I SA/Wa 1222/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie WSA Jerzy Siegień asesor WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant Maciej Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi A. C. i J. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o ustalenie odszkodowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania A. C. i J. W. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...], orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] Nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, ponieważ postępowanie w sprawie odszkodowania za powyższą nieruchomość zostało już przeprowadzone i zakończone decyzją Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 1978 r. W ocenie organu – wbrew twierdzeniom skarżących – z uzasadnienia wydanej decyzji, orzekającej o pozostawieniu wniosku o odszkodowanie bez rozpoznania wynika, że wniosek został rozpatrzony merytorycznie, jak również wskazano przyczyny odmowy ustalenia odszkodowania. Ponadto organ podkreślił, iż w niniejszej sprawie zachodzi tożsamość sprawy administracyjnej, gdyż zachowana została ciągłość regulacji prawnej w zakresie ustalania odszkodowań za nieruchomości przejęte na własność Państwa, tj. art. 83 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (tekst jedn. Dz. U. Nr 30 z 1991 r., poz. 127) stanowił kontynuację rozwiązań przyjętych w art. 53 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości co do samej zasady przyznawania odszkodowań za nieruchomości objęte dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), a art. 215 aktualnie obowiązującej ustawy o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543) stanowi kontynuację rozwiązań przyjętych w art. 83 powołanej ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. W ocenie organu, z uwagi na fakt, iż sprawa odszkodowania rozpatrzona została powołaną decyzją Naczelnika Dzielnicy [...], to zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "k.p.a.") ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie tej sprawy byłoby dotknięte wadą nieważności, jako dotyczące sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. C. i J. W., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W skardze podnieśli, iż organy obu instancji błędnie połączyły kwestie bezprzedmiotowości postępowania z bezzasadnością roszczeń, twierdząc z jednej strony że przepisy obecnie obowiązujące niczym nie różnią się od poprzednio obowiązujących, a jednocześnie podnosząc, że ponowne rozpatrzenie wniosku byłoby dotknięte wadą nieważności. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna. Kontrola sądowo-administracyjna decyzji organów administracji publicznej w zakresie ich zgodności z prawem sprowadza się do wyjaśnienia w toku rozpoznawania sprawy, czy organy administracji nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie – podzielając stanowisko zawarte w decyzji Wojewody [...] – należy przyjąć, że sprawa odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] Nr [...], będącą własnością spadkobierców A. C. i J. W., została rozstrzygnięta decyzjami: Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 1978 r. oraz Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2005 r., którą to ostatnią utrzymał w mocy organ II instancji. Należy stwierdzić, iż wbrew stanowisku skarżących, decyzja Naczelnika Dzielnicy [...] o pozostawieniu wniosku o przyznanie odszkodowania bez rozpoznania była decyzją rozstrzygającą merytorycznie, bowiem z uzasadnienia powyższej decyzji wynikało, iż wniosek o odszkodowanie został rozpatrzony merytorycznie, jak również wskazano w nim przyczyny odmowy (powołując się na treść art. 53 ust. 1 i 2 obowiązującej wówczas ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości). W związku z powyższym - w ocenie Sądu - ponowne wydanie decyzji w zakresie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość należałoby uznać za decyzję dotkniętą wadą nieważności – zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem dotyczyłaby sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zgodnie z treścią tegoż przepisu nieważność decyzji dotycząca sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną zachodzi w przypadku istnienia tożsamości sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy spełnione są łącznie następujące przesłanki: występują te same podmioty w sprawie oraz dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w nie zmienionym stanie faktycznym tej sprawy, a ponadto ma miejsce zachowanie ciągłości regulacji prawnej w przypadku zmiany przepisów prawnych (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz", Warszawa 2004, s. 731). Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie wspomniane przesłanki tożsamości sprawy są spełnione – co stanowi istnienie przesłanki nieważności decyzji - dlatego decyzja umarzająca postępowanie w niniejszej sprawie, jako już rozstrzygniętej decyzją ostateczną, była w ocenie Sądu uzasadniona. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.