I GSK 88/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędziowie NSA Jan Grabowski Andrzej Kuba (spr.) Protokolant Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] Spółki z o.o. w Pruszkowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 3515/04 w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. w Pruszkowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 30 września 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Warszawie 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Warszawie na rzecz [...] Spółki z o.o. z siedzibą w Pruszkowie kwotę 280 zł dwieście osiemdziesiąt złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 września 2005 r., sygn. akt V SA/Wa 3515/04 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w Pruszkowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 30 września 2004 r., Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że na podstawie dokumentu SAD o nr [...]z dnia 14 września 2000 r. objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym leki będące przedmiotem dokonanego przez [...] -Spółkę z o.o. w Pruszkowie importu towaru pochodzącego ze Słowenii. Do zgłoszenia dołączono deklarację wartości celnej oraz faktury wystawione przez eksportera - firmę [...]. Decyzją z dnia 12 września 2003 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Pruszkowie uznał zgłoszenia celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru i wysokości zobowiązania podatkowego. Orzekając w tym zakresie określił wartość celną w skorygowanej (obniżonej) wysokości, ponieważ w fakturach handlowych wartość leków została zawyżona. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją z dnia 30 września 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu celnego I instancji w części dotyczącej określenia wysokości kwoty podatku od towarów i usług i orzekł, iż z przyczyn formalnych brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w wyniku kontroli celnej przeprowadzonej u importera ujawniono umowę z 1/2 lipca 1999 r. Nr PL 1/99 wraz z załącznikami, z których wynikało przyznanie dystrybutorowi ([...] Sp. z o.o.) przez eksportera premii pieniężnej w wysokości do 11,82% bądź rabatu 14%, liczonej od łącznej wartości leków zakupionych w danym roku kalendarzowym. Ponadto wskazał, że ujawniono zarejestrowane w księgowości importera noty kredytowe, będące podstawą rozliczeń pomiędzy firmą [...] Sp. z o.o. a kontrahentem zagranicznym, mające wpływ na ustalenie wartości celnej sprowadzanych towarów. Ujawnienie w trakcie kontroli dodatkowych postanowień oraz not kredytowych stanowiło podstawę zakwestionowania prawidłowości dokumentów przedłożonych przy zgłoszeniu celnym. Powyższe zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Warszawie prowadzi do stwierdzenia, że strona zataiła przed organami celnymi w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego istnienie porozumienia dotyczącego premii pieniężnej na zakupione wyroby farmaceutyczne. Konsekwencją zawarcia ww. porozumienia powinno być bezwzględne przedstawienie go organowi celnemu w dniu zgłoszenia celnego zgodnie z art. 64 Kodeksu celnego. Pomimo złożenia oświadczenia o prawdziwości danych i zobowiązania do dostarczenia dodatkowych informacji i dokumentów służących do ustalenia wartości celnej przywiezionych towarów ww. umowy nie przedstawiono, ani nie zgłoszono faktu, iż ceny leków wskazane na załączonych do zgłoszenia celnego fakturach nie są ostateczne i zostaną one ewentualnie przedstawione przez importera w przyszłości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Sp. z o.o. w Pruszkowie wniosła o uchylenie decyzji organów celnych obu instancji z powodu ich niezgodności z prawem. Decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie zarzuciła naruszenie: – art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, – przepisów prawa materialnego: art. 23 § 1, art. 23 § 4, art. 23 § 9, art. 24 § 1, art. 25 § 1 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego oraz Wyjaśnień dotyczących wartości celnej (załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r., Dz. U. Załącznik do Nr 80, poz. 908), – przepisów proceduralnych: art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 127, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 Ordynacji podatkowej, z uwagi na niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie mające wpływ na wynik postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, stwierdzając jednocześnie, że w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja nie może się ostać. Sąd podał, że w rozpoznawanej sprawie bezsporna jest okoliczność, że organ błędnie powoływały się na postanowienia umowy Nr 1/99 z 1/2 lipca 1999 r. z załącznikami dotyczącymi danego okresu umowy. Sąd uznał, że słuszne jest stanowisko skarżącej, zgodnie z którym przedmiotowe zgłoszenie celne (błędnie przyjęte przez Sąd, iż złożone zostało w dniu 17 maja 2000 r.) dotyczy importowanych produktów weterynaryjnych, do których odnosi się umowa nr [...] z 3 stycznia 2000 r. zawarta pomiędzy spółką [...]. z siedzibą w Ljublianie, pion weterynaryjny, a [...] Sp. z o.o. Mając powyższe na uwadze, Sąd przyjął, że zaskarżona decyzja została oparta na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy i powyższego nie zmienia analiza umowy nr PL 02/2000 z 3 stycznia 2000 r. dokonana przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, ponieważ postanowienia ww. umów są różne. Sąd przyjął, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego oraz art. 23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego. [...] Spółka z o.o. w Pruszkowie wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, domagając się uchylenia w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w sprawie miało miejsce naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów o postępowaniu, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wnosząca skargę kasacyjną podniosła, iż w okolicznościach w których Sąd stwierdził zarówno naruszenie przepisów o postępowaniu i naruszenie przepisów prawa materialnego, skarga powinna zostać uwzględniona, a zaskarżona decyzja uchylona. Tymczasem Sąd I instancji zachował się odwrotnie, po stwierdzeniu naruszeń prawa skargę oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym -zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada wymogom, o których mowa w wymienionych wyżej przepisach prawa, oraz podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej uznać należy, że podniesiony przez stronę składającą skargę kasacyjną zarzut naruszenia przez Sąd I instancji normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. jest uzasadniony z następujących powodów. Z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności, a wynikającego z akt sprawy. Oznacza to, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest dokonanie oceny, jaki stan faktyczny wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Wskazać należy, że Sąd I instancji przyjął błędny stan faktyczny, poprzez przyjęcie, że do zgłoszenia celnego dołączono fakturę handlową nr 69261 z 12 maja 2000 r. wystawioną przez eksportera. Zgodnie ze zgłoszeniem celnym zakwestionowanym przez Naczelnika Urzędu Celnego w Pruszkowie do zgłoszenia tego załączona została faktura o odmiennym numerze, mianowicie z dnia 8 września 2000 r., Nr 10672. W związku z przyjęciem błędnej faktury, Sąd nieprawidłowo uznał, iż przedmiotem zgłoszenia celnego były leki weterynaryjne do których odnosi się umowa z dnia 3 stycznia 2000 r. zawarta między spółką [...]. z siedzibą w Ljublianie w Słowenii, pion weterynaryjny, a [...] z siedzibą w Pruszkowie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego głównym uchybieniem Sądu I instancji było wydanie wyroku z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit c. p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że w sprawie miało miejsce naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów o postępowaniu, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.