VI SA/Wa 1598/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty za zajęcie pasa drogowego oddala skargę H. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej powoływana również jako: skarżąca) wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2005 r. zezwalającą stronie na zajęcie pasa drogowego ul. G. w W. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia [...] kwietnia 2005 r. (wpływ do Urzędu W. w dniu [...] kwietnia 2005 r.) skarżąca wniosła o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul G. w W. w celu wygrodzenia pod plac budowy. We wniosku wskazała planowany okres zajęcia pasa drogowego (od [...] kwietnia 2005 r. do [...] sierpnia 2005 r.) oraz podała elementy pasa drogowego, które zamierza zająć: jezdnia długość 10,20 m; szerokość 6,0 m; powierzchnia 61,20 mkw. i dwa trawniki o powierzchni 88,20 mkw. oraz 38,80 mkw. Do wniosku dołączono kopie dokumentów: pozwolenie na budowę, fragment mapy zasadniczej oraz zagospodarowanie placu budowy. W dniu [...] maja 2005 r., na podstawie art. 64 § 2 k.p.a organ wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie m.in. projektu organizacji ruchu na czas zajęcia pasa ul. G. pod plac budowy. Strona uzupełniła w/w brak formalny w dniu [...] lipca 2005 r. W dniu [...] czerwca 2005 r. odbyło się spotkanie w sprawie ruchu pojazdów budowy przy ul. G. W spotkaniu uczestniczył kierownik budowy, dwaj Strażnicy Miejscy oraz pracownik Wydziału Infrastruktury. Podczas spotkania ustalono, że skarżąca w terminie 7 dni: a) wystąpi do Wydziału Infrastruktury dla Dzielnicy M. o warunki użytkowania dróg gminnych O. i G. przez pojazdy budowy prowadzonej przez H., b) naprawi zniszczoną powierzchnię ulicy G. na wysokości budynku Nr [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] Prezydent W., na podstawie art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 1, 2 pkt 4, ust. 3, i 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. nr 204, poz.2086 ze zm.) i § 1 pkt 4, § 5 Uchwały Nr XXXI/666/2004 Rady m.st. Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m.st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, oraz załącznika nr 4 do w/w uchwały, zezwolił skarżącej na zajęcie pasa drogowego o wnioskowanej powierzchni na okres od [...] lipca 2005 r. do [...] sierpnia 2005 r. Ustalił sposób i warunki zabezpieczenia zajmowanego odcinka pasa drogowego zgodnie z projektem organizacji ruchu, warunki przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu oraz ustalił opłatę w wysokości 26 532,90 złotych podając sposób jej wyliczenia. W powyższej kwocie mieściła się opłata za zajęcie jezdni, którą wyliczono na 19 094,40 złotych. W motywach decyzji podniesiono, że z uwagi na treść § 1 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481) do wydania zezwolenia konieczne było uzyskanie od strony zatwierdzonego projektu czasowej organizacji ruchu. Natomiast złożenie tego dokumentu przez stronę dopiero w dniu [...] lipca 2005 r. uzasadniało, zdaniem organu, wydanie przedmiotowego zezwolenia poczynając od [...] lipca 2005 r. Integralną część w/w decyzji stanowią: projekt organizacji ruchu oraz warunki techniczne. W odwołaniu od powyższej decyzji H. Sp. z o.o. zakwestionowała jej prawidłowość w części dotyczącej ustalenia wysokości opłaty ponieważ , zdaniem skarżącej, z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że nie nastąpiło zajęcie powyższej 50 % szerokości jezdni. W ocenie strony, faktycznie nie następuje zajęcie jezdni (ulicy) gdyż nie jest to ulica a jedynie zatoka parkingowa. Samo zajęcie nie powoduje również faktycznych utrudnień w ruchu. Zdaniem odwołującej się, w rozpatrywanej sprawie zastosowanie może mieć wyłącznie stawka podstawowa a nie podwyższona. Na powyższą okoliczność H. Sp. z o.o. wniosła o ewentualne dopuszczenie opinii biegłego. Ponadto w odwołaniu podniesiono, że objęte wnioskiem: część działki Nr [...] jest w zarządzie Biura Gospodarki Nieruchomościami, a działka Nr [...] w zarządzie Wydziału Infrastruktury, co może mieć, w ocenie strony, wpływ na wysokość stawki i właściwość organu do jej ustalenia. