I SA/Wa 1785/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie WSA Daniela Kozłowska asesor WSA Agnieszka Miernik Protokolant referendarz sądowy Aneta Wirkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości skargi na działalność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w B. postanawia: odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] września 2006 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku W. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...] września 2006 r., nr [...] o przekazaniu skargi na działalność Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej Radzie Gminy B. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] czerwca 2006 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wpłynęło pismo W. K. zawierające skargę na działalność Kierownika Ośrodka Pomocy Społeczne w B. Postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przekazało, zgodnie z właściwością, skargę W. K. organowi właściwemu do jej rozpoznania, czyli Radzie Gminy B. Organ podał, że zgodnie z art. 229 pkt 3 kpa organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych jest rada gminy. Kolegium podkreśliło, że organ administracji publicznej przed wszczęciem postępowania w danej sprawie obowiązany jest ustalić swoją właściwość do jego prowadzenia, bowiem taki obowiązek nakłada na organ przepis art. 19 kpa. Obowiązek ten oznacza powinność organu administracji publicznej do przestrzegania przepisów określających właściwość rzeczową i miejscową organu, co wynika z zasady praworządności określonej w art. 6 kpa. Przestrzeganie tego obowiązku z urzędu oznacza, że organ administracji publicznej bada swoją właściwość bez oczekiwania na wniosek strony. Organ administracji publicznej szczególnie wnikliwie powinien badać i przestrzegać swojej właściwości do rozpoznania sprawy na etapie wszczęcia postępowania, zaś naruszenie przepisów o właściwości przez organ prowadzący postępowanie stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w takim postępowaniu, zgodnie z dyspozycją art. 156 §1 pkt 1 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło również treść art. 65 §1 kpa, zgodnie z którym jeśli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Konsekwencją uznania przez Kolegium swojej niewłaściwości do rozpoznania sprawy było przekazanie jej organowi właściwemu, czyli Radzie Gminy w B. Ponadto odnosząc się do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w treści tegoż wniosku odwołujący się wskazał na nieprawidłowe, jego zdaniem działania pracowników Urzędu Miasta i Ośrodka Pomocy Społecznej w B., a wobec nie wycofania skargi należało utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2006 r., nr [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. K., wnosząc o jego uchylenie. Skarżący podniósł, że [...], ponadto zarzucił samorządowcom [...]. Zarzucił, iż urzędnicy Ośrodka wystąpili o [...], a gdy [...] skutkiem czego [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że nie stanowią one przesłanek do uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zakres kognicji sądu administracyjnego wyznacza art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do tego przepisu: "Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne, niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach wymienionych w pkt 1- 4". Odnosząc dalsze rozważania na grunt sprawy będącej przedmiotem rozpoznania stwierdzić należy, że kontroli Sądu poddane jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o przekazaniu skargi W. K. organowi właściwemu do jej rozpoznania, czyli Radzie Gminy B. Treść skargi wskazuje, że skarżący stawia w niej zarzuty Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej w B. i działalności tego Ośrodka a zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze zakwalifikowało pismo W. K., jako nie należące do jego właściwości i przekazało je organowi właściwemu do rozpoznania – Radzie Gminy w B. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ orzekający w sprawie wskazał art. 65 § 1 kpa w zw. z art. 229 pkt 3 kpa, gdy tymczasem, w ocenie Sądu, skargę, jako złożoną w trybie art. 227 kpa, należało przekazać organowi właściwemu do jej rozpoznania zgodnie z art. 231 kpa. Stosownie bowiem do przepisu art. 231 kpa: "Jeżeli organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest niezwłocznie, nie później jednak, niż w terminie 7 dni przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ". Wskazanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia art. 65 §1 kpa, zamiast art. 231 kpa, skutkowało przyjęciem przez organ, że skarżącemu służy zażalenie, a następnie błędnym pouczeniem skarżącego o przysługującej mu skardze do sądu administracyjnego. Skarga W. K. z dnia [...] czerwca 2006 r. skierowana do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., a dotycząca zaniedbań i nienależytego wykonywania zadań przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w B. i pracowników tego Ośrodka, należy do kategorii skarg określonych w art. 227 kpa, w dziale VIII kpa " Skargi i wnioski" a zatem nie może budzić wątpliwości, że podstawą prawną jej przekazania powinien być wskazany powyżej art. 231 kpa, zaś ustawodawca w tym przypadku nie przewidział prawa skarżącego do złożenia zażalenia. Wymaga też podkreślenia, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych do skarg i wniosków uregulowanych w Dziale VIII kpa nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Powyższy pogląd został wyrażony m.in. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2004 r. , (sygn. II SAB/ Wa 193/04, publ. Lex nr 165916) oraz w postanowieniu z dnia 3 marca 2005 r., (sygn. akt I SA/ Wa 18/05, niepubl.) a także przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 lutego 2005 r., (sygn. akt OSK 1110/04, publ. Lex nr 171200). Prezentowany w powyższych orzeczeniach pogląd Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela. Skoro skarga W. K. nie mieści się w kategorii spraw z zakresu administracji publicznej, które wymienia art. 3 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to tym samym skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w postanowieniu.