II SA/Sz 1306/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz ( spr.) Asesor WSA Kazimierz Maczewski Protokolant Małgorzata Płocharska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 października 2005 r sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego nieprawidłowości przy wznoszeniu obiektu budowlanego o d d a l a skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. Nr [...] umorzył, wszczęte na wniosek B. P.,postępowanie w sprawie nieprawidłowości przy wznoszeniu budynku mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...]. Zdaniem wnioskodawcy, przy wznoszeniu budynku nastąpiło niezgodne z obowiązującymi przepisami zbliżenie budynku do granicy działki sąsiedniej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z przedłożonej w toku postępowania przez inwestora inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej wynika, że część ściany bez okien przedmiotowego budynku, znajduje się w odległości 290 cm. od granicy działki sąsiedniej. Natomiast z opinii rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych wynika, że lokalizacja istniejącej ściany budynku nie stwarza zagrożenia pożarowego ani nie ogranicza możliwości zabudowy działki sąsiedniej, oraz, że zbliżenie to mieści się w granicach błędu geodezyjnego. W odwołaniu od tej decyzji B. P. wskazał, że w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...] inwestor niezgodnie z prawem i pozwoleniem na budowę wykonał w elewacji siedem otworów okiennych, które po interwencji Inspektora Nadzoru Budowlanego zostały zasłonięte płytą gipsowo-kartonową, jednakże stolarka okienna pozostała i może być w każdej chwili odsłonięta. Podniósł, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.), minimalna odległość ślepej ściany od granicy działki nie może być mniejsza niż 3 m, a § 15 instrukcji technicznej G-4 wydanej przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii pod tytułem "Pomiary sytuacyjne i wysokościowe" dla szczegółów terenowych grupy I, między innymi budynków i budowli, wynosi 0,10 m, a nie jak wskazał organ I instancji ± 0,1m. Różnica jest istotna, gdyż w skrajnym przypadku błąd liniowy pomiędzy dwoma punktami gdzie jeden przesunięty byłby o +0,10 m., a drugi o -0,10 m wyniósłby 0,20 m. Świadczy o tym § 32 instrukcji G-4 który mówi o średnim błędzie jednokrotnego pomiaru odległości mniejszym od 0,05 m. Zdaniem odwołującego się, dokładności pomiarów przyjęte w geodezji nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, dlatego opieranie się na instrukcji G-4 nie ma uzasadnienia. B. P. zakwestionował ustalenia organu, że część ściany bez okien znajduje się w odległości 2,90 m od granicy działki. Wskazał, że z dostarczonej przez inwestora inwentaryzacji geodezyjnej wynika, że odległość ta wynosi 2,83 m, co powoduje niezgodność z rozporządzeniem, nawet przy uwzględnieniu instrukcji G-4. Do odwołania załączył inwentaryzację geodezyjną ściany wykonaną na jego zlecenie, z której wynika, że odległości od naroży budynku wynoszą 2,78 m i 2,80 m. Oświadczył, że z obu inwentaryzacji wynika, iż budynek posadowiony jest nieprawidłowo, oraz, że wysokość budynku jest zawyżona o 0,20 m. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika, że północna ściana szczytowa: - usytuowana jest w odległości 2,93 - 2,96 m od granicy działki, co wynika z inwentaryzacji geodezyjnej wykonanej przez S. K. w dniu [...] r. - spełnia wymogi zabezpieczeń pożarowych i nie powoduje ograniczeń w zabudowie działki sąsiedniej, co wynika z opinii K. M., rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. - zbliżenie do granicy działki sąsiedniej mieści się w granicach błędu geodezyjnego, który wynosi (według § 15 instrukcji G-4 "Pomiary sytuacyjne i wysokościowe" ± 0,10 m, co wynika z opinii Biura Geodety Miasta [...] z dnia [...] r. - stolarka okienna w elewacji północnej została zlikwidowana, a otwory zasłonięte tymczasową konstrukcją do czasu wypełnienia ich pustakami szklanymi, zgodnie z dokumentacja budowlaną. Biorąc powyższe pod uwagę organ II instancji stwierdził, iż odległość zabudowy przedmiotowego budynku od granicy działki sąsiedniej spełnia wymogi określone w § 12 ust 3 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W przepisach tych określono odległość zabudowy od granicy działki budowlanej dla ścian bez otworów okiennych i drzwiowych która wynosi 3 m. Zatem decyzja organu I instancji umarzająca postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie jest zgodna z prawem. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wyjaśnił, że z oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniu [...] r. wynika, że inwestor zlikwidował okna w elewacji północnej, a na etapie uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie, właściwy organ sprawdzi zgodność wykonania obiektu z pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym, który zakładał wypełnienie otworów pustakami szklanymi. Organ wskazał ponadto, że załączona do odwołania inwentaryzacja geodezyjna przedmiotowego budynku nie może być uznana za dowód w sprawie, gdyż jak zeznał jej wykonawca G. W. nie jest to inwentaryzacja geodezyjna, a szkic poglądowy, który nie określa odległości ściany od granicy działki. Podane w niej odległości dotyczą występów ceglanych w narożnikach (elementów dekoracyjnych elewacji północnej) od granicy działki. W dniu 23 listopada 2004 r. skargę na decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożył pełnomocnik B. P., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zwłaszcza poprzez nieuwzględnienie faktu, że w przedmiotowym przypadku budynek na działce budowlanej został usytuowany od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości bezspornie mniejszej niż 3 m. Wskazał, że zaskarżona decyzja narusza art. 8 kpa poprzez dokonanie przez organ administracyjny ustalenia, że geodeta G. W. nie sporządził inwentaryzacji geodezyjnej tylko szkic poglądowy, co zdaniem skarżącego oczywiście mija się z prawdą, a także narusza art. 75 § 1, art. 77§ 1 oraz art. 78 § 1 kpa poprzez arbitralne stwierdzenie, że "załączona do skargi inwentaryzacja geodezyjna ściany przedmiotowego budynku nie może być uznana za dowód w sprawie". Uzasadniając skargę pełnomocnik wskazał, że decyzja narusza zarówno przepisy prawa materialnego jak i procesowego. Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jeżeli z przepisów § 13, 60, 271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Organ administracyjny naruszył powołany przepis powołując się na, dopuszczalne jego zdaniem, błędy w zakresie odległości. Gdyby ustawodawca chciał określić dokładność z jaką należy wyznaczać przedmiotowe 3 m, zapewne wskazałby to w przepisie. Skoro takiej regulacji brak należy przyjąć, iż oczekuje dokładności ogólnie przyjętej. Odległość 3 metrów daje się zmierzyć z dokładnością do 0,001 metra za pomocą zwykłej taśmy metrycznej, zatem dysponując taką taśmą można bardzo precyzyjnie wyznaczyć dwa punkty oddalone od siebie o 3 metry. W ocenie pełnomocnika skarżącego, powoływanie się przez organ na to, iż zbliżenie ściany do granicy działki mieści się w granicach błędu geodezyjnego określonego przez § 15 instrukcji G-4 "Pomiary sytuacyjne i wysokościowe", jest niesłuszne. Dokładności pomiarów przyjęte w geodezji i powołany tzw. błąd geodezyjny mają znaczenie dla naniesień szczegółów geodezyjnych na mapy lub map na terem. Oznacza to, iż pojęcia błędu geodezyjnego nie należy przywoływać, gdy chodzi o mierzenie dokładności odległości w naturze. Wskazał, że gdyby nawet uznać, że w niniejszej sprawie można odwołać się do błędu geodezyjnego, to zgodnie z powołaną instrukcją wynosi on 0,10 m, a nie ± 0,1m. Różnica jest o tyle istotna, że przy błędzie geodezyjnym ± 0,1m, w skrajnym przypadku błąd liniowy wyniósłby 0,2 m. Pełnomocnik oświadczył, że w sprawie istnieje rozbieżność co do rzeczywistej odległości ściany od granicy działki. Niezależnie jednak od tego sporu wszystkie powoływane odległości są mniejsze niż 3 metry. Podniósł, że dowód z dokumentacji dostarczonej przez skarżącego, a wykonanej przez G. W., został przez organ administracyjny II instancji bezzasadnie pominięty. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że dokumentacja ta nie może być uznana za dowód w sprawie, gdyż jak wskazał jej wykonawca nie jest to inwentaryzacja geodezyjna, a tylko szkic poglądowy, który nie określa odległości ściany od granicy działki. Pełnomocnik stwierdził, że G. W. nigdy nie złożył takiego zeznania, a przedmiotowa dokumentacja nie stanowi szkicu poglądowego, lecz szkic z pomiaru kontrolnego dokonanego przy odniesieniu do granic działki za pomocą urządzeń pomiarowych. Powyższe nieprawdziwe ustalenia organu świadczą o naruszeniu art. 8 kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. Poza tym, zgodnie z art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W myśl art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. A zgodnie z art. 78 § 1 kpa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ poprzez arbitralne stwierdzenie, iż "załączona do skargi inwentaryzacja geodezyjna ściany przedmiotowego budynku nie może być uznana za dowód w sprawie" naruszył wszystkie te przepisy procedury. Nawet gdyby rzeczywiście G. W. sporządził jedynie szkic poglądowy (co nie jest prawdą, bowiem sporządził szkic z dokonanego pomiaru kontrolnego) to i tak organ winien taki dowód dopuścić i rozpatrzyć. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że argumenty podniesione w skardze nie zmieniają merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Za nieuzasadniona należy przyjąć zarzut nie uwzględnienia przez organ administracyjny faktu, iż budynek usytuowany jest od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości mniejszej niż 3 m. zarówno organ I jak i II instancji okoliczność tę badał. Inspektor Nadzoru Budowlanego w oparciu o wyjaśnienia przedstawione przez Geodetę Miejskiego, który przedstawił interpretację przepisów prawnych rozp. Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. /Dz.U. Nr 75, poz. 690 ost. zm. Dz.U. z 2003r. Nr 33, poz. 270/ w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz instrukcję techniczną G-3 "Geodezyjna Obsługa Inwestycji" instrukcja techniczna G-4 "Pomiary sytuacyjne i wysokościowe" jako standardy techniczne do stosowania dla opracowań geodezyjnych, kartograficznych i krajowych systemu informacji o terenie, wprowadzone, jako jednolite na obszarze całego kraju, rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 marca 1999r. w sprawie standardów technicznych dotyczących geodezji, kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie /Dz.U. Nr 30, poz. 297/, a także w oparciu o inwentaryzację geodezyjną uznał, iż realizowana inwestycja mieści się w granicach błędu geodezyjnego. Odległość od granicy działki do ściany budynku, w której otwory okienne zostały zlikwidowane, a zgodnie z projektem zostaną wypełnione pustakami szklanymi wynosi 290 cm. Usytuowanie ściany w przedmiotowym budynku w odległości mniejszej niż ta jaka wynika z § 12 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. jeżeli mieści się ona w granicach błędu geodezyjnego i spełnia wymogi zabezpieczeń przeciwpożarowych nie powodując jednocześnie ograniczeń w zabudowie działki sąsiedniej co daje w ocenie organu I instancji podstawy do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Taki sam pogląd wyraził Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, a zatem nie usprawiedliwiony okazał się zarzut, że organy nie uwzględniły, że przedmiotowy budynek usytuowany jest od sąsiedniej działki w odległości bliższej niż 3 m. Postępowanie administracyjne prowadzone wskutek odwołania B. P. przez organ II instancji zostało rozszerzone o przesłuchanie geodety G. W. na okoliczność ustalenia jaki charakter miał przez niego sporządzony szkic geodezyjny. Z wyjaśnień jego wynikało, iż był to szkic poglądowy, który nie był wykonany w skali. Pomiar geodezyjny określał odległości granicy działki od występów w narożnikach elewacji, które pomniejszały odległość od granicy działki o 6 cm. Protokół z przesłuchania został podpisany przez G. W. Jako miarodajną zdaniem organu odwoławczego była inwentaryzacja geodezyjna wykonana przez S. K. i ją obydwa organy uwzględniły jako dowód w sprawie. Zatem organ odwoławczy słusznie odmówił mocy dowodowej szkicowi oglądowemu dołączonemu do skargi, czemu wyraz dał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego zarzuty zawarte w skardze, że nie przeprowadzono postępowania dowodowego przez organ II instancji należało uznać za nieuzasadnione. W tym stanie rzeczy n podstawie art. 151 ppsa należało orzec jak w sentencji.