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że co do kwestii spornych organ I instancji oparł się na dokumentach przedstawionych przez stronę. SKO podkreśliło, że wniosek o wydanie zezwolenia dotyczył między innymi pasa jezdni ulicy G. o długości 10,20 m. i szerokości 6 m. Odnosząc powyższe do przedłożonego przez skarżącą projektu organizacji ruchu organ stwierdził, że w/w ulica jest zaliczana do kategorii dróg gminnych, a w rejonie objętym opracowaniem posiada jezdnię o nawierzchni asfaltowej szerokości 6 metrów. W tym stanie rzeczy, organ uznał za bezsporną okoliczność, że strona wnioskowała o zajęcie całej szerokości jezdni, a skoro tak, to prawidłowo wyliczono opłatę za zajęcie w/w ulicy na kwotę 19 094,40 złotych. Organ II instancji nie podzielił stanowiska odwołującej się co do tego, że faktycznie nastąpiło zajęcie zatoki parkingowej a nie jezdni, gdyż ze znajdujących się w aktach administracyjnych map ewidencyjnych oraz projektu czasowej organizacji ruchu wynika, że zatoki parkingowe są po stronie południowej tj. poza terenem, o którego zajęcie wnioskowano. W skardze do tutejszego Sądu H. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością domagała się uchylenia decyzji SKO w W. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. zarzucając zaskarżonym rozstrzygnięciom obrazę art. 7, 9, 10 § 1, 11, 77 § 4, 79 § 1, 79 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ I instancji z rażącym naruszeniem prawa przeprowadził kontrolę w dniu [...] maja 2005 r., o której nie zawiadomił strony oraz nie sporządził z tej czynności protokołu. Kontrola powyższa była podstawą do wydania przez Prezydenta W. decyzji Nr [...], w której ustalono okres zajęcia pasa drogowego od dnia [...] lipca 2005 r. do [...] sierpnia 2005 r. Akcentując powyższe, strona zarzuca, iż liczba dni za które została naliczona oplata nie została udowodniona w sposób nie budzący wątpliwości. Ponadto stwierdziła, że organ pominął okoliczność, że teren pasa drogowego wskazanego przez stronę jako zatoka postojowa faktycznie jest terenem postoju samochodów oraz, że nie doszło do zajęcia wnioskowanego terenu, gdyż potrzeba zajęcia odpadła w toku procesu inwestycyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie ponawiając argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącą SKO wskazało, że zarzut dotyczący dowolności ustalenia okresu zajęcia jest niezasadny ponieważ ustalenie to wynikało z żądania strony oraz daty uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Odnosząc się do kwestii kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2005 r. organ stwierdził, że ustalenia z w/w kontroli stanowią materiał dowodowy w odrębnie prowadzonej sprawie administracyjnej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2006 r. stanowiącym odpowiedź skarżącej na w/w odpowiedź na skargę, strona podtrzymała dotychczasową argumentację oraz zaakcentowała, że postępowanie w przedmiocie kary pieniężnej nadal się toczy. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik H. Sp. z o.o. popierał skargę podkreślając, że skarżąca – nie cofając wniosku o wydanie zezwolenia - zrezygnowała z zajęcia pasa drogowego ustalonego zaskarżoną decyzją. W ocenie strony, rezygnacja z zajęcia skutkuje tym, że skarżąca nie ma obowiązku ponosić ustalonych w decyzji opłat. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- dalej jako p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga wniesiona przez H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] zostały wydane z naruszeniem prawa kwalifikującym do wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Na wstępie rozważań wymaga podkreślenia, co stanowiło przedmiot postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zakwestionowanych decyzji, ponieważ jest to kwestia ściśle związana z określeniem przedmiotu postępowania sądowoadministracyjnego. Zaskarżenie decyzji oznacza bowiem, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego staje się