V SA/Wa 572/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA Joanna Zabłocka, , Protokolant Krzysztof Muszakowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...)stycznia 2006 nr (...) w przedmiocie odmowy zwrotu należności celnych oddala skargę. W dniu 14 lutego 2000 r. K. B.r zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na podstawie SAD nr (...) używany samochód ciężarowy marki D. Kwotę długu celnego określono w wysokości 1524,90 zł. Postanowieniem z dnia (...).03.2002r., nr (...) . Dyrektor Urzędu Celnego w W. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie w/w zgłoszenia. Decyzją z dnia (...) lutego 2003 r. r. Nr (...) Naczelnik Urzędu Celnego w P. uznał w/w zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej określenia wartości celnej towaru oraz kwoty długu celnego oraz określił na nowo kwotę długu celnego w wysokości 14937,30 zł zaliczając na jego poczet kwotę 1 524,90 zł . Pozostałą kwotę 13412,40 zł Strona zobowiązana była uiścić w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji. Pismem z dnia (...) stycznia 2005 r. pełnomocnik skarżącej wystąpił z wnioskiem o dokonanie na podstawie art. 246 § 2 Kodeksu celnego zwrotu należności celnych wymierzonych decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w P. Nr (...) z dnia (...) lutego 2003 r. podnosząc, iż dłużnik nie został powiadomiony o kwocie długu celnego przed upływem 3 lat od dnia jego powstania. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia (...) października 2005 r. Nr (...) odmówił zwrotu należności celnych wymierzonych decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w P. Nr (...) z dnia (...) lutego 2003 r. Pismem z dnia (...).10.2005 r. skarżąca złożyła odwołanie od w/w decyzji Dyrektora Izby Celnej w W., wnosząc o jej uchylenie i zwrot nadpłaconych jej zdaniem należności celnych. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją wydaną (...) stycznia 2006 r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia (...) października 2005 r. nr (...). W toku postępowania administracyjnego ustalono, iż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P. Nr (...) z dnia (...) lutego 2003 r. została skierowana do K. B. na adres ul. (...). Adresatka nie odebrała jej osobiście. Na zwróconej przez Urząd Pocztowy kopercie znajdują się dwie adnotacje: ,,mieszkanie zastałem zamknięte-awizowano dnia 08.02.03-- oraz ,, zwrot - adresat wyprowadził się" i data dokonania tego zapisu 10.02.2003 r. Z pisma Urzędu Pocztowego w S. z dnia 25.06.2003 r. wynika, iż K.B. wyprowadzając się z w/w adresu, złożyła w Urzędzie Pocztowym S. dyspozycje, aby adresowana do niej korespondencja pocztowa kierowana była na jej nowy adres tj. ul.(...) w S. ( tak zostały doręczone pisma z 2002 r.) Ponadto z w/w pisma wynika, iż pracownik poczty doręczający przedmiotową decyzję nie wiedząc o tym, iż w 2003 r., ,,żądanie dosyłania nie zostało ponowione przez K. B., umieścił adnotacje o awizowaniu przesyłki. W dniu 10.02.2003 r. zapis ten zastąpiono adnotacją ,,adresat wyprowadził się W oparciu o wyjaśnienia Urzędu Pocztowego w S. dotyczące doręczenia w/w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. Dyrektor Izby Celnej w W. uznał, iż za datę doręczenia w/w decyzji należy przyjąć dzień 10.02.2003 r. tj. datę dokonanej przez pracownika Urzędu Pocztowego w S. adnotacji o wyprowadzeniu się adresata z w/w adresu. Organ odwoławczy zaznaczył w skardze, że zgodnie z treścią art. 146 § 1 Ordynacji Podatkowej, w toku postępowania Strona oraz jej pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o każdej zmianie adresu. Ponadto zgodnie z art. 146 § 2 Ordynacji podatkowej, w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1, pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy. Biorąc pod uwagę, iż w aktach przedmiotowej sprawy brak jest informacji o zmianie adresu K. B. , ewentualnie wskazania adresu do korespondencji innego niż adres zameldowania tj. ul.