VII SA/Wa 1637/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA, Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2006r wznowił na wniosek Z. C. postępowanie zakończone własną decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2000r utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. nakazującą J. C. dokonać rozbiórki dachu na budynku mieszkalnym oraz doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego. Przyczyną wznowienia było ustalenie, iż Z. C. jako współwłaścicielka obiektu budowlanego którego to postępowanie dotyczyło nie brała bez swojej winy udziału w postępowaniu. Następnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2006r znak: [...] na podstawie art. 151§ 2 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 146 § 1 kpa stwierdził, iż decyzja ostateczna została wydana z naruszeniem prawa polegającym na nie uwzględnieniu w postępowaniu drugiego współmałżonka i współwłaściciela obiektu budowlanego Z. C., którego to postępowanie i rozstrzygnięcie dotyczyło. Jednocześnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odstąpił od uchylenia powyższej decyzji z uwagi na upływ pięcioletniego terminu z art. 146 § 1 pkt 1 kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania Z. C. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji jednakże z innych powodów niż wskazane w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem organu odwoławczego "po uwzględnieniu Z. C. jako strony postępowania należało odmówić uchylenia decyzji ostatecznej bowiem zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie dotychczasowej". Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Z. C. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej podczas, gdy z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż zarzut podniesiony w odwołaniu dotyczący nieuzasadnionego zastosowania art. 146 § 1 kpa był słuszny i sprawa wymagała ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła również naruszenie art. 146 § 2 kpa poprzez uznanie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej bez przeprowadzenia dodatkowego postępowania w tym zakresie. Nadto, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 146 § 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji podczas, gdy została ona wydana z naruszeniem tego przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Z uzasadnienia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika, iż podziela on stanowisko organu pierwszej instancji jednakże z innych powodów niż wskazane w uzasadnieniu decyzji. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy stwierdza, iż " po uwzględnieniu Z. C. jako strony postępowania należało odmówić uchylenia decyzji ostatecznej bowiem zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie dotychczasowej". Organ odwoławczy uznał zatem, iż w postępowaniu wznowieniowym nie występuje przesłanka negatywna ograniczająca dopuszczalność uchylenia decyzji określona w art. 145 § 1 k.p.a. na którą wskazuje organ pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego występuje druga z przesłanek negatywnych o której mowa w art. 146 § 2 k.p.a. Uzasadnienie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego pozostaje zatem w sprzeczności z rozstrzygnięciem decyzji. Uzasadnienie decyzji musi być sformułowane w taki sposób aby istniał logiczny związek i zgodność z rozstrzygnięciem i jego treścią. Ponownie rozpatrując sprawę należy w pierwszej kolejności zbadać ją pod kątem art. 146 § 1 kpa, mając na uwadze, iż ustawodawca definiując początek terminu, od którego należy liczyć możliwość uchylenia decyzji, łączył go jedynie z datą czynności doręczenia lub ogłoszenia decyzji przez organ, a nie z okolicznością doręczenia czy też nie doręczenia decyzji którejkolwiek ze stron (wyrok WSA z dnia 05.10.2004r, IV S.A. 1208/03 LEX nr 160787, wyrok NSA z dnia 24.01.2002r, I SA. 1526/00, LEX nr 82800). Zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. mającym wpływ na wynik sprawy i w związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji. Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 w/w ustawy. .