ta sama sprawa, która została w decyzji rozstrzygnięta. W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonych decyzji było rozpoznanie wniosku skarżącej z dnia [...] kwietnia 2005 r. o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu wygrodzenia terenu na wyłączność dla potrzeb budowy (zaplecze). W tym stanie rzeczy, z uwagi na treść powołanego wyżej art.134 § 1 p.p.s.a. Sąd bada w niniejszej sprawie jedynie, czy organ prawidłowo rozstrzygnął wniosek strony z dnia [...] kwietnia 2005 r. oraz ocenia zapadłą w tym przedmiocie decyzję. Nie zajmuje się natomiast kwestią związaną z zajęciem przez skarżącą spółkę pasa drogowego bez zezwolenia. Powyższe wyjaśnienie jest niezbędne na gruncie rozpatrywanej sprawy, gdyż spółka powołuje w skardze argumentację, która – co do zasady – odnosi się w istocie do toczącego się odrębnie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W niniejszej sprawie konieczność uzyskania zezwolenia w drodze decyzji administracyjnej na zajęcie pasa drogowego w celu wskazanym przez stronę we wniosku z dnia [...] kwietnia 2005 r. wynika z art. 40 ust.1 w zw. z art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086) albowiem wnioskowane zajęcie nie dotyczyło: - prowadzenia robót w pasie drogowym, -umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, -umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Za zajęcie pasa drogowego w celu wskazanym przez skarżącą pobiera się opłatę, którą ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego. Przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Należy również podkreślić, że wniosek do zarządcy drogi o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego należy złożyć przed planowanym zajęciem, a wniosek ten powinien zawierać: 1) imię i nazwisko oraz adres lub nazwę i siedzibę podmiotu występującego o zajęcie pasa drogowego; 2) cel zajęcia pasa drogowego; 3) lokalizację i powierzchnię zajętego pasa drogowego, a w przypadku reklam powierzchnię reklamy; 4) planowany okres zajęcia pasa drogowego. Do wniosku należy załączyć m.in. zatwierdzony projekt organizacji ruchu, jeżeli zajęcie pasa drogowego wpływa na ruch drogowy lub ogranicza widoczność na drodze albo powoduje wprowadzenie zmian w istniejącej organizacji ruchu pojazdów lub pieszych (vide: § 1 ust.1, 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, Dz. U. z 2004 r. Nr 140; poz.1481). W myśl § 2 w/w Rozporządzenia zezwolenie na zajęcie pasa drogowego powinno określać w szczególności: 1) imię i nazwisko oraz adres lub nazwę i siedzibę podmiotu występującego o zajęcie pasa drogowego; 2) cel zajęcia pasa drogowego; 3) powierzchnię zajmowanego pasa drogowego lub powierzchnię reklamy; 4) okres zajęcia pasa drogowego; 5) wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego oraz sposób jej uiszczenia. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy należy w pierwszej kolejności wskazać, iż wniosek strony o wydanie zezwolenia wpłynął do organu w dniu [...] kwietnia 2005 r. (vide: prezentata na wniosku), gdy tymczasem planowane zajęcie strona określiła na okres od [...] kwietnia 2005 r. do [...] sierpnia 2005 r. Wobec treści art. 61 § 3 k.p.a., który stanowi, iż datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej należy uznać, że organ mógł wydać zezwolenie na zajęcie pasa drogowego najwcześniej od daty złożenia tego wniosku tj. w niniejszej sprawie od [...] kwietnia 2005 r. przy założeniu, że wniosek spełniał wymagane przepisami warunki formalne. Tymczasem, jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych, w niniejszej sprawie wniosek był obarczony brakiem formalnym w postaci nie dołączenia zatwierdzonego projektu organizacji ruchu. Brak ten został uzupełniony przez stronę w dniu [...] lipca 2005 r. Organ I instancji wydał więc zezwolenie, które obejmowało okres od [...] lipca 2005 r. do [...] sierpnia 2005 r. uzasadniając wskazany okres zajęcia uzupełnieniem dokumentacji dopiero w dniu [...] lipca 2005 r. W ocenie Sądu, w przedstawionym stanie faktycznym przedmiotowe