VI SA/Wa 1262/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia Andrzej Czarnecki WSA Protokolant: Agata Majewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2005 r. sprawy ze skargi I. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] lipca 2004 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] zatrzymali do kontroli pojazd z przyczepą będący w dyspozycji Z. z siedzibą w D.. Pojazd był kierowany przez W. P., który podpisał protokół kontroli nie zgłaszając uwag. W wyniku kontroli ujawniono samowolną ingerencję w instalację tachografu – do urządzenia kontrolnego podpięte były przewody zakończone gniazdkiem ukrytym pod popielniczką. Przesłuchany w charakterze świadka kierujący pojazdem zeznał, iż od czerwca 2003 r. wykonuje samodzielnie obsługę samochodu i z tą datą poddany był legalizacji tachograf, w wyniku przeprowadzonych czynności nie wykryto nieprawidłowości. Składający wyjaśnienia przedsiębiorca oświadczył, iż poprzednio samochodem tym jeździł inny kierowca, lecz odszedł z pracy w 2001 r. Zdaniem przedsiębiorcy kontrolowany kierowca nic nie wiedział o instalacji, a także sam przedsiębiorca nie potrafił wyjaśnić w jakim celu i kiedy instalacja ta została założona. W związku z powyższym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2004 r., na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 6 i ust. 4, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) oraz lp. 1.11.7 ust. 2 załącznika do tej ustawy, nałożył na I. Z. karę pieniężną w kwocie 2000 zł. Organ administracji stwierdził, iż według ustaleń kontroli dokonano podpięcia do tachografu dodatkowych przewodów w taki sposób, że pomimo nienaruszenia plomb możliwe było oddziaływanie na zapis tachografu. W związku z tym w sprawie miały zastosowanie także przepisy Rozdziału VI pkt 1-3 Załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31 grudnia 1985 r., P-0008-0021) oraz § 34, § 36, § 38 i § 39 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 77, poz. 730). Od decyzji tej przedsiębiorca złożył odwołanie stwierdzając, iż nie doszło do jakiegokolwiek samowolnego podłączenia dodatkowej instalacji do tachografu. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.11.7. ust. 2 załącznika do tej ustawy, art. 3 i art. 13 Rozdziału III i VI załącznika do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31 grudnia 1985 r., P-0008-0021) oraz § 34 pkt 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 77, poz. 730), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Powołując się na przytoczone podstawy prawne organ administracji opisał procedurę instalacji i sprawdzania poprawności działania urządzeń kontrolnych montowanych w środkach transportu drogowego. Uznając za fakt zamontowanie dodatkowej instalacji do tachografu kontrolowanego pojazdu, organ administracji, wskazując na powołane przepisy rozporządzenia Rady (EWG) oraz na § 34 pkt 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r., stwierdził iż dokonane przeróbki spowodowały, pomimo nie zniszczenia cech legalizacyjnych, utratę legalizacji na tachograf. Ponieważ w wyniku kontroli ujawniono fakt ingerencji w instalację tachografu obojętne jest dla odpowiedzialności przedsiębiorcy to czy był świadom wprowadzenia tych niedozwolonych zmian, bowiem to na nim i kierowcy spoczywa obowiązek prawidłowego funkcjonowania i używania przyrządów kontrolnych. Od tej decyzji I. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Odwołując się do treści § 34 pkt 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. skarżący stwierdził, iż sytuacja tam opisana nie miała miejsca co potwierdza opinia techniczna. W dodatkowym oświadczeniu złożonym przez kierującego pojazdem w dniu kontroli wyjaśnił on, iż nic nie wiedział o instalacji zastosowanej do tachografu. Pojazd przejął od poprzedniego kierowcy, a jako niepalący nigdy nie zaglądał do popielniczki, stąd nie zauważył nielegalnej instalacji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, uznając za aktualne rozważania zawarte w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), która art. 1 wprowadziła ustawę z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 2 ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), z dniem 1 stycznia 2004 r. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy). W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Zaskarżona decyzja administracyjna została oparta w podstawie materialnoprawnej na art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.11.7. ust. 2 załącznika do tej ustawy, art. 3 i art. 13 Rozdziału III i VI załącznika do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31 grudnia 1985 r., P-0008-0021) oraz § 34 pkt 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 77, poz. 730). Stosownie do art. 92 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Zgodnie z załącznikiem do wymienionej ustawy (lp. 1.11.7. ust. 2) jeżeli przyrząd kontrolny nie odpowiada przepisom w zakresie rejestracji, organ administracji nakłada karę pieniężna w kwocie 2000 zł. Z dniem 1 maja 2004 r. Polska, skutkiem podpisania Traktatu Ateńskiego, przystąpiła do Unii Europejskiej. Traktat, jako umowa międzynarodowa, wiąże Polskę w zakresie stosowania przepisów obowiązujących w Unii, czyli obecnie także są to przepisy polskie. W myśl tych zasad, jeżeli w prawie polskim brak jest stosownych regulacji prawnych, bądź są one niezgodne z regulacjami unijnymi, stosują się wprost przepisy UE. Do takich przepisów należy rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Zgodnie z art. 3 ust. 1 wymienionego rozporządzenia urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy. Kontrolowany pojazd niewątpliwie był zarejestrowany na terenie państwa członkowskiego (Polski) i był wykorzystywany do transportu drogowego rzecz. W myśl art. 12 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) urządzenia rejestrujące mogą być instalowane lub naprawiane wyłącznie przez instalatorów lub warsztaty uprawnione przez właściwe organy Państw Członkowskich do wykonywania tego rodzaju prac. Jak wynika z akt sprawy dodatkowe urządzenie podłączono do tachografu w nieznanych okolicznościach, a co istotne nie wykonał tego uprawniony instalator lub warsztat. Na okoliczność tę przesłuchany w charakterze świadka kierujący pojazdem i przedsiębiorca w swym oświadczeniu stwierdzili, iż nic im nie było wiadome o ujawnionej dodatkowej instalacji. Zatem instalacja została dołączona do urządzenia kontrolnego poza jego legalizacją, bowiem przedsiębiorca urządzenia z tą dodatkową instalacją nie zgłaszał do legalizacji. Instalacja ta nie odpowiadała także przepisom załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) "Wymagania dotyczące budowy, badań, instalacji i kontroli" - pkt III "Wymagania dotyczące konstrukcji urządzenia rejestrującego". Zgodnie z lit. a) tego punktu załącznika do rozporządzenia, w skład urządzenia rejestrującego wchodzą: urządzenia wskazujące: - długość przebytej przez pojazd drogi (licznik długości drogi), - prędkość (prędkościomierz), - czas (zegar); przyrządy rejestrujące: - długość przebytej przez pojazd drogi, - prędkość, - jeden lub więcej rejestratorów czasu, spełniających wymagania określone w rozdziale III lit. c) pkt 4. Jednocześnie urządzenie powinno zawierać urządzenie znakujące, które zaznacza na wykresówce każde otwarcie obudowy zawierającej wykresówkę. Wszystkie inne urządzenia dodatkowe, w myśl ust. 2 tego punktu załącznika do rozporządzenia, wchodzące w skład urządzenia rejestrującego, niewymienione powyżej nie mogą zakłócać prawidłowego działania urządzeń obowiązkowych ani ich wskazań. Natomiast wprowadzenie jakichkolwiek zmian w częściach składowych urządzenia lub w rodzaju materiałów użytych do jego produkcji jest, przed wprowadzeniem do produkcji, przedstawiane do zatwierdzenia przez organy, które zatwierdziły typ urządzenia (ust. 3.2 pkt III Załącznika do w/w rozporządzenia). Jak stanowi ust. 4 art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) w celu poświadczenia, że instalację urządzenia rejestrującego wykonano zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia, przytwierdza się tabliczkę pomiarową, zgodnie z warunkami przewidzianymi w załączniku I. Tachograf wraz z dodatkową instalacją nie został poddany ponownej legalizacji celem potwierdzenia, iż odpowiada właściwym przepisom do jego legalizacji (rejestracji). Jak ustalił organ administracji, niezalegalizowane podłączenia do instalacji elektrycznej urządzenia kontrolnego umożliwiało dokonywanie samowolnych zmian w zapisach wykonywanych na wykresówkach. Należy zatem stwierdzić, iż w konsekwencji ingerencja ta spowodowała utratę legalizacji przyrządu, podobnie jak w przypadku uszkodzenia cech legalizacyjnych lub zabezpieczających przyrządu kontrolnego. Zgodnie bowiem z ust. 6 pkt 2 lit. d) załącznika nr 12 do rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 77, poz. 730), legalizacji podlega prawidłowość zainstalowania tachografu w pojeździe oraz sprawdzenie jego stanu technicznego i poprawności działania (ust. 6 pkt 2 lit. a) wymienionego załącznika). Z uwagi więc na stwierdzenie przez organ administracji, iż zmiana w instalacji elektrycznej urządzenia kontrolnego miała wpływ na działanie tego urządzenia, nie spełniało ono w rezultacie wymagania prawidłowości działania, czyli nie spełniało wymagań legalizacyjnych (rejestracyjnych, jak określa to powołana w decyzji lp. 1.11.7. ust. 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym). Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi, orzekł jak w sentencji.