IV SA/Wa 1809/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Wroczyński, asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi A. T. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań - skargę oddala - Postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] Główny Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], który uzgodnił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] 900/2000 MHz Nr [...] S. na działce nr ew. [...], obręb [...] przy ul. [...] w S. w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych, z następującymi zastrzeżeniami: - w dokumentacji projektowanej przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej należy uwzględnić zaproponowane w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozwiązania techniczne i technologiczne (typ anten, pasmo pracy, wysokość zwieszenia anten, kierunki azymutów, w których zamontowane będą anteny), - każdorazowa zmiana sposobu zabudowy wokół stacji będzie wymagała uwzględnienia istniejących źródeł promieniowania elektromagnetycznego, co może prowadzić do konieczności zmiany parametrów stacji. Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach sprawy: Na wniosek inwestora [...] Urząd Miasta S. wystąpił o uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia p.n.: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] 900/2000 MHz Nr [...] na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w S. Przy piśmie załączono m. in. wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz raport o oddziaływaniu stacji na środowisko (dalej: Raport), który przy takim przedsięwzięciu mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, jest wymagany. Zgodnie z przedłożonymi materiałami projektowane przedsięwzięcie obejmować będzie budowę wieży antenowej o wysokości 50,5 m, montaż na niej zespołu anten nadawczo – odbiorczych, ustawienie kontenera z wyposażeniem sterującym i zasilającym u stóp wieży, ogrodzenie i utwardzenie terenu. Teren planowanej inwestycji nie jest objęty obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. W bezpośrednim otoczeniu znajdują się tereny szrotu samochodowego, linia kolejowa, cmentarz i zabudowa mieszkalna jednorodzinna. Najbliższy budynek mieszkalny o wysokości około 8 m występuje w odległości około 55 m od wieży antenowej. Organ I instancji wymieniając szczegółowo liczbę i typy, mających powstać, anten wskazał, iż zgodnie z przedłożonym Raportem anteny projektowanej stacji bazowej emitować będą pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość dopuszczalną 0,1 W/m² na wysokości od 32,3 m n.p.t. w zasięgu do 23,7 m przed antenami, a więc w obszarach niedostępnych dla ludzi. Ponadto Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podniósł, iż projektowana stacja nie pogorszy klimatu akustycznego, a powstałe podczas eksploatacji odpady zostaną zagospodarowane zgodnie z ustawą o odpadach. Biorąc powyższe ustalenia Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. uzgodnił lokalizację w/w inwestycji celu publicznego pozytywnie. Z tym rozstrzygnięciem nie zgodziła się A. T. i wniosła zażalenie do organu odwoławczego, który po jego rozpatrzeniu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy powtarzając argumentację organu I instancji podniósł również, że stacje projektuje się tak, aby pola elektromagnetyczne o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m² nie występowały w miejscach dostępnych dla ludzi, a bezpośrednio po uruchomieniu stacji i po każdorazowej zmianie warunków jej pracy będą wykonane pomiary kontrolne rzeczywistego rozkładu pól elektromagnetycznych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Odwołując się do zarzutów sformułowanych w zażaleniu Główny Inspektor Sanitarny wskazał, iż podstawy prawne zaskarżonego postanowienia organu I instancji zostały przytoczone na wstępie tego postanowienia, tj. ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 90, poz. 575 ze zm.), ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (DZ. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Ponadto organ odwoławczy podniósł, iż ocena wpływu planowanej inwestycji na środowisko w ramach procedury dotyczy również klimatu akustycznego i gospodarki odpadami. Z uwagi na brak oddziaływania planowanej stacji bazowej na klimat akustyczny i z uwagi na odrębną procedurę w zakresie gospodarki odpadami dla planowanych przedsięwzięć, w której nie uczestniczą organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. nie przytoczył na wstępie postanowienia przepisów regulujących w/w przedsięwzięcie. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej biorą udział w procesie uzgadniania m. in. instalacji radiokomunikacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska. Przy dokonywaniu uzgadniania brane są pod uwagę obowiązujące przepisy prawne i wymogi w nich zawarte. Uzgadniane są tylko te inwestycje, które nie stwarzają zagrożenia dla ludzi w dostępnych dla nich obszarach. Przedstawiona do uzgodnienia dokumentacja jest opracowana zgodnie z wymaganiami określonymi przepisami prawa. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. T. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie interesu prawnego mieszkańców ulic [...] i [...] w S. poprzez uznanie, że wybudowanie stacji bazowej telefonii komórkowej nie powoduje żadnego zagrożenia dla mieszkańców oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 76 i 180 ustawy Prawo o ochronie środowiska. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż Główny Inspektor Sanitarny nie odniósł się do wszystkich zarzutów jakie podniesiono w zażaleniu. Nadto skarżąca wskazała, iż nie przekonuje i nie wyjaśnia w żaden sposób argument, że ocena wpływu planowanej inwestycji na środowisko w ramach procedury dotyczy również klimatu akustycznego i gospodarki odpadami. Skarżąca poddała w wątpliwość wnioski wynikające z Raportu wobec tego, że został on przygotowany i opłacony przez inwestora. Zdaniem A. T. Raport taki powinien zostać sporządzony przez obiektywnego eksperta. Ponadto skarżąca wskazała, iż nie do przyjęcia są argumenty organu, iż stacje projektuje się tak, aby pola elektromagnetyczne o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m² nie występowały w miejscach dostępnych dla ludzi, a bezpośrednio po uruchomieniu stacji i po każdorazowej zmianie warunków jej pracy będą wykonywane pomiary kontrolne rzeczywistego rozkładu pól elektromagnetycznych. W ocenie skarżącej nie ma pewności, że stacja zaprojektowana została w bezpieczny dla ludzi sposób oraz, że w przyszłości "ktoś" i nie wiadomo w jaki sposób będzie kontrolował rozkład pól elektromagnetycznych. W odpowiedzi na skargę Państwowy Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną (art.134 § 1 ustawy P.p.s.a.). Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Artykuł 3 pkt 2 a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 90, poz. 575 ze zm.) stanowi, że do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy m. in. uzgadnianie dokumentacji projektowanej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych dotyczących budowy, oraz zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych. Takim obiektem jest niewątpliwie planowana inwestycja w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] w S. Stosownie natomiast do treści art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (DZ. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie tegoż oddziaływania. Takie postępowanie wymaga m. in. sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Żaden przepis ustawy - Prawo ochrony środowiska nie zawiera wymogów co do tego, kto w konkretnej sprawie powinien być autorem takiego raportu. Ustawodawca wskazuje jedynie w art. 52 ustawy, wymagane elementy raportu. Zgodnie z powołanym art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska, raport taki powinien m. in. zawierać opis analizowanych wariantów, w tym wariantu polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Również określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów oraz uzasadnienie wybranego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko. Raport dołączony do wniosku inwestora o uzgodnienie przedsięwzięcia przed wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, spełnia wskazane wymogi. W raporcie przedstawione zostały warianty planowanego przedsięwzięcia. Inwestor w wyborze kierował się sformułowanymi przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) zasadami mającymi na celu ograniczenie narażenia ludzi na promieniowanie niejonizujące, takimi jak zasada ostrożnego postępowania, zasada rozważnego unikania ryzyka oraz zasada ALARA. Reasumując, w