zezwolenie mogło być wydane już od dnia [...] lipca 2005 r. jednakże, co wymaga podkreślenia, okresu wskazanego w omawianej decyzji strona nie kwestionowała w żaden sposób. Należy bowiem zauważyć, że skarżąca nie złożyła wniosku o uzupełnienie decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. Również w odwołaniu od tej decyzji nie podważała prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji w przedmiocie ustalonego terminu zajęcia pasa drogowego. W tym stanie rzeczy, organ odwoławczy nie mógł, zdaniem Sądu, uchylić decyzji organu I instancji i ustalić okres zajęcia poczynając od [...] lipca 2005 r., gdyż takie rozstrzygnięcie naruszałoby przepis art. 139 k.p.a. (zakaz reformationis in peius ), ponieważ skutkowałoby ustaleniem wyższej opłaty, niż wskazana w decyzji organu I instancji. Również w postępowaniu sądowoadministracyjnym z uwagi na przepis art. 134 § 2 p.p.s.a. nie można było uchylić zaskarżonych rozstrzygnięć z tego powodu, że okres zajęcia powinien być ustalony na dłuższy niż wskazany w zaskarżonych decyzjach, ponieważ Sąd orzekałby de’facto na niekorzyść strony, podczas gdy w rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono naruszenia prawa skutkującego nieważnością zaskarżonej decyzji. Gdyby bowiem sąd administracyjny uchylił zaskarżone decyzje, organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy będąc związany tym wyrokiem, nałożyłby na skarżącą wyższą opłatę, gdy tymczasem strona uważa, że w ustalonym stanie faktycznym i prawnym spółka nie miała w ogóle obowiązku uiszczenia opłaty, ewentualnie opłata ta powinna być niższa, ponieważ przy jej obliczaniu powinna mieć zastosowanie stawka podstawowa, a nie podwyższona. Jak wynika z akt sprawy, w odwołaniu od decyzji organu I instancji strona podniosła następujące zarzuty: 1) nie nastąpiło zajęcie powyżej 50% szerokości ulicy G.; 2) w ogóle nie nastąpiło zajęcie jezdni, gdyż nie jest to ulica tylko zatoka parkingowa, a zajęcie nie powoduje faktycznych utrudnień, ponieważ nie wchodzi swoim zakresem w rzeczywisty pas drogowy. Skarżąca z powyższego wywiodła, iż w konsekwencji organ powinien zastosować przy obliczaniu należnej opłaty stawkę podstawową, a nie podwyższoną. Ponadto strona poddała w wątpliwość właściwość rzeczową i miejscową organu do wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. prawidłowo uznało powyższe zarzuty za nieusprawiedliwione. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu najdalej idącego tj. braku właściwości organu I instancji do wydania spornej decyzji. Zaliczenie kwestionowanych w odwołaniu działek do kategorii dróg gminnych oraz wskazania Skarbu Państwa – W. jako ich właściciela wynika z wypisów z rejestru gruntów znak: [...] oraz [...]. Powyższe ustalenie uzasadniało więc właściwość organu I instancji tj. Prezydenta W. do wydania przedmiotowej decyzji, stąd zarzutu strony nie można uwzględnić. Zdaniem Sądu, należy również podzielić argumentację Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., przedstawioną jako uzasadnienie dla odparcia pozostałych zarzutów odwołania. Stanowisko organu znajduje potwierdzenie w dokumencie sporządzonym na wniosek strony pt. projekt organizacji ruchu na czas budowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych przy ul. M., który to projekt skarżąca przedłożyła organowi I instancji w toku postępowania administracyjnego. Jak wynika z opisu zawartego w tym opracowaniu (zatwierdzonym przez Prezydenta W.), ulica G. jest ulicą zaliczoną do kategorii dróg gminnych, jednokierunkową o niewielkim natężeniu ruchu, w rejonie objętym opracowaniem posiada jezdnie o nawierzchni asfaltowej o szerokości 6 metrów a zatoki postojowe znajdują się po stronie południowej. Skoro więc skarżąca wnosiła o wydanie zezwolenia na zajęcie "jezdni o szerokości 6 metrów" nie ma wątpliwości, że wnioskowane zajęcie dotyczyło całej szerokości tej ulicy. W tym stanie rzeczy, nie można uznać za usprawiedliwione żądanie strony, aby organ naliczył opłatę według stawki podstawowej. W niniejszej sprawie nie może