(...) S. organ celny uznał, iż za datę doręczenia przesyłki należy uznać 10.02.2003r. zgodnie z art. 146 § 2 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Celnej odnosząc się do zarzutu pełnomocnika strony, iż powiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego nastąpiło po upływie 3 lat od jego powstania, nie zgodził się z powyższym uznając tym samym, iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 226 § 4 Kodeksu celnego. Ponadto organ II instancji odniósł się w swej decyzji również do zarzutów pełnomocnika skarżącej odnośnie doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. Nr (...)z dnia (...) lutego 2003 r. w dniu 10.02.2003 r. jak również oraz co do oparcia się o pismo poczty odnośnie stwierdzeń o żądaniu przez skarżącą kierowania przesyłek pocztowych na jej nowy adres zamieszkania. Dyrektor Izby Celnej w W. wskazał, iż ustalenia dotyczące doręczenia w/w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. zostały dokonane na podstawie informacji zawartych w piśmie Urzędu Pocztowego w S. z dnia 25.06.2003 r., a więc instytucji uprawnionej do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie doręczania przesyłek pocztowych. Pismo to jest dokumentem urzędowym, będącym dowodem tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Ponadto organ administracyjny wskazał, iż z informacji Urzędu Pocztowego w S. zawartej w piśmie z dnia 11.05.2005 r. wynika, że złożone przez Stronę ,, żądanie dosłania listów -- było przechowywane przez okres 2 lat. Po upływie tego terminu zostało zniszczone. W związku z tym, iż Urząd Pocztowy w S. nie posiada już tego dokumentu udostępnienie go pełnomocnikowi strony w chwili obecnej nie jest możliwe. Dyrektor Izby Celnej w W. podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie powiadomienie strony o kwocie długu celnego nastąpiło przed upływem 3 lat, od dnia jego powstania. Zatem w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka o której mowa w art. 226 § 4 Kodeksu celnego. Wobec powyższego nie ma możliwości zwrotu na podstawie art. 246 § 2 Kodeksu Celnego należności celnych wymierzonych decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w P. Nr (...) z dnia (...) lutego 2003 r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. K. B. wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) stycznia 2006 r. nr (...) oraz o stwierdzenie nadpłaty i zwrot należności wynikających z wpłat dokonanych na poczet długu celnego. Powołując się na treść art. 226 § 4 Kodeksu celnego skarżąca wskazała, że jej żądanie jest zasadne z uwagi na brak powiadomienia dłużnika o kwocie długu celnego przed upływem 3 lat od daty jego powstania . W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż Urząd Celny w P. w toku postępowania administracyjnego kierował pisma na niewłaściwy adres, gdyż adres skarżącej został zmieniony już w grudniu 2001 roku czyli na kilka miesięcy przed wszczęciem postępowania wszczętego przez Naczelnika Urzędu Celnego. W związku z tym miejsce zamieszkania nie zostało zmienione w trakcie trwania postępowania celnego. W skardze stwierdzono, iż pisma kierowane do skarżącej były doręczane po podpisaniu odbioru rzekomo przez adresatkę lub jej męża w sposób zastępczy na adres gdzie skarżąca nie mieszkała. Skarżąca podnosi, iż decyzja Naczelnik Urzędu Celnego w P. Nr (...) została wydana z data (...) lutego 2003 r. natomiast doręczenie zawiadomienia o możliwości odebrania pisma w placówce pocztowej zostało złożone w skrzynce pocztowej na ulicy J. z datą 10.02.2003 r. Według skarżącej doręczenie zostało skutecznie dokonane z datą 17.02.2003 r. tj. po przekroczeniu okresu trzyletniego liczonego od daty powstania długu celnego Dlatego tez dług celny powinien być anulowany gdyż powiadomienie nastąpiło po okresie trzyletnim, a co za tym idzie ma zastosowanie art. 226 § 4 Kodeksu celnego w związku z art. 230 § 4 Kodeksu celnego. Skarżąca wskazała również, iż w kresie 3 lat od dnia powstania długu celnego nie wystąpiły też podstawy do zawieszenia postępowania o których mowa w art. 230 § 5 Kodeksu celnego. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu, iż w zaskarżonej decyzji nie powołał się na żaden przepis Ordynacji podatkowej odnoszący się do skuteczności doręczenia z datą powzięcia informacji przez pocztę o wyprowadzeniu się adresata. K.B. podkreśliła, iż nie składała żądania przekierowania pism na swój nowy adres zamieszkania, zaś Poczta nie ma i nie miała w/w oświadczenia skarżącej w tym zakresie. Zaznaczyła, iż żądanie takie jest płatne a poczta wystawia pokwitowanie imienne. Wniosła ponadto o spowodowanie okazania pokwitowania przez Pocztę złożonego przez skarżącą żądania kierowania korespondencji na jej nowy adres. Skarżąca podniosła, iż powiadomienie o długu celnym nie może mieć charakteru domniemanego, ale musi być bezpośrednie. Zainteresowana wskazała, iż dłużnik musi wiedzieć o kwocie długu celnego, a nie jedynie mieć skutecznie doręczone pismo informujące o kwocie tego długu. Stąd tez doręczenie bez fizycznego otrzymania pism jest skuteczne przy wydawaniu decyzji, ale jest nieskuteczne jeśli idzie o powiadomienie o