przypadku przedmiotowej inwestycji wybór wariantu inwestycji sprowadzał się do wyboru lokalizacji oraz konfiguracji systemów antenowych każdorazowo spełniających wymogi ochrony ludzi i środowiska przed promieniowaniem niejonizującym. Z powyższego wynika, że wybrany został wariant, który pozwoli na prowadzenie działalności przez inwestora przy zachowaniu wymagań ochrony środowiska. W ocenie Sądu, raport o oddziaływaniu na środowisko przedstawiony w niniejszej sprawie odpowiada wymaganiom jakie stawia ustawa Prawo ochrony środowiska. Powołana ustawa przewiduje wydawanie postanowień przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej na podstawie raportu, jeżeli jest on wymagany z mocy przepisów lub obowiązek jego sporządzenia zostanie stwierdzony przez właściwy organ. Jeżeli raport nie budzi zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości, nieprawidłowości, nie ma podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności i przyjąć za podstawę ustaleń faktycznych. Raport taki może być sporządzony na zlecenie inwestora, bowiem taką możliwość przewidują przepisy powołanej ustawy. Nie oznacza to jednak, iż z tego powodu jest on obarczony wadliwością lub wprost stronniczością. Jedynym czynnikiem fizycznym pochodzącym od urządzeń nadawczych i anten stacji bazowej, który stanowi uciążliwość z punktu widzenia ochrony środowiska jest pole elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość dopuszczalną określoną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Pola te występują na wysokościach 32,3 m n.p.t. oraz w zasięgu do 23,7 m przed antenami. W związku z tym nie stwarzają one potencjalnego zagrożenia dla ludzi, bowiem nie występują w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania. Zainstalowane urządzenia nadawcze i anteny nie będą oddziaływać w sposób niekorzystny także na powietrze, powierzchnię ziemi, glebę, złoża kopalin, wody powierzchniowe i podziemne, klimat, krajobraz, dobra materialne oraz dziedzictwo kultury. Istnienie i funkcjonowanie stacji bazowej nie będzie też przyczyną powstania odpadów oraz innych uciążliwości. Odnosząc się jednak do zarzutów skarżącej podnieść należy, iż usytuowanie stacji bazowej jak i jej konstrukcja nie powoduje w okresie budowy wytwarzania odpadów stałych. W okresie eksploatacji obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ziemi i gleby. W wyniku długotrwałej pracy stacji bazowej odpadem będą baterie niklowo-kadmowe akumulatorów bezobsługowych i świetlówki (w kontenerze). Inwestor otrzymał jednak stosowne pozwolenie na wywarzanie odpadów powstających w związku z eksploatacją stacji bazowej oraz uzgodnił sposoby gospodarowania odpadami z uwzględnieniem miejsca tymczasowego ich magazynowania. Jak wynika z Raportu, po przeprowadzonych stosownych pomiarach, projektowana stacja nie będzie również uciążliwa dla ludzi i środowiska pod względem akustycznym. Chwilowe zwiększenie poziomu hałasu spowoduje okres likwidacji stacji oraz w mniejszym stopniu okres jej budowy. Powyższe prowadzi do wniosku, że obawy skarżącej jakie wiąże z przyszłą realizacją inwestycji w postaci rozbudowy stacji bazowej [...] w S., są nieuzasadnione, tym bardziej, że bezpośrednio po pierwszym uruchomieniu stacji powinny być wykonane pomiary kontrolne, które należy przeprowadzić także w razie zmiany warunków pracy obiektu, o ile mogłyby one mieć wpływ na zmianę poziomów elektromagnetycznych promieniowania jonizującego, którego źródłem jest obiekt. Obawy skarżącej A. T. dotyczące kontroli rozkładu pól magnetycznych w przyszłości, nie mogą być, w ocenie Sądu, przyczyną uwzględnienia skargi. Zadaniem Sądu jest bowiem badanie legalności zaskarżonego postanowienia. Sąd rozpoznał skargę wniesiona przez A. T., uznając, iż osoba ta posiada interes prawny w kwestionowaniu powoływanego postanowienia Głównego Inspektora Sanitarnego. Co prawda skarżąca powołała się na interes prawny "mieszkańców ulic [...] i [...] w S.", nie mniej jednak osoby te nie są skarżącymi. Nie zostały bowiem zindywidualizowane, jak również nie wystąpiły ze skargą i umocowaniem A. T. jako ich pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd nie stwierdził również innych uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Powyższe skutkowało oddaleniem skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.