również odnieść pozytywnego dla strony skutku, wywód skarżącej sprowadzający się do stwierdzenia, że spółka w ogóle nie zajęła pasa drogowego wskazanego w decyzji, a zatem nie ma obowiązku uiszczenia nałożonej opłaty. Jak już wspomniano, w niniejszej sprawie Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji nie rozpatruje natomiast kwestii, czy strona skorzystała z nadanego jej uprawnienia. Skoro wniosek o wydanie zezwolenia nie został cofnięty w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego, a strona nie powołuje się też na ewentualne złożenie wniosku o zmianę decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. uznać należy, że do momentu wydania decyzji przez organ odwoławczy nie przestała istnieć podstawa do merytorycznego rozpoznania wniosku strony z dnia [...] kwietnia 2005 r. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił wysokość należnej opłaty, a precyzyjne wskazanie w decyzji podstawy prawnej oraz sposobu obliczenia stawek opłat czyni zadość wymogom sformułowanym w art.107 § 3 k.p.a. Mankamentem decyzji organu II instancji było nie odniesienie się wprost przez ten organ w uzasadnieniu decyzji do wniosku strony o "ewentualne powołanie biegłego" na okoliczność faktycznego zajęcia zatoki parkingowej, a nie jezdni oraz, że zajęcie nie powoduje utrudnień w ruchu. Organ odwoławczy powinien szczegółowo wskazać dlaczego nie uznał za zasadne uwzględnienie tego wniosku. Tymczasem z uzasadnienia decyzji wynika jedynie pośrednio, że organ dał prymat dowodom w postaci dokumentów tj. mapom ewidencyjnym oraz projektowi czasowej organizacji ruchu (vide str. 4 in fine decyzji). Jednakże, zdaniem Sądu, stwierdzone uchybienie nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, a więc nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. ponieważ ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie, organ oparł się na dokumentach, które zostały sporządzone na wniosek skarżącej spółki. Należy podkreślić, że dowodem będącym podstawą ustalenia, iż wniosek z dnia [...] kwietnia 2005 r. dotyczy zajęcia jezdni, a ewentualne zajęcie powoduje utrudnienia w ruchu, jest przedłożony przez spółkę projekt organizacji ruchu, który został pozytywnie zaopiniowany przez Wydział Ruchu Drogowego [...], Wydział Dróg Zarządu Dróg Miejskich, Urząd Dzielnicy W. M. oraz zatwierdzony w Urzędzie W. Podstawę dla sporządzenia tego projektu stanowiło m.in. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U z 2003 r. Nr 177, poz. 1729). Zgodnie § 8 ust.5 w/w rozporządzenia organ zarządzający ruchem odrzuca projekt organizacji ruchu w przypadku stwierdzenia: 1) że projektowana organizacja ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego; 2) niezgodności projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego. Natomiast w myśl § 5 ust. 6 cytowanego rozporządzenia organ zarządzający ruchem może odrzucić projekt organizacji ruchu w przypadku stwierdzenia: 1) niezgodności projektowanej organizacji ruchu z założeniami polityki transportowej lub potrzebami społeczności lokalnej; 2) nieefektywności projektowanej organizacji ruchu. W niniejszej sprawie, jak wyżej akcentowano, projekt organizacji ruchu został sporządzony na wniosek skarżącej, która jako inwestor przedstawiła tenże projekt do zatwierdzenia (vide: pismo skarżącej z dnia [...] maja 2005 r. - k. 17 akt administracyjnych). Z zatwierdzenia projektu przez organ zarządzający ruchem wynika, że szczegółowo zostały rozpatrzone wniesione opinie oraz ewentualne wątpliwości związane z tym projektem. Mając na uwadze powyższe, oraz uwzględniając, iż omawiany projekt w ustalonym stanie faktycznym jest dokumentem niezbędnym do wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie można, zdaniem Sądu, zarzucić organowi dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności przez nadanie przedmiotowemu dokumentowi przesądzającego znaczenia. Mając powyższe na uwadze, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a, jako, że nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.