wysokości długu celnego. Skarżąca zaznaczyła, że dowiedziała się o długu celnym z datą doręczenia upomnienia Izby Celnej które dotarło na jej adres na ulicy M. w S. . Według skarżącej powiadomienie faktyczne o długu celnym nastąpiło w maju 2003 r. co jej zdaniem jest oczywistym przekroczeniem terminu określonego w art. 230 § 4 Kodeksu celnego. W tej sytuacji zgodnie z art. 226 § 4 Kodeksu celnego konieczne jest anulowanie kwoty długu celnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 246 § 2 Kodeksu celnego powinien więc nastąpić zwrot nadpłaconych kwot dotyczących nienależnie uiszczonych opłat celnych. K. B. zarzuciła, że złożony wniosek dotyczył kwestii przedawnienia powiadomienia o długu celnym. Powiadomienie nastąpiło w ocenie skarżącej w dniu 17.02.2003 r. , kiedy to nastąpiło doręczenie ( w trybie art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej ) decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia (...) lutego 2003 r. Skarżąca jako podstawę swojej skargi wskazała art. 226 § 4 i art. 230 § 4 Kodeksu celnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w W., w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności zarówno z przepisami procesowymi jak i z przepisami prawa materialnego, Sąd nie dopatrzył się aby decyzja ta została wydana z naruszeniem norm prawa stanowiących podstawę jej wydania. W ocenie Sądu decyzja, będąca przedmiotem skargi jest prawidłowa, a argumenty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Należy zaznaczyć, iż stosownie do treści art. 146. § 1 Ordynacji podatkowej, w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie swojego adresu. Zgodnie zaś z treścią art. 146 § 2 Ordynacji podatkowej w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1, pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy. Należy podkreślić, iż powiadomienie o długu celnym jest skuteczne także wtedy, gdy nastąpi zastępcze doręczenie przewidziane w w/w art. 146 § 2 Ordynacji podatkowej., W dniu 14.03.2002 r. zostało doręczone skarżącej postanowienie Dyrektora Urzędu Celnego w W. z dnia (...) marca 2002 r., nr (...) o wszczęciu postępowania celnego ,które zostało odebrane przez męża skarżącej. Zaś w dniu 03.12.2002 r. K. B. otrzymała pismo Urzędu Celnego w P. o zakończeniu prowadzonego postępowania w przedmiotowej sprawie kwitując osobiście odbiór przesyłki. Obie przesyłki były adresowane na adres skarżącej znany organowi ze zgłoszenia celnego tj. ul. (...) S.. Należy zaznaczyć, iż skarżąca już wówczas była zameldowana pod innym adresem. Należy podnieść, iż jeśli skarżąca kwestionuje doręczenie tych przesyłek, poprzez kwestionowanie autentyczności podpisów złożonych przez nią jak i jej męża na pocztowych dowodach doręczenia korespondencji , wówczas powinna te kwestie wyjaśnić w innym postępowaniu ( np. karnym), nie zaś w postępowaniu sądowo administracyjnym przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, którego kompetencje zostały wyżej omówione. Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z (...) lutego 2003 r. nr (...) uznał w/w zgłoszenie celne za nieprawidłowe i określił na nowo kwotę długu celnego. Decyzja została wysłana skarżącej na adres ul. (...) S. który podała skarżąca w zgłoszeniu celnym oraz pod który doręczana była dotychczasowa korespondencja w prowadzonym przez organ celny postępowaniu administracyjnym. K. B. nie odebrała w/w decyzji osobiście. Na zwróconej przez Urząd Pocztowy kopercie znajdują się dwie adnotacje: ,, mieszkanie zastałem zamknięte- awizowano 08.02.03-- oraz zwrot ,,adresat wyprowadził się-- z data dokonania tego zapisu 10.02.2003 r. Z wyjaśnień Urzędu Pocztowego w S. zawartych w piśmie z dnia 25.06.2003 r. wynika, iż K. B. wyprowadzając się z w/w adresu, złożyła w Urzędzie Pocztowym S. dyspozycje, aby adresowana do niej korespondencja pocztowa kierowana była na jej nowy adres tj. ul. (...) w S. ( tak też zostały doręczone pisma z 2002 r.) Ponadto z w/w pisma wynika, iż pracownik poczty doręczający przedmiotową decyzję nie wiedząc o tym, iż w 2003 r., ,,żądanie dosyłania-- nie zostało ponowione przez K. B., zamieścił adnotację o awizowaniu przesyłki. W dniu 10.02.2003 r. zapis ten zastąpiono adnotacją ,,adresat wyprowadził się Biorąc pod uwagę, iż w aktach przedmiotowej sprawy brak jest informacji o zmianie adresu K. B., czy tez wskazania adresu do korespondencji innego niż adres zameldowania tj. ul. (...) S. należy wskazać, iż skarżąca zaniedbała obowiązku określonego w art. 146 § 2 Ordynacji podatkowej w związku z powyższym decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia (...) lutego 2003 r. Nr (...) została prawidłowo doręczona pod dotychczasowym adresem wskazanym przez skarżącą, w dniu 10.02.2003 r. Zgodnie z treścią art. 246 § 2 Kodeksu celnego należności celne są zwracane, jeżeli w chwili uiszczenia kwota tych należności nie była prawnie należna lub gdy kwota ta została zarejestrowana pomimo zaistnienia wypadków określonych w art. 229 § 3 Stosownie zaś do postanowień art. 229 § 3 Kodeksu celnego , zarejestrowania retrospektywnego nie dokonuje się w wypadkach: 1) o których mowa w art. 226 § 2-4, 2) gdy kwota podlegająca zarejestrowaniu nie przekracza równowartości 10 euro, 3) gdy kwota należności prawnie należnych nie została zarejestrowana na skutek błędu organu celnego, pod warunkiem, że błąd ten nie mógł zostać w żaden sposób wykryty przez dłużnika działającego w dobrej wierze i przestrzegającego przepisów dotyczących zgłoszenia celnego. Art. 226 § 4 stanowi, że organ celny anuluje zarejestrowana kwotę należności, o której dłużnik nie został powiadomiony przed upływem terminów, o których mowa w art. 230 § 4 i 4a, z zastrzeżeniem art. 230 § 5 i § 6 Natomiast zgodnie z art. 230 § 4 Kodeksu celnego powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie 3 lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Należy wskazać, iż w przedmiotowej sprawie zgłoszenie celne nastąpiło w dniu (...).02.2000r. na podstawie SAD nr (...) , natomiast powiadomienie strony o kwocie długu celnego nastąpiło przed upływem 3 lat, od dnia jego powstania tj.w dniu (...).02.2003 r. Wobec powyższego nie zachodzi przesłanka o której mowa w art. 226 § 4 Kodeksu celnego. W związku z powyższym w zaistniałych okolicznościach faktycznych i obowiązującym stanie prawnym nie ma możliwości zwrotu na podstawie art. 246 § 2 Kodeksu Celnego należności celnych wymierzonych decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w P. Nr (...) z dnia (...) lutego 2003 r. Odnosząc się do zarzutów skarżącej , iż nie składała na Poczcie żądania w sprawie kierowania pism na jej nowy adres, a oparcie się na informacjach podanych przez Urząd Pocztowy jest niezrozumiałe, należy wskazać, iż zgodnie z § 27 regulaminu świadczenia powszechnych usług pocztowych z dnia 21 września 2005 r. wydanym na podstawie § 15 ust 1 pkt 3 lit. d obwieszczenia Ministra Łączności z dnia 28 kwietnia 1998 r. w sprawie ogłoszenia statutu państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej --Poczta Polska ( M.P. z 2004 r. Nr 42, poz. 738 tekst jednolity) pracownicy placówek pocztowych oraz placówek ruchomych udzielają nadawcom i adresatom przesyłek rejestrowanych oraz przekazów pocztowych informacji wynikających z prowadzonej dokumentacji pocztowej określających dzień nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego, bądź dotyczących nazwiska odbiorcy przesyłki rejestrowanej lub kwoty pieniężnej określonej w przekazie pocztowym. Urząd Pocztowy jest instytucją uprawnioną do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie doręczania przesyłek pocztowych. Należy zaznaczyć, iż ustalenia dotyczące doręczenia w/w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. przyjęte zostały na podstawie informacji zawartych w piśmie Urzędu Pocztowego w S. z dnia 25.06.2003 r. Pismo to stanowi dokument urzędowy, który jest dowodem tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Z informacji Urzędu Pocztowego w S. zawartej w piśmie z dnia 11.05.2005 r. wynika, że złożone przez skarżącą ,, żądanie dosłania listów -- było przechowywane przez okres 2 lat. Po upływie tego terminu zostało zniszczone. W związku z tym, iż Urząd pocztowy w S. nie posiada już tego dokumentu udostępnienie go w chwili obecnej nie jest możliwe. Należy wskazać, iż to na skarżącej ciążył obowiązek powiadomienia Urzędu Celnego o zmianie swojego adresu, o którym to obowiązku została powiadomiona, a którego nie spełniła. Stąd też decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia (...) lutego 2003 r. Nr (...) została skierowana pod adres ul. (...) S. Wobec braku informacji o zmianie adresu skarżącej doręczenie nastąpiło zgodnie z art. 146 § 2 Ordynacji podatkowej w dniu 10.02.2003 r. czyli przed upływem 3 lat od dnia powiadomienia o kwocie długu celnego. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka o której mowa w art. 226 § 4 Kodeksu celnego. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, opierając swoje rozstrzygnięcie na treści art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), skargę jako nieuzasadnioną oddalił