VII SA/Wa 789/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA, Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz(spr.), , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi B.R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. znak [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2006 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].07.2005 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] kwietnia 2005 r. odmawiającej wydania inwestorowi pozwolenia na użytkowanie budynku handlowego przy ul. [...] w L. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż badanie w postępowaniu nadzorczym decyzji odbywa się w odniesieniu do stanu prawnego obowiązującego w dacie ich wydania a więc w niniejszej sprawie zgodnie z art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego. Inwestor występujący o wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, został wezwany do uzupełnienia przedłożonej dokumentacji. Niezłożenie kompletu dokumentacji spowodowało bezzasadność przeprowadzenia obowiązkowej kontroli z art. 59a ustawy z 1994 r. i odmowę wydania pozwolenia na użytkowanie budynku w związku z niedopełnieniem obowiązków z art. 59 ust. 1 i 57 ust. 1-4. W ocenie organu odwoławczego weryfikowane w drodze nadzoru decyzje z dnia [...] lipca 2005 r. i z dnia [...] kwietnia 2005 r. zapadły zgodnie z obowiązującymi przepisami. Skargę na powyższą decyzję wniósł zainteresowany inwestor domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także badanych w postępowaniu nadzorczym decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. i decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia[...] kwietnia 2005 r. Skarżący wskazał, że budynek handlowy przy ul. [...] został zrealizowany w 1991 r. na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...].08.1988 r. i od 1991 r. jest użytkowany w sposób niezmienny jako sklep obuwniczy. Zdaniem skarżącego wskazuje to, że dla oceny prawidłowości oddania go do użytku winny mieć zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Przytaczając te przepisy, skarżący dowodzi, iż nie był zobowiązany do uzyskiwania pozwolenia na użytkowanie obiektu, a jedynie do zawiadomienia o tym właściwego organu, co uczynił, a dowodzi tego protokół kontroli z dnia 30.12.1991 r. Tak więc po roku 1991r. nie musiał skarżący uzyskiwać jakiegokolwiek pozwolenia na użytkowanie, a każda późniejsza decyzja dot. takiego pozwolenia była nieważna i bezprzedmiotowa (art. 156 § 1 pkt 3 kpa), co odnosi się do skarżonych obecnie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Skarżący wyjaśnił też, że przyczyną dla której złożył w dniu 2 lutego 1996 r. (ponowiony w dniu 8.11.1996 r.) wniosek o pozwolenie na użytkowanie przedmiotowego obiektu, była nieznajomość prawa i przekonanie, że samo zgłoszenie zakończenia budowy nie uprawnia go do użytkowania przedmiotowej nieruchomości, co jednak nie może pociągać dla niego negatywnych konsekwencji procesowych. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, wskazując, że kwestie poruszane w skardze nie mają wpływu na stanowisko organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zapisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, nie orzekając o istocie sprawy. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sad zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nadzorczym, które jest nadzwyczajnym trybem postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym, organ administracji w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. W swej decyzji orzeka więc wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy (vide wyrok NSA z dnia 6 stycznia 1999 r., sygn. akt IV SA 1030/97). Tak wyznaczony zakres rozstrzygania w sprawie dotyczącej wyłącznie samego stwierdzenia nieważności, wpływa następnie na zakres działania organu odwoławczego, który też tylko w takim zakresie powinien sprawować kontrolę w toku instancji. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Jak wynika z akt sprawy wnioskiem o stwierdzenie nieważności objęta była decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r. odmawiająca wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu, utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r., a zatem ocena tych decyzji w postępowaniu nieważnościowym polegała na ustaleniu, czy przy ich wydawaniu nie wystąpiły przesłanki z art. 156 § 1 kpa, stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności. Badanie zgodności weryfikowanego rozstrzygnięcia odbywa się w odniesieniu do stanu prawnego obowiązującego w dacie jego wydania, a więc w tym przypadku w odniesieniu do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 207/03, poz. 2016). W postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego niezbędne jest przeprowadzenie obowiązkowej kontroli przez organ (art. 59 ust. 1), zaś inwestor do wniosku o pozwolenie na użytkowanie obowiązany jest dołączyć dokumenty wskazane w art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego. Ponieważ wniosek inwestora nie spełniał wymogów art. 57 ust. 1-3, strona została wezwana przez organ do uzupełnienia brakujących dokumentów wskazanych postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2005 r., jednakże inwestor nie przedłożył żądanych dokumentów. Stało się to podstawą do odmowy pozwolenia na użytkowanie, stosownie do zapisu art. 59 ust. 5 ustawy zasadniczej. Zgodzić się więc należy z organem nadzoru kontrolującym powyższą decyzję, że zapadła ona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i nie było podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Wbrew twierdzeniom skarżącego przedmiotem postępowania nadzorczego nie była ocena prawidłowości oddania lokalu do użytku, lecz odmowa wydania pozwolenia na użytkowanie budynku handlowego. Nie można też zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że w kwestii oddania do użytku przedmiotowego lokalu należy stosować przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., bo został on wybudowany w 1991 r. – a zatem inwestor musiał tylko dokonać zawiadomienia o oddaniu obiektu – skoro wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie został zgłoszony po roku 1995. Nadto w aktach administracyjnych brak zawiadomienia właściwego terenowego organu administracji państwowej o oddaniu obiektu do użytku, na które powołuje się skarżący, zaś sam skarżący przyznaje też, że takim dokumentem nie dysponuje. Z opisu technicznego do inwentaryzacji budowlanej wynika, że budynek zrealizowano w sposób odbiegający od projektu technicznego. Nadto, co wynika z pisma skarżącego z dnia 23.03.2005 r. (po wezwaniu go przez organ do uzupełnienia), nie dysponował on oryginałem dziennika budowy, którego nie przekazał mu zmarły kierownik budowy. Brak dokumentacji wymaganej przepisami obowiązującej ustawy, obligował organ administracji (art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego) do odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Na marginesie wskazać należy, że powoływany w skardze protokół z dnia 30.12.1991 r. jest sporządzony przez Państwową Inspekcję Pracy pod kątem możliwości użytkowania do sprzedaży detalicznej obuwia i nie mógł być potwierdzeniem faktu zgłoszenia obiektu do użytkowania właściwemu organowi administracji z zakresu budownictwa. Okoliczność ta pozostaje jednak bez znaczenia w sytuacji, gdy w sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy z 1974 r. Za trafne należy też uznać stanowisko organu odwoławczego, iż rozstrzygnięcie sądu powszechnego dot. zgody na rozporządzenie rzeczą wspólną nie jest tożsame z pozwoleniem na użytkowanie uregulowanym w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Podkreślić tez należy, że sąd powszechny wyraźnie podkreślił, że w swoim postępowaniu pomija kwestię legalności inwestycji B. R. Wyjaśnić należy też skarżącemu, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2005 r. nie może być objęte zakresem niniejszego postępowania sądowego, bowiem decyzje te były kontrolowane w trybie nadzoru przez centralny organ administracji rządowej, którego decyzja objęta jest kontrolą sądową w niniejszym postępowaniu i w ocenie Sądu, jak wynika to z przeprowadzonego wyżej wywodu, nie narusza przepisów prawa, a tylko i wyłącznie w takim przypadku skarga byłaby skuteczna. Reasumując skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).