iż zgodnie z art. 28 § 1 powołanej ustawy osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art.29 ustawy). Wobec nie uzupełnienia w terminie braków formalnych skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała ona odrzuceniu. Na powyższe rozstrzygnięcie w dniu 18 stycznia 2007 roku skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik spółki domagając się uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania to jest: art. 58 § 1 pkt 3 i art. 67 § 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. poprzez przyjęcie, że doszło do prawidłowego doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi z dnia 24 października 2006 roku, podczas gdy doręczenie to było nieprawidłowe i brak jest podstaw do uznania, że termin uzupełnienia braków skargi upłynął w dniu 13 listopada 2006 r. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, iż wezwanie sądu zostało odebrane przez służby innego podmiotu gospodarczego – I. Sp. z o.o. mającego identyczny ze skarżącą adres siedziby co oznacza, iż w świetle art. 67 § 2 p.p.s.a. doręczenie takie jest prawnie bezskuteczne, gdyż nie zostało dokonane organowi spółki I. uprawnionemu do reprezentacji spółki ani też do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism w imieniu spółki. Skoro wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zostało prawidłowo doręczone nie było możliwe terminowe uzupełnienie jej braków, a odrzucenie skargi było bezpodstawne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy. W świetle art. 183 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznawana skarga kasacyjna w oparciu o przepis art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiera zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 58 § 1 pkt 3 i art. 67 § 2 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które zasługują na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy sąd I instancji zasadnie przyjął, że wezwanie sądowe do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone skarżącej spółce? Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi wniesionej do sądu administracyjnego rozpoczyna swój bieg od doręczenia skarżącemu wezwania sądu zobowiązującego do usunięcia dostrzeżonych we wniesionej do niego skardze braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Dlatego też ustalenie prawidłowości oraz daty doręczenia wezwania sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi jest elementem o kluczowym znaczeniu. Stosownie do przepisu art. 67 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. Zgodnie z przepisem art. 67 § 3 pisma te dla przedsiębiorców i wspólników spółek handlowych, wpisanych do rejestru sądowego na podstawie odrębnych przepisów, doręcza się na adres podany w rejestrze, chyba że strona wskazała inny adres dla doręczeń. Jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom (art. 67 § 5). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że za skuteczne doręczenie przesyłki sądowej stronie będącej spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, która nie ma ustanowionego pełnomocnika procesowego, ani osoby upoważnionej do odbioru pism w postępowaniu sądowym uznać można takie doręczenie, które nastąpiło do rąk organu upoważnionego do reprezentowania spółki przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. Za skuteczne w tym wypadku należałoby uznać potwierdzenie odbioru przesyłki w siedzibie spółki przez jej pracownika. Z treści adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wezwania z dnia 24 października 2006 roku wynika, iż zostało ono awizowane i trudno ustalić komu przesyłka i na jakiej podstawie została wydana. Widnieje na niej adnotacja że korespondencję doręczono adresatowi osobiście, osobą podpisaną na zwrotce jest pani W. K. i znajduje się na niej pieczęć Kancelarii Głównej innego podmiotu gospodarczego – I. sp. z o.o., a także nr pełnomocnictwa [...]. Wobec takiej treści zwrotnego potwierdzenia odbioru stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśnił czy doręczenie to było zgodne z obowiązującymi przepisami, a jedynie uznał je za prawidłowe licząc początkowy dzień biegu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi od dnia widniejącego na potwierdzeniu odbioru. W świetle powyższego pogląd sądu I instancji o skutecznym doręczeniu wezwania sądowego był co najmniej przedwczesny. W sprawie zachodziła bowiem konieczność dokładnego zbadania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach okoliczności doręczenia sądowego wezwania, czego nie dokonano w kontrolowanym postępowaniu. Nie wyjaśnienie tej okoliczności miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż mimo, że prawidłowość i data doręczenia wezwania nie była pewna, sąd I instancji licząc bieg terminu od tej niepewnej daty uznał, że został on uchybiony i w konsekwencji odrzucił skargę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie brak było przesłanek do odrzucenia skargi na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i dlatego na podstawie art. 185 § 1 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji.